Telefon
034 617 05 00

Fax
034 617 05 04

www.joakimvujic.com

Biletarnica
10–12 i 18–20
034 33 20 63
design by TRIANGLON

Google+
YouTube
Flickr
Blogger
Follow strujajoe on Twitter Twitter
WordPress
Foursquare
Facebook
Scoop.it
Netvibes
Wikipedia
WCommons
TripAdvisor




 
Mesečni repertoar

BAŠTA SLJEZOVE BOJE

Premijera: 7. decembar 2015. godine


REČ REDITELJA
Uvodeći nas u „Baštu sljezove boje“, jednu od svojih najlepših zbirki priča iz ranog detinjstva, svojevrsnu poemu o „izgubljenom raju“ u koji je večito težio da se vrati, među svog djeda Radu, strica Nidžu, majku Soju, samardžiju Petraka i ostale „dobre ljude i svete bojovnike“, Branko Ćopić nas je, kroz pismo svom mrtvom prijatelju Ziji Dizdareviću, književniku ubijenom 1942. godine u logoru Jasenovac, upozorio na „crne konje i crne konjanike, noćne i dnevne vampire“ koji se umnožavaju po svetu dok on, pre nego ga odvedu, žuri da ispriča „zlatnu bajku o ljudima, dobrim starcima i zanesenim dječacima“ čije su mu seme posejali u srce još u detinjstvu.
U vremenu kada su crni konji i crni konjanici već uveliko tu i kada apokaliptična neman u obliku terorizma, novog svetskog rata, fašizma u malom i velikom ili neoliberalnog kapitalizma preti da će uništiti sve ono duhovno i humano u ljudskoj jedinki, verujem da vraćanje u svet „dobrih staraca i zanesenih dječaka“ pod mitskom planinom Grmečom može da nas bar malo podseti na prave ljudske vrednosti i pomogne nam da sačuvamo sebe i svoje najbliže od nadolazećeg zla koje je Branko Ćopić predosećao ali isto tako i verovao „da još uvijek nije iskovana sablja koja može sjeći naše mjesečine, nasmijane zore i tužne sutone“.
Marko Misirača, Kragujevac 2015. godine

Branko Ćopić
BAŠTA SLJEZOVE BOJE
Dramatizacija i režija Marko Misirača

Lica i glumci
VELIKI BRANKO Miloš Krstović
MALI BRANKO Nikola Pejković
DJED RADE Miodrag Pejković
SAMARDžIJA PETRAK Zdravko Maletić
LOPOV SAVATIJE Milić Jovanović
MAJKA SOJA Ana Todorović Dialo
STRIC NIDžO Nenad Vulević
UČITELjICA Sanja Matejić
NAREDNIK MUNIŽABA Aleksandar Milojević
ŽANDAR Nikola Stevović

Dramatizacija i režija Marko Misirača
Scenografija Milivoje Štulović
Kostimografija Jelena Janjatović
Muzika Dragoslav Tanasković
Lektor Radovan Knežević
Saradnik za zvučne efekte Branislav Pipović
Vokal Jasmina Dimitrijević

Sufler Rada Jovanović
Inspicijent Nikola Stevović
Ton Dobrica Andrić
Svetlo Nikola Manić, Saša Radivojević
Garderoba Dragica Ilić, Mirjana Todorović
Šminka Marija Kurcubić
Šef scenske tehnike Saša Đorđević
Dekorateri Dragan Milošević, Marko Nedeljković, Vlada Brkić
Rekvizita Nenad Miloradović, Marija Vujičić
Stolar Zoran Jokanović

U dramatizaciji korišćeni motivi iz zbirki pripovedaka „Bašta sljezove boje“ (Beograd, 1970), „Priče ispod Grmeča“ (Beograd, 1938) i „Priče zanesenog dječaka“ (Beograd, 1964), kao i iz romana „Glava u klancu, noge na vrancu“ (Sarajevo, 1971).

BRANKO ∆OPI∆ - biografija
Branko Ćopić (Hašani kod Bosanske Krupe, 1. januar 1915 - Beograd, 26. mart 1984) bio je najomiljeniji i najveći jugoslovenski i srpski dečiji pisac, pesnik, pripovedač, romanopisac, dramski pisac i satiričar. Osnovnu školu završio je u rodnom mestu, nižu gimnaziju u Bihaću, a učiteljsku školu pohađao je u Banjoj Luci, Delnicama i Sarajevu, te je završio u Karlovcu. Na Filozofskom fakultetu u Beogradu diplomirao je 1940. godine. Prvu pripovetku u „Politici“ objavio je 1936. godine. Njegova dela prevođena su na ruski, engleski, francuski, nemački, ukrajinski, poljski, češki, bugarski, slovenački i mađarski jezik. Bio je član Srpske akademije nauka i umetnosti i Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine. Bio je nosilac „Partizanske spomenice“. Izvršio je samoubistvo skokom sa mosta Bratstvo i jedinstvo u Beogradu u 69. godini života.
Bibliografija (izbor): Pod Grmečom (pripovetke, 1938), Borci i bjegunci (pripovetke, 1939), U svijetu leptirova i medvjeda (priče za decu, 1940), Ognjeno rađanje Domovine (pesme, 1944), Rosa na bajonetima (pripovetke, 1946), Ježeva kućica (pesma za decu, 1949), Prolom (roman, 1952), Ljubav i smrt (pripovetke, 1953), Doživljaji mačka Toše (priče za decu, 1954), Doživljaji Nikoletine Bursaća (pripovetke, 1955), Gluvi barut (roman, 1957), Orlovi rano lete (roman za decu, 1957), Ne tuguj, bronzana stražo (roman, 1958, Ninova nagrada), Gorki med (pripovetke, 1959), Magareće godine (roman za decu, 1960), Vuk Bubalo (pozorišni komad, 1962), Osma ofanziva (roman, 1964), Odumiranje međeda (pozorišni komad, 1966), Bašta sljezove boje (pripovetke, 1970), Glava u klancu, noge na vrancu (pripovetke, 1971).
Priređujući njegova dela, Borislav Mihajlović Mihiz svojevremeno je otkrio kako se kratka Ćopićeva biografija daje ispisati gotovo isključivo naslovima njegovih dela:
Svoje „bosonogo djetinjstvo“ ovaj „zaneseni dječak“ proveo je „pod Grmečom“ „ispod zmajevih krila“ „u carstvu leptira i medveda“ upijajući u svoje radoznale oči zauvek „život u magli“ svojih „planinaca“ i slušajući bajke „ispod krnjeg mjeseca“. „Magareće godine“ školovanja u susednom gradiću i studije u Beogradu biće samo priprema za „surovu školu“ rata koji je banuo kao „prolom“ u svet njegove planine u kome oduvek „orlovi rano lete“. Tu je uz „ognjeno rađanje Domovine“ počelo Ćopićevo „ratnikovo proljeće“ sa „rosom na bajonetima“ i uz prasak pravog i „gluvog baruta“. Odratovao je uz mladiće kakav je bio „Nikoletina Bursać“ i starčekanje kakav je bio „Vuk Bubalo“ svih sedam ofanziva, i onda u Beogradu počeo da živi „gorki med“ one poslednje „osme ofanzive“. Za celo to vreme uz „bronzanu stražu“ sećanja pisao je ono što je zapazio oko sebe i u sebi.
(Iz Mihizovog predgovora izdanju pripovedaka „Pet bojovnika“, Prosveta, Beograd, 1968)

U Knjaževsko-srpskom teatru u Kragujevcu do sada su rađene sledeće predstave po delima Branka Ćopića: „Doživljaji Nikoletine Bursaća“ (dramatizacija Minja Dedić, režija Jelašin Sinovec, 1958), „Osma ofanziva“ (dramatizacija i režija Petar Govedarović, 1965), „Odumiranje međeda“ (režija Petar Govedarović, 1967), „Bašta sljezove boje“ (dramatizacija i režija Petar Govedarović, 1972) i „Doživljaji Nikoletine Bursaća“ (dramatizacija Minja Dedić, režija Nikola Veselinović, 1975).

MARKO MISIRAČA - biografija
Marko Misirača (Prilep, 30. jun 1985) je diplomirao pozorišnu i radio režiju na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu 2010. Asistirao u Jugoslovenskom dramskom i Beogradskom dramskom pozorištu te na filmu rediteljima Dejanu Mijaču, Lariju Zapiji, Goranu Markoviću, Bobanu Skerliću, Dejanu Zečeviću. Režirao u Ateljeu 212, Zvezdara teatru, Pozorištu „Slavija“ i Pozorištu „Moderna garaža“ u Beogradu, Narodnom pozorištu Republike Srpske i Gradskom pozorištu „Jazavac“ u Banjaluci, Pozorištu Prijedor u Prijedoru, Bosanskom narodnom pozorištu u Zenici i Narodnom pozorištu u Sarajevu.
Dobitnik je specijalne nagrade za adaptaciju i režiju „Djelidbe“ Skendera Kulenovića (Pozorište Prijedor) na Pozorišnim/kazališnim igrama BiH u Jajcu 2013. U Knjaževsko-srpskom teatru u Kragujevcu režirao je komade „Čovek, zver i vrlina“ Luiđija Pirandela i „Jelisavetini ljubavni jadi zbog molera“ Milana Jelića.

Plakat Fotografija Fotografija Fotografija Fotografija

JELISAVETINI LjUBAVNI JADI ZBOG MOLERA

Premijera: 18. septembar 2015. godine


REČ REDITELJA
Sentimentalna istorija o ljubavnim jadima jedne Jelisavete i jednog Milovana, arhetipskih ličnosti mentaliteta sa periferije, 70-ih godina XX veka bila je komad o „svetu beogradske periferije, dramsko delo u višeglasnom saglasju sa stvarnim životom, s promenom koja je zahvatila sve njegove pore i polako menja moralni, psihološki i osećajni profil današnjeg čoveka“ (V. Stamenković). Poezija banalnosti života ovih „malih ljudi velike čežnje“ pretrpela je, čini se, mnogo toga što nam se u međuvremenu za ovih pola veka dogodilo i danas se ponovo pojavljuje na sceni da nas suoči sa surovom transmutacijom situacija i tipova iz komada. U vremenu kada je filozofija palanke odavno izašla iz korica knjige, zavladala našom svakodnevnicom, pretvorila nam je u pornografiju i stavila nas sve u jedan veliki „rijaliti“, shvatili smo da smo nemoćni da bilo šta uradimo. I potpisivanjem peticije protiv Velikog Brata i njegove male braće zapravo dajemo legitimitet celom tom galimatijasu kojega smo deo.
Tako su i sitni, tragikomični malograđani koji nagrizaju i ruše naivnu, idealističku ljubav Jelisavete i Milovana sada dobrovoljni deo ogromne mašinerije i učiniće sve da bi ih, nakon ispunjenog zadatka Veliki Brat u svojoj ispovedaonici „blagoslovio“.
Marko Misirača, 10.09.2015.

JELISAVETINI LJUBAVNI JADI ZBOG MOLERA
Milan Jelić

Lica i glumci
JELISAVETA Jasmina Dimitrijević
MILOVAN Čedomir Štajn
DARA OPAJDARA Nada Jurišić
PRODAVAC MILIJA Dušan Stanikić
VELINKA Isidora Rajković
ZORA Katarina Mitrović
MAJKA MILOVANOVA Vladanka Pavlović-Pendić

VODITELJI (glas iz off-a) Miloš Krstović i Dobrica Andrić

Adaptacija i režija: Marko Misirača
Scenografija: Milivoje Štulović
Kostimografija: Ana Kolbjanova
Muzika: Dragoslav Tanasković
Lektor: Radovan Knežević
Koreograf: Predrag Rakić
Inspicijent: Nikola Stevović
Sufler: Rada Jovanović
Ton: Dobrica Andrić
Video: projekcija Ivan Filipović
Svetlo: Nikola Manić
Šminka: Marija Kurćubić
Video rad: Vuk Spasić
Garderoba: Dragica Ilić i Mirjana Todorović
Rekviziteri: Maja Vujičić i Nenad Miloradović
Dekorateri: Saša Đorđević, Zoran Joaknović, Marko Nedeljković i Vladan Brkić

Milan Jelić- biografija
Milan Jelić je dramski pisac, scenarist, publicista, teatrolog, filmski, radio i TV reditelj. Diplomirao je dramaturgiju na Fakultetu dramskih umetnosti i odsek svetska književnost na Filološkom fakultetu u Beogradu. Najpoznatija dela: scenario i režija igranog filma Bubašinter, pozorišni komad Jelisavetini ljubavni jadi zbog molera, scenario za igrani film Još ovaj put, a na radiju režija drame Dugi život kralja Osvalda Velimira Lukića i Krevet za troje Milorada Pavića.
Dramski tekst Jelisavetini ljubavni jadi zbog molera dobio je prvu nagradu na konkursu lista „Mladost“ 1971. godine. Iste godine Atelje 212 u Beogradu izvodi premijerno predstavu u režiji Dejana Miladinovića sa Jelisavetom-Sekom Sablić i Predragom-Mikijem Manojlovićem u naslovnim ulogama. Ova drama postavljana je na mnogim scenama u Srbiji, a u Ateljeu 212 doživela je 80 izvođenja. Autor je i sledećih drama: Sećanje na Albinonija, Vancage, Hoću da budem krompir i La bednica koje su izvođene na našim scenama i objavljivane u časopisima.

Plakat

PIDŽAMA ZA ŠESTORO

Koprodukcija Knjaževsko-srpski teatar/Kraljevačko pozorište

Premijera: 5. maj 2015. godine


DRAMATURŠKA BELEŠKA
U jednom selu, na dva sata od Pariza, nalazi se vikendica popularnog političara Bernara Ližijea i njegove supruge, elitne domaćice, Žaklin. Kao i svaka udaljena vikendica i ova je pogodna za razne tajne ljubavne avanture.Kako se jedan dobro isplaniran vikend sa ljubavnicama može pretvoriti u potpuni, suludi haos? U komadu, jednog od najizvođenijih francuskih pisaca vodvilja, Marka Kamelotija, likovi poput pomenutog para, starlete Suzan, kuma Robera, kuvarice Suzet i njenog muža Žorža, poremetiće sve planove i zaigrati komične igre zabune, skrivanja, zataškavanja, podmićivanja i lažnog predstavljanja, a sve u cilju prikrivanja ljubavnih afera i svojih malih gadosti, a očuvanju javnog dobrog ugleda omiljenog političkog para, koji je na korak od osvajanja vlasti, ali i zarad sopstvene sigurnosti i profita. Zagarantovano veče smeha, opuštenosti i zabave...

PIDŽAMA ZA ŠESTORO
Mark Kameloti

Reditelj...Nenad Gvozdenović
Adaptacija teksta…Gorana Balančević i Nenad Gvozdenović
Dramaturg…Gorana Balančević
Scenograf…Milivoje Štulović
Kostimograf…Ana Kolbjanova
Kompozitor…Dragoslav Tanasković

IGRAJU:
MILOŠ KRSTOVIĆ...BERNAR, nezavisni predsednički kandidat i još ponešto
GORICA DINULOVIĆ...ŽAKLIN, Prva dama u najavi i još ponešto
NIKOLA MILOJEVIĆ...ROBER, Bernarov kum i još ponešto
BILjANA KOSTANTINOVIĆ...SUZET, kuvarica i još ponešto
MILENA JOVAŠEVIĆ...SUZAN, starleta i još ponešto
PREDRAG PAVLOVIĆ...ŽORŽ, kuvaričin muž i još ponešto

O piscu
Mark Kameloti (1923- 2003), francuski komediograf, napisao 40 drama, koje su prevođene na 18 jezika i izvedene su profesionalno u 55 zemalja. Procenjuje se da je oko 20 miliona ljudi videlo njegove predstave, a 500 miliona je videlo snimljene verzije po njegovim komadima.Kamelotijeve komedije se bave temama seksa, odnosa i tajni.
Odlikovan je francuskom Legijom časti za doprinos pozorištu.

Plakat Fotografija Fotografija

PRINCIP SUPERSTAR (MESEČARI)

Premijera: 28. februar 2015. godine


Ne u naše ime
„Pre nas su najbolji muškarci i žene težili idealima i sanjali. I mi ćemo težiti i – da, mi ćemo sanjati! Nema napretka bez verovanja. Verovanja u sposobnosti čoveka, verovanja da mi možemo bolje, verovanja da mi možemo da budemo bolji, da mi možemo više, više od životinja, više od sebičnih i samoživih, više od ratničkih plemena koja guraju jedna druge u surove ratove. Mi govorimo jasnim glasom i izjavljujemo da čoveku nije potrebno nasilje da menja svet, čoveku je potrebna strast i posvećenje. Mi poručujemo Vladi da nećemo više učestvovati u ratovima. Ni svojim ni tuđim. Za to ćemo se boriti! Započeti dijalog sa celim svetom! Novi rat u Evropi? Ne, u naše ime!“
Princip Superstar (Mesečari)
Šta je smisao istorijskih istraživanja ako istorija nije učiteljica života?
Onom koji uspe da izvrši istorijsko ubistvo pamti ime zauvek, dok onaj ko promaši za jedan santimetar pada u istorijski zaborav.
Viljem Tel se slavi u demokratskoj Švajcarskoj. Fridrih Šiler je o njemu napisao dramu. U nekoj drugoj državi ubistvo koje je učinio Viljem Tel moglo bi da bude tretirano kao kriminalno. Iz takve perspektive svi oni čiji je hitac promašio su veliki istorijski gubitnici.
Gavrilo Princip je posle atentata na nadvojvodu Franju Ferdinanda proglašen za monstruma. Potom je bio junak, onda terorista, zatim ponovo junak, a devedesetih godina prošlog veka pomalo od svega toga, u zavisnosti od ugla gledanja.
Princip je ispalio sudbonosne metke koji su bili povod za Prvi svetski rat. U koloni koja je čekala austrijskog prestolonaslednika stajala su šestorica mladića. Jedan od njih je bio Vaso Čubrilović koji je u svojoj pedesetsedmoj godini izjavio: “Ubistvo možda nije pravo rešenje, ali svakako bih se ponovo borio protiv Austrije, mada verovatno drugim sredstvima.”
Čovek od 57 godina svakako drugačije misli od sedamnaestogodišnjaka.
Mnogi postavljaju pitanja da li bi se išta promenilo u istoriji da je ubijen Hitler, Staljin ili Musolini. Šta bi uradili Hitlerovi roditelji da su znali šta će od njega postati? Koliko bi ljudi ostalo u životu? Koliko ratova se ne bi dogodilo?
Ponovo je aktualizovano pitanje izbijanje Trećeg svetskog rata. Na pozive za podršku ratnim dobošima, šezdeset nemačkih intelektualaca je snažno odgovorilo: “Rat? Ne u naše ime.”
Umesto postavljanja pitanja o tome ko je kriv za Veliki rat, danas bi vredelo čuti taj glas. Pre nego što bude kasno.
Nebojša Bradić

PRINCIP SUPERSTAR (MESEČARI)

Dramatizacija, režija i scenografija: Nebojša Bradić
Kostimograf: Ivanka Jevtović
Kompozitor: Dragoslav Tanasković
Asistent scenografa: Slavica Marković
Slikar izvođač: Miša Štulović

Lica:
PRINCIP: Đorđe Đoković
MILICA: Isidora Rajković
MINA: Jovana Mališić, Ana Milojević
DEJAN: Nikola Milojević
SAŠA: Katarina Mitrović
MILAN: Dušan Stanikić
POLICAJAC: Aleksandar Milojević
DIMITRIJE: Milić Jovanović
PREDSEDNIK: Miloš Krstović
ADVOKAT: Saša Pilipović
PETAR: Miodrag Pejković
DEMONSTRANTI: Marina Perić, Jasmina Dimitrijević, Nenad Vulević

NEBOJŠA BRADIĆ - biografija
Diplomirao je pozorišnu i radio režiju na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Od 1981. do 1996. radio je kao reditelj, umetnički direktor i upravnik Kruševačkog pozorišta. U sezoni 1996/97. godine bio je upravnik pozorišta Atelje 212. Od 1997. do 1999. upravnik je Narodnog pozorišta u Beogradu. Upravnik je i umetnički direktor Beogradskog dramskog pozorišta od 2000-2008. godine. Ministar kulture i informisanja u Vladi Republike Srbije od 7. jula 2008. do 14.marta 2011. Režirao je više 80 predstava u srpskim, hrvatskim, bosanskim i grčkim teatrima, sa posebnim afinitetom za savremenu domaću literaturu i dramatizaciju (Prokleta avlija, Derviš i smrt, Zlatno runo, Koreni, Tvrđava, Poslednja plovidba...). Režirao je opere i mjuzikle. ( Norma, Verter, Karmen, Jadnici, Rebeka, Buđenje proleća). Osnivač je Beogradskog festivala igre i Dunavfesta. Autor je drama: Moj brat (Narodno pozorište Republike Srpske 2010.) i Noć u kafani Titanik (Knjaževsko-srpski teatar, 2011.). Radio je svenografije operske, dramske i baletske predstave. Autor je brojnih eseja o pozorištu i literaturi. Bio je profesor glume na Akademiji lepih umetnosti u Beogradu. Predstave Nebojše Bradića igrane su u pozorištima bivših jugoslovenskih republika, u Italiji, Austriji, Mađarskoj, Engleskoj, SAD, Češkoj, Švajcarskoj, Ukrajini, Rusiji, Grčkoj, Albaniji, Turskoj.

Dobitnik je značajnih domaćih i stranih pozorišnih nagrada. Prvi je dobitnik Nagrade Nikola Peca Petrović za najboljeg jugoslovenskog pozorišnog menadžera. Na Susretima pozorišta Srbije Joakim Vujić dobio je devet nagrada za režiju. Nagrađen je Sterijinim nagradama za najbolju savremenu scensku adaptaciju, dramatizaciju i režiju. Dobitnik je nagrada za režiju i dramatizaciju na pozorišnim festivalima u BiH (Brčko, Zenica, Doboj). Dobitnik je nagrada za najbolju režiju na JoakimInterfestu i Međunarodnom festivalu klasike Vršac. Dobitnik je nagrade Prsten sa likom Joakima Vujića za izuzetan doprinos razvoju Knjaževsko-srpskog teatra. U Moskvi je dobio nagradu Zlatni vitez za režiju predstave Zlatno runo Borislava Pekića, u Istanbulu je dobio nagradu za dramatizaciju predstave Derviš i smrt Meše Selimovića.

Fotografija Fotografija Fotografija Fotografija Fotografija Fotografija

PREVARANTI U SUKNJI

Premijera: 28. maj 2014. godine


Kratak sadržaj komedije Prevaranti u suknji:
Džek i Leo su dvojica nezaposlenih engleskih glumaca koji pokušavaju uspeti u Americi izvođenjem scena iz Šekspirovih dela. Kad već gotovo u potpunosti odustanu i od glumačkih karijera i od života, u jednom časopisu pročitaju da izvesna stara i vrlo bogata gospođa iz Jorka traži svoje izgubljene rođake koji su kao deca s majkom odselili u Englesku i koje otada nije videla. Džek i Leo brzo smišljaju plan koji bi trebalo da im donese bogatstvo. Plan je da se staroj bogatašici predstave kao njeni izgubljeni rođaci i na taj način preuzmu nasledstvo. Ipak, situacija se komplikuje kad naši junaci saznaju da gopođa traži svoje nećakinje. Zato se naši junaci preoblače u žene… Stvari postaju još komplikovanije jer se Leo zagleda u Meg, živahnu, duhovitu i nadasve privlačnu rođaku stare gospođe. Meg obožava pozorište, a verena je za dosadnog pastora. I njen će se život okrenuti naglavačke kad se upozna s ‘rođakama’ Maksin i Stefani…

O travestijskim ulogama
Travestijske uloge su muške uloge koje su pisane da bi ih igrao ženski izvođač ili vice versa. Reč potiče iz istog korena kao i transvestit, iz latinskog trans preko i vestire oblačiti. Dakle, „ukršteno oblačenje“.
Uloga u kojoj se ličnost presvlači u pripadnika suprotnog pola nije travestijska uloga, mada se ovaj termin često upotrebljava i za takve uloge.
Muški lik koji se presvlači u ženu, kao Baberli u Čarlijevoj tetki, je „uloga suknje“. Ženski lik prerušen u muškarca, kao Viola u Bogojavljenskoj noći, je „uloga zadnjice“. U komediji Prevaranti u suknji Ken Ludvig se poigrava sa oba termina.
Travestijske uloge se ne igraju en travesti iz suštinskih dramskih razloga, već zato što je to autor želeo ili to zahteva tradicija. U to se ubrajaju mnoge uloge iz pantomima, ali i iz opera kao što je Kerubin iz Mocartove Figarove ženidbe ili Oktavijan iz Štrausovog Kavaljera s ružom.
Verujem da će posle predstave Prevaranti u suknji gledalac imati svoj odgovor na pitanje šta su travestije i zašto ih je Vilijem Šekspir često koristio u svojim komedijama.
Nebojša Bradić

Ken Ludvig
PREVARANTI U SUKNJI
Reditelj Milić Jovanović

Scenski pokret - Vera Obradović Ljubinković
Prevod - Đorđe Krivokapić
Adaptacija - Nebojša Bradić
Scenografija - Milivoje Štulović
Kostimi - Jelena Janjatović
Muzika - Dragoslav Tanasković

LEO- Dušan Stanikić
MEG - Katarina Mitrović
DžEK - Đorđe Simić
ODRI - Darija Nešić / Ana Todorović Dialo
DANKAN- Nikola Milojević
FLORENS - Marina Perić Stojanović
DOK- Zdravko Maletić
BUČ - Čedomir Štajn

KEN LUDVIG  - biografija
Ken Ludvig, američki dramski pisac i reditelj, već svojom prvom komedijom izvedenom na Brodveju postiže zapažen uspeh, reč je o tekstu Lend me a Tenor ili Posudi mi tenor. Ovo dramsko delo mu donosi prvu u nizu nominacija za nagradu Toni. Drama je samo u SAD-u doživela preko dvadeset i pet različitih postava, a prevedena je na više od dvadeset jezika. Obnovljena verzija predstave, prvi put izvedene 1986. odnedavno ponovno igra na Brodveju.
Ken Ludvig često kombinuje svoje interesovanje za muziku koju je studirao na Harvadu kod Leonarda Bernštajna, s pisanjem – napisao je drame koje su zasnovane na radu muzičkih velikana poput Geršvina (čijeg je Amerikanca u Parizu adaptirao za scenu), Gillberta i Salivena. Često adaptira klasike, pa se tako kroz karijeru hvatao u koštac i sa Šekspirom, i R.L.Stivensonom i Markom Tvenom. Takođe, piše za film i televiziju.
Ken Ludvig je takođe i vrlo uspešan pozorišni reditelj. Njegova komedija Prevaranti u suknji (Leading Ladies) koju je sam režirao premijerno je izvedena 2004.godine u Alley Theatre u Hjustonu.
Izvođenje predstave „Prevaranti u suknji“ na sceni Knjaževsko-srpskog teatra je ujedno i praizvedba ovog popularnog komada u Srbiji.

Plakat Fotografija Fotografija Fotografija Fotografija
Preuzimanje kritike - Goran Cvetković, Radio Beograd 2

ZELENI ZRACI

Premijera: 15. februar 2014. godine


Priča o braku i pogibiji poslednjih Obrenovića je postala deo folklora ovog naroda i nema tog Srbina koji o ovoj stvari ne zna sve detalje. Međutim, uprkos tome što mnogo ne volim romansirane biografije, ova me je priča decenijama proganjala.  Možda zbog toga što je moja baka, kao trinaestogodišnja devojčica, sa balkona svoje kuće, koja se nalazila preko puta Starog dvora, posmatrala ubistvo kralja Aleksandra i kraljice Drage. Uživo, kako se danas kaže. To je bio možda najupečatljiviji doživljaj u njenom životu: vojnici su kroz prozore bacali delove kralja i kraljice uvijene u bele, brokatne čaršave, prethodno ih raskomadavši na bilijarskim stolovima. Tako je počinjao novi vek u ovim krajevima.
Ko zna koliko sam vremena potrošio pokušavajući da na tu temu snimim film pre nego što mi je pala napamet zamisao da sve to prebacim u pozorište i na taj način nekako realizujem svoju opsednutost ovim slučajem. Odluka je, izgleda, bila srećna jer me je odvukla od zamke istorijske rekonstrukcije i odvela ka suštini stvari – ka melodrami.  Čim sam prestao da se bavim činjenicama i prešao na teren osećanja, postao sam slobodan; sve se nekako samo od sebe otvorilo.
Ljudi misle da je u melodrami centar interesovanja osujećena ljubavna veza. Ne, važnije je ono što je sprečava, a to su društvene okolnosti koje stoje na putu ljudima koji se vole. Ono što u komadu „Zeleni zraci“ sprečava kraljevski par da realizuje svoju ljubav, i na kraju rezultira pomenutim masakrom, isto je ono što nam se ponavljalo i sledećih stotinu godina. Neshvatljiva netrpeljivost prema svemu što je drugačije. Osećanje da imamo pravo da o drugima sudimo, i da im presuđujemo. Odsustvo primisli da možda nismo u pravu. Ili da smo u pravu baš onoliko koliko i oni koji misle i osećaju suprotno.
Goran Marković, 1. 2. 2014. godine 

Goran Marković
ZELENI ZRACI
Reditelj Milica Kralj

Scenograf – Milica Bajić Đurov
Kostimograf  – Jelena Janjatović
Kompozitor – Dragoslav Tanasković

Aleksandar Obrenović  – Miloš Krstović
Draga Mašin – Isidora Rajković
Ferdinand Caulet  – Vladan Živković
Kraljica Natalija – Slavica Radulović
Kralj Milan – Mirko Babić
Apis – Miodrag Pejković
Benjamin – Dragan Stokić
Lazar Petrović – Nikola Milojević
Leonida Solarović – Saša Pilipović
Namesnik Ristić -  Aleksandar Milojević
Đorđe Genčić – Milić Jovanović
Jovan Mičković – Zdravko Maletić
Mihailo Srećković – Ivan Vidosavljević
Oficiri – Nenad Vulević, Dušan Stanikić, Čedomir Štajn

Inspicijent Nikola Stevović
Sufler – Rada Jovanović
Ton – Ivan Filipović
Svetlo – Nikola Manić
Video materijal – Vuk Spasić
Video projekcija – Dobrica Andrić
Garderoba – Dragica Ilić, Mirjana Todorović

GORAN MARKOVIĆ  - biografija
Goran Marković (Beograd, 1946), diplomirao je filmsku režiju na filmskoj akademiji FAMU, u Pragu, Čehoslovačka. Posle završenih studija, od 1970 – 1976. godine, radi za televiziju dokumentarne filmove, kojih je snimio oko pedeset.
Od 1976. godine bavi se isključivo pisanjem i režiranjem celovečernjih filmova. Do sada ih je snimio dvanaest, uglavnom po sopstvenim scenarijima, uključujući i jednu televizijsku seriju. 
Takođe, od 1986. režira u pozorištu i piše pozorišne komade.
 Od 1978. godine radi na Fakultetu dramskih umetnosti, u Beogradu, gde je bio docent na predmetu Rad sa glumcima, zatim redovni profesor predmeta Filmska režija, da bi danas predavao na Masters studijama istog fakulteta.
 2012. odlikovan je francuskim ordenom Officier dans l’ordre des Arts et des Lettres.
FILM
"Specijalno vaspitanje", "Nacionalna klasa", "Variola vera", "Tajvanska kanasta", "Već viđeno", "Sabirni centar", "Tito i ja", "Urnebesna tragedija", “Srbija nulte godine”, "Kordon", „Turneja“ i „Falsifikator“.
Ovi filmovi su prikazani na festivalima u Venciji, Berlinu, San Sebastijanu, Valensiji, Londonu, Montrealu, Monpeljeu i mnogim drugim na kojima su osvojili brojne nagrade. Do sada su u Francuskoj napravljene tri retrospektive filmova Gorana Markovića: u La Rošelu, u Monpeljeu i u Strazburu. Na velikoj retrospektivi Jugoslovenskog filma, organizovanoj 1987. godine u Centru Pompidu, u Parizu, Goran Marković je bio predstavljen sa tri filma. Retrospektivu svih filmova ovog autora, 2002. godine, napravili su međunarodni filmski festival u Roterdamu, Kinoteka u Ljubljani i Kinoteka u Zagrebu.
POZORIŠTE
Dramski opus Gorana Markovića čine drame: „Turneja“, „Govorna mana“, „Osma sednica ili Život je san“, „Pandorina kutija“, „Parovi“, „Vila Sašino“, „Delirijum tremens“, „Falsifikator“ i „Doktor D.“. Dobitnik je Sterijine nagrade za tekst savremene drame „Turneja“, 1997. Njegova drama „Falsifikator“ je na konkursu koji je raspisao Gete institut, a u povodu dvadesetogodišnjice pada Berlinskog zida, ušla među šest najboljih predstava u Evropi i prikazana na smotri u Drezdenu 2009. Režirao je komade „Pazarni dan“ A. Popovića, „Beogradska triologija“ B. Srbljanović, „Pandorina kutija“, „Delirijum tremens“, „Osma sednica ili Život je san“, „Pomorandžina kora“ M. Pelević, za koju je ove godine na Festivalu Jugoslovenskih Pozorišta u Užicu dobio nagradu za najbolju režiju, „Terapija“ J. Cvetanovića, „Falsifikator“, „Zlatno tele“, sopstvenu dramatizaciju istoimenog romana Iljfa i Petrova, kao i „Doktor D.“
KNjIGE
Napisao je knjigu "Češka škola ne postoji", kratki roman "Tito i ja" i dnevničku prozu “Godina dana”. Objavio je sabrane drame u knjizi „Osma sednica i druge drame“, roman „Male tajne“ i prepisku sa piscem Milanom Oklopdžićem „Izmišljeni život“.

MILICA KRALJ – biografija 
Diplomirala pozorišnu i radio režiju na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu u klasi profesora Nikole Jevtića predstavom Silvija (A. R. Garni) koja je deset godina bila na repertoaru Ateljea 212. Ostale režije (izbor): Atelje 212 – Bedni ljudi (Dostojevski), Brana K. Mekferson, nagrada za režiju na festival u Užicu 2005),  Beogradsko dramsko pozorište –x+y=0 (b. Pekić, preko 150 izvođenja), Igra parova (M. Zupančić, 150 izvođenja), Plinska svetlost (P. Hamilton), Rekvijem/negde između Pariza I Šangaja (H. Levin), Klerabe su zdrave (M. Kralj), Pozorište Puž - Baron Lagiša, sebični princ (B. Milićević), Zvezdara teatar Maratonci trče počasni krug (D. Kovačević), NPRS Banja Luka (B. Nušić, proglašena za najbolju predstavu na festivalima u Smederevu, Jajcu Brčkom, Doboju i Zaječaru), Madam San Žen (V. Sardu, proglašena za najbolju predstavu na festival u Jajcu i Doboju)… Prvi dobitnik nagrade Ljubomir Drašković koju dodeljuje Atelje212 i grad Beograd.

Plakat Fotografija Fotografija Fotografija Fotografija
Preuzimanje kritike - Goran Cvetković, Radio Beograd 2

UBITI PTICU RUGALICU

Premijera: 1. novembar 2013. godine


„Zašto razumni ljudi načisto polude kadgod se dogodi nešto gde je uključen neki crnac?“ - pita se glavni lik u romanu Harper Li „Ubiti pticu rugalicu“.
Nekoliko godina posle pojavljivanja ovog remek dela američke literature, održan je Marš na Vašington. Danas to predstavlja jedno od najvećih okupljanja ljudi u celoj američkoj istoriji. Tada je Martin Luter King održao svoj čuveni govor: „Moj san je da na crvenkastim proplancima Džordžije jednog dana za stolom bratski sede sinovi nekadašnjih robova i sinovi nekadašnjih robovlasnika. Moj san je da Misisipi, država koja gori od nepravde, jednog dana postane oaza slobode i pravde. Moj san je da moje četvoro dece jednog dana žive u zemlji gde će ljudi o njima suditi ne na osnovu boje kože, već na osnovu njihove ličnosti... Istinu po kojoj svi stvoreni jednaki ne treba dokazivati.“
Pedeset godina od ovog slavnog Kingovog govora poznatog po nazivu „I have a dream“,  istraživanja javnog mnjenja ukazuju da se ljudi i dalje procenjuju na osnovu boje kože, a ne na osnovu karaktera. Predrasude zasnovane na rasi utiču na formiranje kulturoloških modela i trebalo bi učiniti mnogo više da bi se ostvarilo društvo jednakosti koje je King zagovarao.
Svakog maja meseca, građani Monrovila (Alabama), rodnog mesta Harper Li, organizuju i izvode pozorišnu adaptaciju „Ubiti pticu rugalicu“ u dvorištu suda. Predstava koja se prikazuje u izvornom ambijentu,  pomalo ironično ističe prostor lokalne rasne netolerancije, ukazujući  na globalni problem: odnos prema drugom i drugačijem.
Advokat Atikus Finč, u jednom trenutku kaže svojoj maloletnoj kćerki: „Ostani pribrana – čak i ako stvari postanu ružne. A ja se nadam da ti možeš da prođeš kroz ono što predstoji, a da ne zakačiš uobičajenu bolest Mejkomba“.  O bolesti društva i kod nas slušamo svakodnevno. Tu su slučajevi maloletničkog nasilja, netolerancije prema manjinama, odnosi u porodici, zlostavljanja i zapostavljanje dece... Govori se i piše kako je lečenje bolesnog društva veliki problem. Svi to primećuju, za to nije potreban poseban talenat ili vidovitost. Pitanje je samo da li će „lekari državnog organizma“, pozvani da to rade, umesto da izleče bolesnika „pretvoriti nekoliko bezazlenih prišteva u zapaljenje i smrtonosnu gangrenu“. (Lord Šaftsberi, 1708.)
Igrati na sceni roman „Ubiti pricu rugalicu“,  napor je da pozorište utiče na svoje okruženje. Teatar je, artoovski rečeno, ona kuga što zaražuje svet. Opasno po društvo počinje da biva onda kada samo izgubi snagu, kad se prelije u život, kad teatralizuje svet. A to je mogući korak ka lečenju društva.
Nebojša Bradić

Harper Li
UBITI PTICU RUGALICU
Režija: Nebojša Bradić

Prevod i adaptacija: Đorđe Krivokapić
Scenografija: Miša Štulović
Kostimi: Jelena Janjatović
Kompozitor: Dragoslav Tanasković
Scenski pokret: Vera Obradović
Grafički dizajn: Goran Dimić


ULOGE
SKAUT FINČ : Katarina Mitrović
DžEM FINČ –  Skautov brat: Miloš Krstović
ATIKUS FINČ – njihov otac: Saša Pilipović
KALPURNIJA – domaćica: Isidora Rajković
DIL –  drug Skauta i Džema: Dušan Stanikić
GOSPOĐA DJUBOUZ – komšinica: Marina Perić
GOSPODIN KANINGEM, krupan čovek: Zdravko Maletić
MAJELA JUIL – siromašna  devojka: Sanja Todorović
BOB JUIL – njen otac: Dragan Stokić
GOSPODIN GILMER – tužilac: Nikola Milojević
ARTUR ’BU’ REDLI – tajanstvena prilika: Ivan Vidosavljević
TOM ROBINSON – snažan crnac: Miodrag Pejković
HELEN ROBINSON –  njegova žena: Jasmina Dimitrijević
PREČASNI SAJKS – sveštenik: Aleksandar Milojević
HEK TEJT – šerif: Vladan Živković
SUDIJA TEJLOR: Milić Jovanović
SUDSKI PISAR, TREĆI ČOVEK: Čeda Štajn
LINK DIS: Nenad Vulević

HARPER LI - biografija
Književnost  Alabame (SAD), iz koje potiče Harper Li,  seže još od početka XIX veka i pisaca kao što su Viljam Bartram koji je prvi pisao o  prirodi, eseje sa putovanja i autobiografiju, kao i Edvarda O. Vilsona internacionalno priznatog etnologa i prvorazrednog ekologa i teoretičara razvoja Alabame, kao i Helen Keler koja je prva pisala o problemu ropstva u Americi. Ovom tematikom bavili su se i, takozvani, predstavnici renesanse književnosti u Alabami u XX  veku , medju kojima je najistaknutija Harper Li,  spisateljica rodjena u Monrovilu 1926. godine, koja se proslavila romanom “Ubiti pticu rugalicu” za koji je 1961. godine dobila Pulicerovu nagradu.
Priča romana smeštena je u Alabami  1930. godine i bavi se problemima ljudskih prava kao i ljudske univerzalnosti. Roman je objavljen 1960. godine i  bio je 88 nedelja prvi na hit listi. Dobio je Pulicerovu nagradu za fikciju i po njemu je snimljen film nominovan za 8 Oskara od kojih je dobio 3 prestižna. Od tada do danas knjiga i film imaju kultni status. Gregori Pek , koji igra naslovnu ulogu, ovenčan je Oskarom, a zanimljiva pojedinost je da u filmu njegovu kći Skaut tumači Meri Bedem,  sestra proslavljenog reditelja Džona Bedema koji posle debija sestre kreće u Holivud.
Interesantno je da je ovaj izuzetan roman prvi i jedini njen roman, a sama Harper Li izjavila je u intervjuu 1964. godine kako je ’’proces pisanja proces samodiscipline, što moraš naučiti pre nego se proglasiš piscem i da ima ljudi koji pišu, ali je to sasvim drugačije od onih koji moraju da pišu’’.
Počeci njene karijere vezani su za Trumana Kepouta , takodje, proslavljenog američkog pisca njenog prvog komšije i najboljeg prijatelja iz detinjstva sa kojim u kreativnoj vezi ostaje skoro sve do desetak godina pred njegovu smrt 1984.  godine.  Još kao deca počinju da pišu originalne priče  na Andervud pisaćoj mašini koju su dobili od njenog oca, pravnika i uzora za ovaj fascinantan,  u mnogome,  autobiografski  roman koji ima nedvosmisleno provokativan naslov o tome kako se ophodimo prema drugima ma ko oni bili – “Ubiti pticu rugalicu”.  Sam Kepout bio je inspiracija za lik Dila u romanu.
Harperova, koja je još uvek živa, 2007. godine odlikovana je  Medaljom predsednika SAD za slobodu kao i 2011. godine Nacionalnom medaljom za umetnost za svoj književni doprinos u Americi. Roman “Ubiti pticu rugalicu”  je preveden na preko 40 jezika i prodat  u više od 30 miliona primeraka bez obzira što je sama književnica bila početnica i neko kome su izdavači jedva poverovali.

NEBOJŠA BRADIĆ - biografija
Rođen je 3. avgusta 1956. godine u Trsteniku. Diplomirao je pozorišnu i radio režiju na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Od 1981. do 1996. radio je kao reditelj, umetnički direktor i upravnik Kruševačkog pozorišta. U sezoni 1996/97. godine bio je upravnik pozorišta Atelje 212. Od 1997. do 1999. upravnik je Narodnog pozorišta u Beogradu. Upravnik je i umetnički direktor Beogradskog dramskog pozorišta od 2000 - 2008. godine. Ministar kulture i informisanja u Vladi Republike Srbije od 7. jula 2008. do 14.marta 2011. Režirao je više 80 predstava u srpskim, hrvatskim, bosanskim i grčkim teatrima, sa posebnim afinitetom za savremenu domaću literaturu i dramatizaciju (“Prokleta avlija”, “Derviš i smrt”, “Zlatno runo”, “Koreni”, “Tvrđava”, “Poslednja plovidba”...). Režirao je opere i mjuzikle. Osnivač je Beogradskog festivala igre i Dunavfesta. Autor je drama: “Moj brat” (Narodno pozorište Republike Srpske 2010.) i “Noć u kafani Titanik” (Knjaževsko-srpski teatar, 2011.). Autor je brojnih eseja o pozorištu i literaturi. Profesor je glume na Akademiji lepih umetnosti u Beogradu. Predstave Nebojše Bradića igrane su u pozorištima bivših jugoslovenskih republika, u Italiji, Austriji, Mađarskoj, Engleskoj, SAD, Češkoj, Švajcarskoj, Ukrajini, Rusiji, Grčkoj, Albaniji, Turskoj. 
Dobitnik je značajnih domaćih i stranih pozorišnih nagrada. Prvi je dobitnik Nagrade Nikola Peca Petrović za najboljeg jugoslovenskog pozorišnog menadžera. Na Susretima pozorišta Srbije Joakim Vujić dobio je devet nagrada za režiju. Nagrađen je Sterijinim nagradama za najbolju savremenu scensku adaptaciju, dramatizaciju i režiju. Dobitnik je nagrada za režiju i dramatizaciju na pozorišnim festivalima u BiH (Brčko, Zenica, Doboj). Dobitnik je nagrada za najbolju režiju na JoakimInterfestu i Međunarodnom festivalu klasike Vršac. Dobitnik je nagrade Prsten sa likom Joakima Vujića za izuzetan doprinos razvoju Knjaževsko-srpskog teatra i afirmaciji njegovog ugleda u zemlji i inostranstvu. U Moskvi je dobio nagradu Zlatni vitez za režiju predstave “Zlatno runo” Borislava Pekića, u Istanbulu je dobio nagradu za dramatizaciju predstave “Derviš i smrt” Meše Selimovića.

Plakat Fotografija Fotografija Fotografija

ČOVEK, ZVER I VRLINA

Premijera: 30. maj 2013. godine


KOMEDIJA MRAČNIH TONOVA

Četvrta premijera ove sezone u Knjaževsko-srpskom teatru izvedena je u četvrtak, 30. maja na Sceni „Joakim Vujić” (Velika scena) kragujevačkog pozorišta. Predstavu italijanskog nobelovca i jednog od najpoznatijih dramskih pisaca prve polovine 20. veka Luiđija Pirandela „Čovek, zver i vrlina” (aplogije u tri čina) režirao je Marko Misirača.
- Pirandelov komad „Čovek, zver i vrlina’, samo na prvi pogled blistava komedija sa vodviljskim situacijama i korenima u komediji del arte, zapravo otvara mnogo više pitanja i nudi mnogo više slojeva nego što se čini na prvi pogled. Nastao u osvit fašističkog pokreta u Italiji, 1919. godine, u isto vreme veoma duhovit i veoma ozbiljan komad, varira večno pitanje ovog autora – tragični imanentni sukob između „života koji se stalno kreće i forme koja ga zaustavlja i nepromenljivo određuje”, smatra reditelj Misirača.
U svojoj rediteljskoj eksplikaciji u programu predstave Misirača je još dodao i da: „Neka od mogućih žanrovskih definicija naše predstave bila bi tragična komedija ili komedija mračnih tonova. Tema predstave koju smo želeli da izmestimo u prvi plan je fenomen licemerja kao jednog od osnovnih načela čoveka ove civilizacije. Postavlja se pitanje: da li je uopšte moguće funkcionisati unutar društvenog poretka ovog vremena a ne biti licemer ili hipokrit? Laganje ili samozavaravanje sebe kao i laganje drugih postao je, reklo bi se, jedini način opstanka individue našeg doba. Ovo pitanje indirektno postavlja protagonista ovog komada, tragični i ’providni’ profesor Paolino do kraja komada ne uviđa koliko je i sam postao deo te malograđanske mašinerije. Pirandelo se smeje malograđaninu čas jetko, čas blagonaklono ali istovremeno shvata tragiku njegove situacije”, ističe reditelj predstave kragujevačkog Teatra.
U svojoj kritici predstave „Čovek, zver i vrlina” pozorišni kritičar Radio Beograda 2 Goran Cvetković objavio je, između ostalog sledeće:
„Vrlo zanimljiv repertoarski potez kragujevačkog pozorišta – stavljanje na repertoar ovog tako tipičnog dela Luiđija Pirandela – doneo je niz pitanja i pred reditelja i pred glumce i pred publiku. Pre svega, Pirandelo je vrlo neobičan autor, duboko vezan za teme i dileme prve trećine 20. veka, kada se preispitivala i suština ljudske egzistencije i kada su se uspostavljala mnoga nova merila i modeli mišljenja i ponašanja, ali – i kada se uspostavljalo novo POVERENJE u ljudsko dostojanstvo – intelektualno, moralno i duhovno. Što se tiče osobenosti pisanja Luiđija Pirandela – to je svakako autentično uspostavljanje neke višeslojne SUMNJE u postojanje jedne stvarnosti i provera postojanja višeslojne istovremenosti – života, morala, čoveka, događaja i stvarnosti. Boravak među senkama literarnih karaktera, ali i senkama ljudskih egzistencija – komedija koju stvara i tumači Pirandelo, slična je nekako, Čehovljevskoj KOMEDIJI ŽIVOTA, u kojoj se nesrećni i nesavršeni čovek batrga, da dokaže da postoji i da pokuša da se uspostavi, iznad aveti moralnih zabluda i ruina prošlosti, ali savremenosti. Istraživanje ISTINE, Pirandela dovodi samo do još dublje sumnje i dokaza da je istina izmišljena kategorija, kao neka KONVENCIJA, a da je život i ljudsko događanje u svetu i u intimi – podjednako, samo prerušavanje i premetanje iz jednog u drugi oblik, koji se zbog boljeg razumevanja naziva – ličnost, karakter, pojedinac...Možda je ponovo kucnuo čas – naročito u Evropi, ali – zašto ne – i u celom Civilizovanom Svetu, kako se to nekad bahato govorilo – da se PROVERI – jesmo li mi još uvek LJUDI i da li ima morala, istine, ljubavi, mišljenja, verovanja, stvarnosti...??? U tom smislu – ovaj gest stavljanja na repertoar ovog, tako reći programskog dela, Luiđija Pirandela, možda je i iskorak u novu filozofiju preispitivanja egzistencijalnih postulata stvarnosti. Igrati danas Pirandela, znači za nas na Balkanu i u Srbiji – posle toliko ratovanja i maskarada – moralnih prometanja i prevara kroz sejanje zabluda, posle uspostavljanja svih vrsta šizofrenih dogmi koje zamenjuju neke dotadašnje – posle dokazivanja da stvarnost, ne da ne postoji – nego da neće nikad ni postojati – ako se tako ne odluči na dotičnom, odgovornom mestu – koje zapravo nema nikakav legitimitet...dakle u Srbiji sadašnje izgubljenosti svih repera i putokaza, u Srbiji savremenog lutanja u maglama nesporazuma i nedorečenosti – igrati Pirandela, kažem – može biti dalekosežno i vidovito” naglasio je Cvetković.

Luiđi Pirandelo
ČOVEK, ZVER I VRLINA
apologija u tri čina

Režija: Marko Misirača

Prevod: Julijana Vučo
Scenografija: Milivoje Štulović
Kostim: Jelena Janjatović
Muzika: Dragoslav Tanasković

ULOGE
Providni gospodin Paolino, privatni profesor – Miloš Krstović
Kapetan Perela – Miodrag Pejković
Vrla gospođa Perela, njegova supruga – Isidora Rajković
Doktor Nino Pulejo
Gospodin Toto, apotekar, njegov brat – Milić Jovanović
Rozarija, guvernanta gospodina Paolina – Vladanka Pavlović
Điljo, učenik – Čedomir Štajn
Beli, učenik – Nenad Vulević
Nono, dečak od 11 godina, sin Perelinih – Nikola Pejković
Gracija, služavka u kući Perela – Slavica Radulović
Jedan mornar – Dušan Stanikić

Inspicijent: Nikola Stevović
Sufler: Rada Jovanović
Ton: Dobrica Andrić
Svetlo: Nikola Manić
Šminka: Aleksandra Jablanović
Fotografija: Igor Todorović

Rekvizita: Marija Vujičić, Nenad Miloradović
Majstor pozornice: Ljubiša Zirojević
Dekorateri: Dragan Milošević, Saša Đorđević, Vladan Milovanović, Stevica Jovanović
Stolarski radovi: Zoran Jokanović
Garderoberi: Dragica Ilić, Mirjana Todorović
Grafički dizajn: Milena Vučković

Fotografija Fotografija
Fotografija Fotografija Fotografija

HLADNJAČA ZA SLADOLED

Premijera: 15. februar 2013. godine


Da li motivisano ili ne, ali tek u u jednoj od četiri scenske posvete Kragujevcu Ružice Vasić, (onoj koja se dotiče petoktobarskih događaja 2000), prosine sunčev zrak. A ona davno u reč uzeta poslovična, kragujevačka kiša ostaje elemenat atmosfere celog komada i njen dominantan ton. Čini se, a to i iskaz jednog junaka dokazuje, kao da i nebo plače nad sudbinom beznadežne generacije koja je odrastala od 1993 do današnjih dana slušajući kako se odjeci Velikog istorijskog časa mešaju s grmljavinom najnovijih ratova. Drama „Hladnjača za sladoled“ Ružice Vasić ima liričnost tematski srodnog „Buđenja proleća“ Franka Vedekinda, ali i naturalističku oporost autentičnog turobnog vežbanja života u Srbiji u poslednje dve decenije. Ironijsko poigravanje amblematikom, simbolima i topografijom grada („Nema više kraguja, moj sine, ostali su kobci“) pojačavaju uverljivost jednog sumornog razdoblja i naglašavaju ukus gorčine. Parodirani obrazac recitala, na kraju komada, postiže snažno dejstvo, zazvuči kao opomena, kao parastos jednoj mladosti.
Milivoje Mlađenović

O DRAMI
Kroz četiri čina – posvete, napravljen je osvrt na proteklih petnaest godina koje su određenu generaciju marginalizovale, prosto iz razloga što je rođena u pogrešno vreme. Paralelno sa osnovnom pričom teče i lekcija o nekoj drugoj generaciji koja je stradala za vreme nemačke okupacije. I dolazi se do istog sudbonosnog koda: neki se rode samo da bi postali spomenik vremena, da bi budućim naraštajima služili za primer i nauk. Međutim, vremenom i spomenici izblede, a tragedija postane teret. Roditi se u gradu u kojem je najveći park – groblje, u kojem jednom godišnje „i nebo plače“, na turbulentnom Balkanu, pod dimnjacima Zastave, podrazumeva odrastanje u rekvijumskoj atmosferi. Ipak, to sa Kragujevcem nije slučaj, on pulsira potpuno drugačije; nasuprot hladnoći nadgrobnog mermera, on živi i diše, jer grad - to su ljudi u njemu i srce u njima.
Ružica Vasić

Ružica Vasić
HLADNjAČA ZA SLADOLED
Adaptacija i režija Primož Bebler

Milutin Mića Todorović - Mirko Babić
Nevena Popović - Sanja Matejić Todorović
Ljuba Jovanović (Žgebe) - Miloš Krstović
Goran Majstorović (Lepi Goga) - Nikola Milojević
Jovana Todorović - Katarina Mitrović
Đole Torbica - Miodrag Pejković
Marko Popović (Pop) - Nenad Vulević
Kolporter - Aleksandar Milojević

Scenografija - Milivoje Štulović
Kostimograf - Jelena Janjatović
Kompozitor - Dragoslav Tanasković
Inspicijent - Nikola Stevović
Sufler - Rada Jovanović
Šminka - Aleksandra Jablanović
Ton - Dobrica Andrić
Svetlo - Nikola Manić
Video projekcija - Igor Todorović
Garderoba - Dragica Ilić, Mirjana Todorović

Dramski tekst „Hladnjača za sladoled“ nagrađen je 2012. godine na konkursu Knjaževsko-srpskog teatra Kragujevac u pamćenju i izvan pamćenja.

Ružica Vasić
Ružica Vasić rođena je 1976. u Kragujevcu.
2002. Izdala zbirku poezije „Trošenje usana na reči“, edicija Prvenac.
Fakultet dramskh umetnosti na Cetinju završila 2012, u klasi profesora Steve Koprivice i Srđana Koljevića.
2012. Osvojila nagradu na konkursu Knjaževsko srpskog teatra „Kragujevac u pamćenju i izvan pamćenja“ dramom „Hladnjača za sladoled“.
Trenutno živi i radi u Budvi.





Primož Bebler
Reditelj Primož Bebler rođen je u Njujorku 1951. godine. Školovao se u Parizu, Indoneziji i Beogradu. Režiju je upisao 1970. godine na klasi Vjekoslava Afrića. Kao student radio je na kultnim scenama u „Krsmancu” i „Dadovu”. Po diplomiranju, tri godine je radio kao reditelj i umetnički direktor u Kruševačkom pozorištu. Bio je direktor drame na srpskom jeziku u pozorištu u Subotici a kasnije i direktor te kuće. Od 1984. do 1992. godine je direktor pozorišta „Duško Radović”.
Radio je i na Radio Ljubljani, pozorištu u Kranju i bio umetnički direktor celjskog gledališta sredinom devedesetih. Na čelo pozorišta u Novoj Gorici dolazi 1998. godine i ostaje punih 11 godina.
Prelazi u Trst, i dve godine je direktora tamošnjeg slovenačkog gledališča koje je naša publika imala prilike da vidi na prošlogodišnjem JoakimInterFestu sa predstavom „Zlatni zmaj”.
U protekloj sezoni režirao je u Skoplju, Sarajevu i Šapcu. Bio je član žirija 7. JoakimInterFesta. Ovo mu je prva autorska saradnja sa kragujevačkim Teatrom.

Fotografija Fotografija Fotografija
Fotografija Fotografija

MOJE BIVŠE, MOJI BIVŠI

Premijera: 6. novembar 2012. godine


MAMA: A zašto ste raskinuli?
TOM: ZBOG BRZOG TEMPA MODERNOG ŽIVOTA!!!!!
Trenutno interplanetarni hit „Somebody That Used To Know” australijskog pevača Gotyea (i pevačice Kimbre), bio je inicijalna kapisla za „plovidbu” kroz ovaj naoko jednostavan, ali značenjski i strukturalno veoma usložnjen dramski tekst mladog škotskog dramatičara D.C. Jacksona. Iako označen kao komedija, za mene je kao redatelja pri prvom čitanju imao i snažnu dramsku strukturu, čak pomalo i neke elemente melodrame, tako da sam u radu s glumcima, uz suptilni pristup komici ovog teksta, pokušala da unesem i moje lične stavove o tome na koji način i kako se u današnjem vremenu doživljava LJUBAV, kako žive mladi ljudi vezani za par punktova oko kojih se odvija njihova egzistencija, koliko smo barijerama (koje izgledaju poput stubića u nekom muzeju ili na crvenom tepihu) odvojeni jedni od drugih, kako percipiramo naše  roditelje (ili oni nas) i kako tretiramo pitanje vlastitog roditeljstva tj. činjenice da jednog dana (možda) treba da postanemo roditelji, ne samo da bi produžili vrstu, već i obogatili svoje tehnološkim dostignućima i opštim otuđenjem ISPRAŽNJENE ŽIVOTE.

Slađana Kilibarda, režija, adaptacija teksta, scenografija i izbor muzike

D. C. Džekson (D. C. Jackson)
MOJE BIVŠE, MOJI BIVŠI
Slađana Kilibarda, režija, adaptacija teksta, scenografija i izbor muzike

Prevod: Đorđe Krivokapić
Režija i adaptacija teksta: Slađana Kilibarda
Scenografija: Đorđe Krivokapić
Asistent scenografa: Saša Đorđević
Kostimografija: Jelena Janjatović
Scenski pokret: Nebojša Gromilić
Izbor muzike: Slađana Kilibarda

Igraju
Toma: Miloš Krstović
Ejmi: Isidora Rajković
Saša: Katarina Mitrović
Alison: Nađa Maršićević / Ana Todorović Dialo
Kalvin: Dušan Stanikić

Inspicijent: Rada Jovanović
Slikar izvođač: Milivoje Štulović
Šminka: Aleksandra Jablanović
Projekcija: Dobica Andrić
Ton majstor. Ivan Filipović
Majstor svetla: Nikola Manić
Muzički saradnik: Dragoslav Tanasković Trnda
Fotografija: Igor Todorović
Grfički dizajn: Milena Vučković

Rekvizita: Marija Vujičić
Majstor pozornice: Ljubiša Zirojević
Dekorateri: Dragan Milošević, Saša Đorđević, Vladan Milovanović, Stevica Jovanović
Stolarski radovi: Zoran Jokanović
Garderoberi: Dragica Ilić, Mirjana Todorević

D. C. Džekson
Mladi škotski dramski pisac koji živi i radi u Glazgovu. Njegova prva celovečernja drama „Zid” imala je praizvedbu u „Tron” teatru u Glazgovu i bila je nominovana za više nagrada među kojima je bila i nagrada za „Najbolju novu dramu”.
Godine 2010. dobio je nagradu za najboljeg novog škotskog dramskog pisca. Praizvedba njegovog komada „Moja romantična istorija” („Moje bivše, moji bivši”) bila je 5. avgusta 2010. godine na Festivalu u Edinburgu. Ovu svoju komediju sam Džekson je prilagodio i dramatizovao za izvođenje na 4. Kanalu BBC radija. Osim u Škotskoj ova drama izvođena je po čitavoj Britaniji, Austriji, Sloveniji, Švedskoj i mnogim drugim zemljama.
Trenutno je aktuelna njegova - modernizovana verzija „Figarove ženidbe” koja se igra u Edinburgu.

Slađana Kilibarda
Rođena je  u Zagrebu. Nakon gimnazije diplomirala je na zagrebačkom PMF-u  biologiju, radila je kao srednjoškolski profesor i bavila se dramskom pedagogijom.
Godine 1999. upisuje pozorišnu  režiju na FDU u Beogradu, u klasi profesora Egona Savina i Ivane Vujić (asistent Dušan Petrović), gde je i diplomirala. Bavila se suvremenim plesom, a od 1995. godine članica je Zagrebačkog glumačkog studija u kome se, uz pomoć braće Vajevec, upoznaje sa glumačkom metodom Leea Strasberga (razni seminari u Grožnjanu, Lošinju, Ljubljani i Zagrebu).
Bila je asistent režije na deset predstava u Srbiji i Hrvatskoj, lektor na filmu i u pozorištu, a krajem 2008. godine režirala je 15 epizoda humorističke serije  „ZAUVEK MLAD” produkcijske kuće NIRA.
Za RADIO BEOGRAD režirala je ukupno sedam radio drama. Pisala je za pozorišne časopise SCENA i TEATRON. 
Samostalne režije:
- Alfred Brust: Vukovi (ispit treće godine na FDU) oktobar 2002. Predstava igrala u Narodnom pozorištu u Beogradu. Gostovala 2003. godine na Međunarodnom studentskom festivalu TEST 4 (kazalište ITD.) u Zagrebu
- Dušan Cvetić: Priča o Džipsiju Trolmanu, Atelje 212, premijera: 10. april 2004. godine (ekranizacija RTS/ TV TEATAR)
Maja Pelević: Ler, Narodno pozorište/ kazalište/ Népszínház, Subotica, premijera: 11. marta 2005. godine
- Iva Modli: Savršeni superheroj, Kerempuh, Zagreb, premijera: 11. marta 2006. godine (kazališni festival Bjelovar BOK)
- Pjer Marivo: Rasprava i tako te stvari , SNP, Novi Sad, premijera: 15. decembar 2006. godine (prema časopisu za kulturu BESTSELER uvrštena u pet najboljih predstava u sezoni 2006/2007)
- Dora Delbianco: Epitaf, BNP, Zenica, premijera: 1. decembar 2007. (festival MOSTARSKA LISKA 2008/Haris Burina - nagrada za najbolju glumačku ulogu festivala, festival BIHAĆKO LJETO 2008. godine)
- Hasan Džafić: Nevakat (Derviš Sušić),BNP, Zenica, premijera: 31. maj 2008. godine (7. festival BH drame Zenica 2008. godine - nagrade: najbolji kostim, najbolji scenski pokret, 28. pozorišne/kazališne igre Jajce/ 6-13. juna 2009. godine – nagrade: najbolja predstava, najbolji glumac, najbolja mlada glumica)
- Theresia Walser: Monsun u aprilu, Narodno pozorište, Beograd, režija javnog čitanja, premijera: 10. april 2009. godine
- Petar Mihajlović: Radnička hronika, Narodno pozorište, Beograd, režija javnog čitanja, premijera: 5. april 2010. godine
- Vladimir Đurđević : Zbogom žohari ili Balada o Pišonji i Žugi, NP „ Toša Jovanović”, Zrenjanin, premijera: 20. novembar 2010. godine
(61. FESTIVAL PROFESIONALNIH POZORIŠTA VOJVODINE - nagrade : najbolji mladi glumac(Ivan Đorđević), najbolja epizodna ženska uloga(Edit Tot), najbolja scenografija (Slađana Kilibarda i Zorana Petrov); Nagrada za najbolju predstavu  festival „Teatar na pravom putu” Šabac, oktobar 2011. godine; godišnja nagrada za izuzetan doprinos razvoju pozorišnog  stvaralaštva, Dan pozorišta „Toša Jovanović”, 2011. godine GLUMBAL FESTIVAL, NIŠ 2011. godine. Ivan Đorđević, nagrada za najboljeg mladog glumca u predstavi „ZBOGOM ŽOHARI”.
- Tena Štivičić : „Ne mo’š pobeć’ od nedelje”, NP „Toša Jovanović“ Zrenjanin, premijera 15. oktobar 2011. godine ( 10. TKT FEST Tuzla 2012. godine/ NAJBOLJA PREDSTAVA FESTIVALA ; 7. Međunarodni pozorišni festival JoakimInterFest, 7-16. oktobra 2012. godine Kragujevac)
- Melina Pota Koljević: „Važne stvari”, (dečija predstava po priči Frana Levstika „Gdo je Vidku naredio srajčico”, NP „Toša Jovanović” Zrenjanin, premijera 19. januar 2012. godine( 12. Međunarodni festival pozorišta za djecu, 6-11. oktobra 2012., Banja Luka).
Od  marta 2011. godine obavlja funkciju umetničkog savetnika u NP „Toša Jovanović” Zrenjanin.

Fotografija Plakat

DO GOLE KOŽE

Premijera: 21. septembar 2012. godine


I danas se sećam trenutka kada sam pre mnogo godina po prvi put došao u Kragujevac da sa ansamblom Teatra Joakim Vujić, održim radionicu o Šekspirovim dramama, iz čega je kasnije proistekla predstava Romeo i Julija. To je bio rad koji mi i dan-danas bolno nedostaje.... Moram da priznam, tada sam se zaljubio u onu šaškastu skupinu ispred i iza kulisa, u tu moju malu pozorišnu i umetničku porodicu, sa kojom prosto moram da ulećem u avanture, svaki put drugačije, svaki put praćene uvek drugačijim krizama, svaki put kreativne sa puno strasti. I svaki put na kraju te naše avanture nikako da poverujemo da nam je pošlo za rukom i da opet proslavljamo pozorište zajedno sa našom publikom.Tako su u prethodnim godinama nastale predstave poput Romeo i Julija, Seobe, Šeherezada i ova poslednja, Do gole kože. I svaki put sam imao onaj osećaj bliskosti sa našom publikom, da ona shvata da nismo tu da joj držimo pridike, već da zajedno sa njom doživimo snagu i magiju pozorišta. Upravo predstava Do gole kože nam govori o snazi pozorišta da nam menja život. To je priča koja se tiče svih nas, nas koji sanjamo o tome da budemo lepi, poželjni i uspešni, a u realnom životu se ustvari u borbi za opstanak suočavamo sa sopstvenim strahovima, slabostima i porazima.

I kada na kraju naši junaci, s početka sasvim obični ljudi koji se dovijaju da prežive u džungli svakodnevnice, bez posla, bez perspektive, nevoljeni, stoje na bini, spremni da u pravom smislu te reči spuste pantalone, tada saosećamo sa njima, želimo im da postignu uspeh o kom sanjaju, a i mi se pri tome zabavljamo. Možda u tom momentu shvatamo da nije reč o tome da budemo seksi, nedodirljivi i neranjivi, poput svih onih likova sa TV-ekrana i časopisa koji nas svakodnevno nerviraju, već da je reč o tome da budemo svoji, da prihvatimo naše strahove i slabosti, da budemo autentični i pokažemo empatiju, da budemo sposobni da se nečim oduševimo i budemo hrabri. Da, možda to i jeste ključ za uspeh u životu.

Pjer Valter Polic, oktobar 2012

Pjer Valter Polic (po motivima priče Stivena Sinklera i Entonija Mekartena )
DO GOLE KOŽE
Adaptacija, scenografija i režija Pjer Valter Polic

Rajko - Vlada Živković
Trta - Nikola Milojević
Meče - Aleksandar Milojević
Željko - Ivan Vidosavljević
Velja - Zdravko Maletić
Ljuba - Čedomir Štajn
Prvi kandidat na audiciji - Bratislav Slavković
Drugi kandidat na audiciji - Nenad Vulević

Kostimograf - Jelena Janjatović
Kompozitor/muzičar - Dragoslav Tanasković
Inspicijent/sufler - Nikola Stevović
Slikar - Milivoje Štulović
Ton - Dobrica Andrić
Svetlo - Nikola Manić
Garderoba - Dragica Ilić, Mirjana Todorović
Šminka - Aleksandra Jablanović
Šef rekvizite - Nenad Miloradović
Rekvizita - Marija Vujičić
Šef scene - Ljubiša Zirojević
Tehnika - Stevica Jovanović, Saša Đorđević, Dragan Milošević, Vladan
Milovanović
Stolar - Zoran Jokanović

Trajanje: 1h i 50 minuta

Biografija Pjer Valter Polica (Pierre Walter Politz)
1960 - Rođen u Bad Harcburgu u Nemačkoj
1989 - Nagrada za scensku umetnost grada Minhena
1990 - 1994 - Režiser, upravnik i direktor Studija za novu pozorišnu literaturu
1994 - 1998 - Reditelj i direktor glumačkog studija Pozorišta grada Lajpciga
Od 2000 - Stalni reditelj u Ingolštatu. Honorarni reditelj i direktor Vorkšopa za režiju i novu dramatiku (nove pozorišne komade) u Erfurtu, Londonu, Torontu i Parizu.
Profesor glume i režije na Fakultetu za muziku i pozorište u Lajpcigu, pozorišnoj akademiji u Minhenu, Akademiji za film i televiziju u Minhenu.
2004 - Nagrada Joakim Vujić za režiju predstave Romeo i Julija.
2005 - Prsten sa likom Joakima Vujića.
Od 2006 - Scenograf i reditelj u saradnji sa Kurtom Jumom Nemački film u Berlinu.

Nagrade
Predstava je na 8. aranđelovačkom festivalu „Svetlost i afirmacija”, održanom polovinom novembra 2012. godine, proglašena za najbolju predstavu festivala.

Fotografija Fotografija Fotografija Fotografija

DVANAESTORICA GNEVNIH LJUDI

Premijera: 25. maj 2012. godine


Predstava Dvanaestorica gnevnih ljudi zajednički je, regionalni projekat tri pozorišne kuće iz Srbije, Hrvatske i Bosne i Hercegovine: Knjaževsko-srpskog teatra iz Kragujevca, Kazališta Virovitica i Bosanskog narodnog pozorišta iz Zenice. Podršku za ovaj projekat dale su Ambasade Sjedinjenih Američkih Država u Beogradu, Zagrebu i Sarajevu.

Redžinald Rouz (Reginald Rose)
DVANAESTORICA GNEVNIH LJUDI
Reditelj: Nil Flekman (Neil Fleckman)

Prevod: Đorđe Krivokapić
Kostim: Jelena Janjatović
Asistenti režije: Čedomir Štajn i Nikola Milojević

Igraju:
1. Vladan Živković / Knjaževsko-srpski teatar
2. Ivan Vidosavljević / Knjaževsko-srpski teatar
3. Igor Golub / Kazalište Virovitica
4. Miroljub Mijatović / Bosansko narodno pozorište
5. Adis Mehanović / Bosansko narodno pozorište
6. Zdravko Maletić / Knjaževsko-srpski teatar
7. Dragan Stokić / Knjaževsko-srpski teatar
8. Mirko Babić / Knjaževsko-srpski teatar
9. Antun Vrbenski / Kazalište Virovitica
10. Nikola Milojević / Knjaževsko-srpski teatar
11. Čedomir Štajn / Knjaževsko-srpski teatar
12. Milić Jovanović / Knjaževsko-srpski teatar
Optuženi: Đorđe Đoković / KG

Inspicijent: Nikola Stevović
Svetlo: Nikola Manić
Ton: Dobrica Andrić

Četvrta, ove sezone, premijera u Knjaževsko-srpskom teatru koja će biti izvedena u petak, 25. maja u kragujevačkom pozorištu je predstava Dvanaestorica gnevnih ljudi, koju po kultnom tekstu Redžinalda Rouza (prevod Đorđa Krivokapića) režira gosta iz Amerike, reditelj Nil Flekman. Predstava, čiji su pokrovitelji ambasade Amerike iz Beograda, Zagreba i Sarajeva, regionalni je projekat u kome učestvuju glumci iz tri teatra i tri države, Srbije, Hrvatske i Bosne i Hercegovine, kragujevačkog Knjaževsko-srpskog teatra, Kazališta iz Virovitice i Bosanskog naronog pozorišta iz Zenice. Kragujevačko pozorište je glavni producent predstave, a pozorišta iz Zenice i Virovitice su koproducenti. Ovo je prvi put da se u Srbiji na ovaj način realizuje jedan ovakav regionalni projekt tri teatra iz tri susedne države.
Inicijativa za ovaj projekat potekla je od reditelja Nebojše Bradića, umetničkog direktora kragujevačkog teatra a njegova predstava Porokleta avlija (koja je imala premijeru u septembru prošle godine) koja je rađena takođe u saradnji tri pozorišta, Virovitice, Užica i Tuzle bila je produkcijski model i za ovaj projekat.
Drama Dvanaestorica gnevnih ljudi Redžinalda Rouza, u režiji Nila Flekmana, je studija ličnosti u procesu sudskog sistema. Priča o tome da jedan čovek (ili mala grupa ljudi) mogu da naprave promenu, vredna je pomena, pogotovu danas. Lako je biti razočaran paljbom činjenica, ponuđenih dokumenata, podrazumevajućih laži – svejedno da li se to događa na sudu ili na izborima. Ali, pronalaženje snage da se sve ovo odgurne u stranu i u okviru ljudskih mogućnosti učini sve ono što se može za boljitak pojedinca i zajednice, osnovna je ideja Dvanaestorice gnevnih ljudi.
Porota je ista grupa pojedinaca, koji mogu, analizom rečenog, da od sebe načine publiku ubeđivanjem ili veštinom. Publika odbacuje nevericu kako bi se zabavila. Jer to, začudo i radi gomila – ona je samo vatrena publika, koju pokreće pravedni gnev do zločina. Ali, porota ostavlja po strani predrasude, da bi dostigla najviši nivo humanosti: sposobnost da pronađe razloge kako bi  prevazišli životinjske nagone. - napisao je o ovom kultnom komadu, više puta ekranizovanom Dejvid Mamet, poznati američki dramski pisac, esejista, filmski scenarista i reditelj.
- U Ambasadi su želeli da se igra komad koji je potpuno, do kraja baš američki. Rekao sam im da to onda mora biti drama iz sudnice i opredelio se baš za ovaj tekst, jer on po meni na najbolji način pokazuje sve američke vrednosti. U ovom tekstu uočljive su sve vrline i mane našeg društva i naših ljudi, a smatram da nikada ne treba idealizovati život i ljude, objašnjava Nil Flekman svoj angažman u kragujevačkom pozorištu, dodajući da osnovna svrha demokratije da su ljudi primorani da sarađuju, iako svako vuče na svoju stranu kako bi došli do konačnog rešenja, kaže Reditelj Nil Flekman.
- Dvanaest gnevnih ljudi je klasična američka predstava. Ona opisuje kako osnovne vrednosti i demokratski sistem koji je podneo iskušenja vremena može ujediniti zemlju sa toliko različitosti kao što je Amerika. Drama pokazuje da ljudi ipak mogu delati kao jedan, iako mogu poticati iz različitih okruženja i imati različita mišljenja. Ona takođe pokazuje da pojedinac može promeniti svet na bolje, izjavio je povodom rada na ovom projektu Rajan Rolands, šef Kancelarije za medije i kulturu američke Ambasade u Beogradu.
Uloge porotnika tumače glumci: Vladan Živković, Ivan Vidosavljević, Zdravko Maletić, Dragan Stokić, Mirko Babić, Nikola Milojević, Čedomir Štajn, Milić Jovanović (svi iz kragujevačkog Knaževsko-srpskog teatra), Igor Golub, Antun Vrbenski (Kazalište Virovitica), Miroljub Mijatović i Adis Mehanović iz Bosanskog narodnog pozorišta, kao i Đorđe Đoković (kao gost) koji igra lik optuženog.
Saradnici američkog reditelja Nila Flemana na ovom regionalnom projektu su kostimograf Jelena Janjatović i asistenti režije Čedomir Štajn i Nikola Milojević.
Autor plakata za predstavu, čije je idejno rešenje izabrano na konkursu američke ambasade u Beogradu je Borko Nerić, student IV godine grafičkog dizajna na kragujevačkom FILUM-u.
Posle kragujevačke premijere 25. maja predstava Dvanaestorica gnevnih ljudi biće izvedena je u Beogradu u subotu, 26. maja (Beogradsko dramsko pozorište), u Zenici u ponedeljak 28. maja i u četvrtak, 31. maja u Virovitici.

Redžinald Rouz (Reginald Rose) - biografija
Redžinald Rouz (10. 12. 1920 - 19. 04.2002.) je bio američki filmski i televizijski pisac, najpoznatiji po svom radu u ranim godinama televizijske drame. Najviše se bavio kontroverznim društvenim i političkim pitanjima, a njegov realistički pristup naročito je bio uticajan u antologijskim programima 50-ih godina prošlog veka.
Svoju prvu televizijsku dramu Autobus za nigde prodao je 1950. Studiju 1, koji je program emitovao uživo na televiziji CBS. Četiri godine kasnije, za isti studio napisao je i 12 gnevnih ljudi. Ova drama smeštena je u potpunosti u jednoj prostoriji u kojoj porota odlučuje o sudbini tinejdžera optuženog za ubistvo, a inspirisana je upravo  Rouzovim ličnim iskustvom na takvom jednom suđenju. Ova predstava je kasnije pretvorena u crno-beli film. Za ovu dramu Rouz je dobio nagradu Emi, a za njenu filmsku dugometražnu adaptaciju nominovan je za Oskara, 1957. godine.
Na osnovu njegove teledrame Neverovatni svet Horasa Forda, snimljena je jedna epizoda Zone sumraka, a kao scenarista, prvi put se oprobao 1956, u još jednoj adaptaciji jedne od njegovih drama Zločin na ulicama. Napravio je i četiri filma: Divlje guske, Morski vukovi, Ko reskira taj dobija, i Divlje guske 2.

Nil Flekman (Neil Fleckman) - biografija
Nil Flekman je poreklom iz Luizijane. Završio je ruski jezik na fakultetu u Luisvilu, a poslediplomske studije iz Pozorišne umetnosti na Fakultetu umetnosti Kolumbija Univerziteta. Kao glumac, prvi put se pojavio u predstavi Toma Stoparda Rozenkranc i Gildenstern su mrtvi.
Zatim se okrenuo producentskoj karijeri, bio je generalni direktor Igračke grupe Pola Tejlora, a sklapao je angažmane i ugovore za trupu sa takvim baletskom zvezdom Rudolfom Nurejevim  na Brodveju. U saradnji sa Brusom Majklom radio je turneje mjuzikala Jerry's Girls, The Madwoman of Central Park West>,>Vamps & Ride-Outs, Tintypes, The Pirates of Penzance<. Organizovao je italijansku festivalsku turneju za glavne igrače Njujorškog gradskog baleta i Američkog baletskog teatra, i bio je jedan od američkih producenata za Donjecki balet iz Ukrajine, sa Vladimom Pisarevim u glavnoj ulozi.
Bio je ko-producent drama Extremities, Hollywood Opera.
Tokom pozorišne sezone 1990. godine, bio je producent prve Latino-američke verzije brodvejskog mjuzikla 42nd Street, sa argentinskom glumačkom postavom, u Buenos Airesu.
Od tada se okrenuo pozorišnoj režiji: Moon Over Buffalo na rumunskom jeziku; Čekajući Godoa na turskom jeziku; Broadway Fable na ruskom jeziku; Rozenkranc i Gildenstern su mrtvi na turskom jeziku; Dalliance na ukrajinskom jeziku; Klopka – Ajra Levin, na turskom jeziku; Dvadeseti vek na ruskom jeziku; Extremities na turskom jeziku; O miševima i ljudima – Džon Stajnbek, na rumunskom jeziku; Loot / Joe Orton, na turskom jeziku; Život u pozorištu – Dejvid Mamet, na arapskom jeziku; Zapali me – Lanford Vilson, na turskom jeziku; The Curse of the Starving Class / Sam Shepard, na turskom jeziku; As Bees in Honey Drown / Douglas Carter Beane, na ruskom jeziku; Hamlrt – Šekspir, Our Town / Thornton Wilder, Staklena menažerija – Tenesi Vilijams, Mačka na usijanom limenom krovu – Tenesi Vilijams, na turskom jeziku; Tramvaj zvani želja – Tenesi Vilijams; D'Artanjan na francuskom jeziku; The Turn of the Screw / Henry James, na ukrajinskom jeziku; 42. ulica na španskom jeziku. Dobio je nagradu za umetnika godine 2004.

Plakat Fotografija Fotografija
Fotografija Fotografija Fotografija

JEDAN ČOVEK, DVOJICA GAZDA

Premijera: 4. maj 2012. godine


Posle Londona i Njujorka veliki pozorišni hit i u Kragujevcu.
Ova urnebesna komedija Ričarda Bina rađena po tekstu Karla Goldonija Jedan sluga, dva gospodara na scenu Nacionalnog teatra došla je sredinom 2011. i iste godine transferisana  na Vest enda. Njena američka premijera predviđena je u Njujorku za 6. april, a odmah po izvedbi na londonskim i njujorškim scenama doživeće svoje premijerno izvođenje u kragujevačkom Teatru.
Binov komad obogaćen muzikom Granta Oldinga ocenjen je u svim vodećim britanskim medijima sa maksimalnih pet zvezdica. Londonski kritičari takvih medija poput: Tajmsa, Gardijana, Independenta, Sana, Dejli telegrafa, Sandej ekspresa i Sandej tajmsa, Ivning standarda i Radia Bi Bi Si prosto su se utrkivali ko će laskavije oceniti ovu urnebesni komediju i po njihovom mišljenju jednu od najsmešnijih i najzabavnijih produkcija ikada viđenih u istoriji teatra.
Siguran pogodak! Briljantno originalan tekst, Veče razuzdane radosti, Neverovatan hit!, Zabavna, radosna, urnebesna!, trijumf vizuelne i verbalne komedije... samo su neki od naslova oduševljenih engleskih pozorišnih kritičara i hroničara tamošnjih pozorišnih zbivanja po kojima je Binov komad Jedan čovek, dvojica gazda: Strašno komičan i duboko smešan i Klasična komedija urnebesno urađena u kojoj smeha i satire ima na pretek.
Do sada je već londonska verzija dobila nagrade Ivning standarda za najbolji tekst, nagrade pozorišne publike Londona za najbolji tekst kao i najbolju glavnu i sporednu glumačku ulogu.  Predstava Jedan čovek, dvojica gazda nominovana je i za ovogodišnje teatarske nagrade Olivije.

Ričard Bin (Richard Bean)
JEDAN ČOVEK, DVOJICA GAZDA
Reditelj: Nebojša Bradić
Verzija Goldonijeve drame Sluga dvojice gospodara

Lica:
Čarli Čarli Patak Klenč - Vladan Živković
Polin Klenč - Sanja Matejić
Hari Dangl - Saša Pilipović
Alan - Miloš Krstović
Doli - Isidora Rajković
Lojd Boateng - Aleksandar Milojević
Fransis - Miodrag Pejković
Rejčel Krab - Katarina Mitrović
Stenli Stabers - Petar Benčina
Alfi - Milić Jovanović
Garet - Ivan Vidosavljević
Policajac - Nenad Vulević
Taksista - Čedomir Štajn
Barmen - Nikola Milojević
Kristina - Marina Perić Stojanović
Ansambl - Dušan Stanikić, Zdravko Maletić, Dragan Stokić
VIS GAZDE (Nevena Brzaković, Dragoslav Tanasković, Nikola Milojević, Ivan Filipović)

Prevod: Đorđe Krivokapić
Scenograf: Milivoje Štulović
Kostimograf: Jelena Janjatović
Britanski humor
Kompozitor: Dragoslav Tanasković
Scenski pokret: Vera Obradović
Inspicijent: Nikola Stevović
Sufler: Rada Jovanović
Ton: Dobrica Andrić
Svetlo: Nikola Manić
Šminka: Aleksandra Jablanović
Tehnička podrška: Ljubiša Zirojević, Nenad Miloradović, Vladan Brkić, Saša Đorđević, Stevica Jovanović, Zoran Jokanović, Marija Vujičić, Dragan Milošević, Dragica Ilić, Mirjana Todorović.

Ričard Bin(Richard Bean) - biografija
U drame Ričarda Bina spadaju i Englezi, vrlo fina narod (nominacija za najbolju novu komediju na dodeli Oliver) i Mentalist za Nacional, Jeretik, Žetva (pobednici za najbolju novu dramu koju dodeljuje Kružok Kritičara u 2006), Apartman za mladence (2002 nagrada koju dodeljuje Pirson nova predstava), Ispod tovarnog broda (pobednik u 2002 Nagrade Džordža Devina) i Zdravica za Rojal Kort; Veliki dasa za trupu Bez džointa za Lirik Hamersmit i na turneji; Engleska igra za Hedlong na turneji; U klubu za Hampsted teatar; Na krovu za Hal Trak, Smarači boga za londonski Buš i njujoršku Sinapsu, Šljepni porodicu Robinson za Lajv Teatar, Njukasl na Tajnu; i Gospodin Engleska za Šefild Krusibl. Njegove radio drame uključuju Osveta Robina huda, Nepotopljivi, O pacovima i ljudima (obe su nominovane za Soni nagradu) i Juče. Radio je na adaptaciji filma Kuća igara Dejvida Memeta i napisao novu verziju Hipohondera za Almeidu. Dobitnik je više prestižnih nagrada za najbolju dramu i najbolju komediju. Komedija Jedan čovek, dvojica gazda dobila je nagradu Ivning standarda pozorišne publike Londona.

Kal MekKristal
BRITANSKI HUMOR
Brend Britanski humor je poznat širom sveta, i karakterističan je izraz za komediju nastalu u Britaniji. Fraza ima specifičnu nijansu i u jednu grupu stavlja različite vrste zabave kao što su Monti Pajton, Apsolutno fantastični i Li Evans. Šta to britanskom smislu za humor daje tako poseban identitet?
Mnoge komedije u kojima danas uživamo u direktnoj su vezi  sa ranim komedijama iz perioda Restauracije. Posle 18 godina puritanske zabrane svih javnih nastupa, komedije koje su ponovo otvorile pozorišta 1660. prevazilazile su granice dobrog ukusa sa temama seksualno-eksplicitne prirode, za kojima je vladala „glad” u svim slojevima društva, koju je predvodio i pothranjivao Čarls II.
Slično je i danas, jer Britanci zapravo nikad nisu izgubili osećaj uživanja u pornografiji. Zaista, moda se utvrđivala pod pokroviteljstvom nove gradske radne klase nastale u eri post-industrijske revolucije, koja je nagrnula da sluša komične pesme i šegačenja u Viktorijanskim mjuzik-holovima. Mjuzikl  je ostao najpopularnija forma zabave preko 100 godina.
Današnja proširenja na malim mestima iznad pabova, uglavnom korišćena od strane stand up komičara i eksperimentalnih pozorišnih trupa, direktno vode poreklo od mjuzik-holova, koji su svoj život započeli u salonskim barovima. Vremenom su intelektualci i viša klasa bili privučeni na te nepretenciozne varijetete. Neki izvođači kojima se divimo došli su na televiziju, baš iz takve tradicije: Ken Dod, Morekamb i Vajz, Hilda Bejker, Stenli Holovej, Tesi O Ši, pa čak i Des O Konor.
Nedavno otkriće na univerzitetu u Mančesteru knjige Viktorijanskih komičarskih šala donosi redak uvid o komediji izvođenoj u engleskim gradovima pedesetih godina devetnaestog veka. Tu se može naći svega nekoliko šala o železničkim nesrećama i mnogo raznovrsnih o borbi polova. – Loši muževi su kao loš ugalj – puše, izlaze, i ne održavaju toplotu da lonac ključa. To je uglavnom suptilan humor, ali sa predvidljivim podozrenjem prema ženama. Da li si video šešir moje devojke? Ja sam joj to poklonio. Da li si video njen žaket? Ja sam joj to poklonio. Da li si video njeno plavo oko? Ja sam joj to dao.
 Ponekad se britanski humor svodi jednostavno na „pi-pi-ka-ka“, jer ne može se poreći da su Britanci oduvek bili fascinirani telesnim funkcijama – sklonost koji nedostaje američkom humoru. Maks Miler, velika zvezda mjuzikla uvek je na scenu donosio dve knjige šala - jednu belu i jednu plavu. Publiku bi pitao iz koje knjige bi želeli da im čita. Publika bi uvek birala plavu knjigu, zato što je bilo poznato da sadrži škakljiv materijal. Otuda potiče termin, plava šala. Miler je dva puta bio zabranjivan, zato što je udarao suviše nisko.
Možda je najbolji vizuelni prikaz britanskog humora prikazan na „sočnim” razglednicama Donalda MekGila, koje su se rasprostranile tridesetih godina dvadesetog veka, prodavavši se u šesnaest miliona primeraka godišnje na vrhuncu uspeha.
Ove bezobrazne slike su sigurno izvršile uticaj i na kralja nestašluka, Benija Hila. Njegove TV emisije, u formama mjuzikla, imale su četrdeset godina uspeha u Britaniji i ostale popularne širom sveta, čak i posle njegove smrti. Njegove seksističke ideje su bile omražene od strane feminističkog pokreta tokom sedamdesetih i osamdesetih godina, ali je to samo dodatno doprinelo njegovoj draži.

Didi Hopkins i Ninian Kinier-Vilson
DA LI JE GOLDONI UBIO KOMEDIJU
Komedija del arte ili esnafska komedija, bilo je prvo profesionalno pozorište u Evropi, pojavivši se sredinom šesnaestog veka u severnoj Evropi. Glumci su bili dobro plaćeni. Aplauzi na otvorenoj sceni često su donosili i dodatni novac...a na sceni, po prvi put, pojavile su se žene. Pre Komedije, literarna udruženja, sastavljena od školovanih ljudi, najčešće su izvodila amaterske predstave. Bili su tu i profesionalni zabavljači-žongleri – ali još uvek nije bilo profesionalnog pozorišta. Komedija del arte je predstavljala brak između akademskiobrazovanih i žonglera, između ideja i veština, između uma i tela, i između više i niže klase. Izvorno, zvala se Komedija improvizacije, pri čemu su izvođači igrali  različite tipove ljudi iz društva, od slugu iz niže klase do otmenih aristokrata. Ovi likovi su bili precizno definisani i međusobno suprotstavljeni da bi pomogli glumcima u improvizaciji: Gospodari iz više klase nasuprot poniznih slugu, izgubljeni ljubavnici nasuprot pametnih sluškinja, lukave sluge protiv glupih gospodara.
Pošto nije bilo napisanog komada, glumci su radili na osnovu scenarija ili redosleda pojavljivanja, koji je bio okačen iza scene, sa utvrđenim ulascima i izlascima glumaca sa scene, kao i ključnim situacijama koje je trebalo izvesti. Tradicionalne teme bile su: bogatstvo i siromaštvo, moć i ropstvo, jalovost i plodnost, mudrost i glupost, i naravno, život i smrt kao snažni razlozi koji su vodili likove kroz njihove priče.
Nije bilo centralnog junaka u Komediji, nego je svaki karakter imao svoju životnu priču sa početkom, sredinom i krajem njihovih neprilika. Sve te priče su se isprepletale do kraja, koji se najčešće završavao venčanjem u poslednjoj sceni. Kako i društveno, tako su se likovi razlikovali i po tome da li su nosili masku ili ne. Maskirani karakteri su ciklični, i na kraju postavljaju stvari na pravo mesto. Nemaskirani likovi su pravolinijski, i kreću na put iz jednog stanja da bi završili u drugom. Oba tipa likova tokom priče uče lekcije o životu, ljubavi, pravdi i društvu - svim temama koje bi zanimale njihovu publike.
 Glumci su naporno radili svoje uloge i učili veliku količinu teksta. Nemaskirani ljubavnici su učili ljubavne pesme i duete. Likovi  sa profesijama su bili prepoznatljivi, sa poslovnim idejama, interesovanjem za akademsko društvo, i mogli su govoriti latinski, grčki i hebrejski, kao i njihovi ekvivalenti u publici. Hvalisavac Kapetan je držao govore o hrabrim i smešno dugačkim španskim imenima. Glumci koji su igrali sluge, morali su da uvežbavaju teturanje i gegove ili laži. Sve je to trebalo ubaciti u odgovarajuće scene.
Komedija improvizacije je bila književno i vizuelno pozorište, proklamujući ideje renesansnog književnog društva i koristeći narodski jezik nižih slojeva. Glumci su bili odlično uvežbani, na veoma visokom nivou u njihovim ulogama. Bili su i više od glumaca. Bili su majstori svog zanata u pozorištu: Komedije del arte.
Drugi pisci, uključujući Molijera i Marivoa, imali su tekstualno napisane komade u stilu Komedije del arte. Ali četrdesetih godina osamnaestog veka, Komedija je bila stara. Tokom dvesta godina postojanja i formiranja, obišla je mnoge delove Evrope, govoreći tajne i predstavljajući pozorište u mnogim zemljama koje je posetila. Imala je svoju svrhu. Do Goldonijevog vremena, izgubila je tu svrhu i nije više bila obmotana strogim idejama renesanse, već paperjem Vatoovog rokokoa i Gocijevim bajkama. To nije bilo ubistvo, već ubijanje iz milosrđa.
Komedija je vaskrsla dva veka kasnije, 1947. u Piccolo Teatru u Milanu, kada su Đorđo Streler, Žak Lekok, i tvorac maski Amleto Sartori, uzeli Goldonijev scenario i sastavili kroz informacije i istraživanje novu podlogu za razumevanje forme, karaktera i ritma Komedije del arte. Tradicija je ta koja je izvršila snažan uticaj na pozorište, glumce i pisce i njen snažni pečat se može videti komediji iz doba Restoracije, melodrami, mjuziklima, vodviljima, cirkusu, pantomimi, u radovima Čaplina, braće Marks, Stanlija i Olija, Mr Bina i drugih. Rad se nastavlja.
Pisac Goldoni je nevin kada je ubistvo Komedije u pitanju. Zapisujući svedočenja u svom bogatom i pozorišnom mletačkom pejzažu, pomogao je da se plamen održi. Pokušao je da predstavi zajedno dve evropske pozorišne tradicije: spisateljsko pozorište i Komediju – pozorište glumaca. Živela komedija!

Nagrade
Oktobar 2012. godine - Nagrada za najbolju predstavu na šabačkom pozorišnom festivalu Teatar na pravom putu.

Fotografija Fotografija Fotografija
Fotografija Fotografija Fotografija
Plakat
Video klip

LEPOTICA LINEJNA

Premijera: 29. februar 2012. godine


...Pitam se, kad bi u Linejnu bilo nekog dobrog posla, da li bih ostao u Linejnu? Hoću da kažem, nikada tu neće biti dobrog posla, ali hipotetički, kažem. Ma čak i neki loš posao. Bilo kakav posao. A kada sam tamo u Londonu i radim po kiši, onda se manje više osećam kao stoka, a oni mladi momci psuju uz karte i pijani i povraćaju, i onaj tamo stan, sve upišani dušeci i ništa drugo ne radim nego samo gledam u sat... kad sam tamo, voleo bih da sam ovde, naravno. Ko ne bi? Ali kada sam ovde... ne želim da sam tamo, naravno da ne. Ali znam da ni ovde ne želim da budem. (iz Lepotice Linejne)

Martin Makdona (Martin McDonagh)
LEPOTICA LINEJNA
Reditelj Milić Jovanović uz supervizorstvo umetničkog direktora Nebojše Bradića

Igraju:
Morin: Marina Perić-Stojanović
Meg: Nada Jurišić
Pato Duli: Saša Pilipović
Rej Duli: Dušan Stanikić

Prevod: Đorđe Krivokapić
Scenograf: Milivoje Štulović
Kostimograf: Jelena Janjatović
Kompozitor: Dragoslav Tanasković
Inspicijent: Rada Jovanović
Majstor svetla: Nikola Manić
Šminker: Aleksandra Jablanović

Tehnička podrška: Knjaževsko-srpski teatar

Martin Makdona (Martin McDonagh) - biografija
Martin Makdona je rođen 26. marta 1970. u Kambervelu (Južni London), u porodici irskih emigranata. Sa šesnaest godina Makdona napušta školu, prihvata razne privremene poslove i prima socijalnu pomoć. Paralelno, počinje da piše radio drame i filmska scenarija. Sam je priznao da se pisanja za pozorište poduhvatio kada je shvatio da je već sve mogućnosti iscrpeo, te da mu na planu dramskog spisateljstva nije preostalo ništa drugo. Pokazalo se da je ovaj izbor bio pravi pogodak, jer je već prvi njegov komad Lepotica Linejna postigao ogroman uspeh. Premijerno, drama je izvedena 1. februara 1996, u Gradskom teatru u Golveju (Irska), da bi mesec dana kasnije premijeru imala i u londonskom Rojal Kortu na sceni rezervisanoj za promociju dramskih dela mladih talentovanih autora. Usledila su mnogobrojna priznanja, između ostalih i ugledna Nagrada kritike Toni koja će biti najreprezentativnija preporuka mladom piscu na početku karijere. Nakon Lepotice Linejne, usledile su drame Lobanja u Konemari, Usamljeni Zapad, Sakati Bili, Poručnik sa Inišmora, Jastučko… Za kratkometražni film Six Shooter 2006. je dobio Oskara, da bi dve godine kasnije po vlastitom scenariju snimio i prvo dugometražni film In Bruges, za koje je dobio pohvalne kritike. Drame Martina Makdone su deo repertoara mnogih evropskih pozorišta.

Nagrade
Nagrada za uspešno postavljanje savremene dramaturgije na 23. Nacionalnom festivalu malih pozorišnih formi u bugarskom gradu Vraca, maj 2012. godine.

Fotografija Fotografija
Fotografija Plakat

NOĆ U KAFANI TITANIK

Premijera: 10. decembar 2011. godine


Strah je sada za njega mera i izraz svega. Strah je u ovim zemljama posejan kao usev, na vreme, sa planom i dobrim poznavanjem tla i svih uslova, zatim je pažljivo negovan i održavan, i sada je donosio plodove. Strah je ono što pljačka i kolje ovakve kao što je Mento...
Bife Titanik, Ivo Andrić

U godini Ive Andrića, kada obeležavamo 50 godina od dobijanja Nobelove nagrade Ive Andrića i 120 godina rođenja najznačajnijeg autora sa prostora jugoistočne Evrope, akcenat stavljamo na nova dela nastala na osnovu Andrićevih dela, tj. javnost dobija priliku da kroz nove radove sagleda značaj Andrićevog dela – tj, dobija priliku da diskutuje da li je, koliko je i kako je Andrić značajan za Srbiju XXI veka.
Delo Ive Andrića još uvek čeka na svoje prave trenutke na pozorišnoj sceni. Andrićeva proza ima dramske elemente koje je moguće preneti na pozornicu i tako otkriti njene nepoznate dimenzije. U tom pogledu delo Ive Andrića predstavlja trajan izazov za nova dramaturška oblikovanja i scenske interpretacije.
Posle uspešne dramatizacije i inscenacije Proklete avlije reditelj Nebojša Bradić dramaturško-rediteljski obrađuje Andrićevu pripovetku Bife Titanik, koja kroz atmosferu predratnog i ratnog Sarajeva nudi originalan pristup u tretiranju arhetipskog odnosa prognitelj – žrtva.
Produkcijom Noć u kafani Titanik delo Ive Andrića tretiramo kao univerzalnu priču. Noć u kafani Titanik je metafora, nažalost i sinonim, za sudbinu našeg prostora i vremena, delo u koje su događaji od objavljivanja pripovetke učitali sasvim nova i neočekivana značenja, a priča o toleranciji koja jedina može premostiti različitosti govori upravo o onom što nam najviše treba danas.

Nebojša Bradić
NOĆ U KAFANI TITANIK
(po motivima priča Ive Andrića)

Autor teksta i reditelj: Nebojša Bradić
Scenograf: Milivoje Štulović
Kostimograf: Jelena Janjatović
Koreograf: Vera Obradović
Kompozitor: Dragoslav Tanasković
Lektor: Vlado Kerošević

Lica:
Mento Papo, zvani Hercika, vlasnik kafane Titanik: Miloš Krstović
Profesor Pavlović, bivši komunista : Mirko Babić / Saša Pilipović
Josip, bivši radnik: Miodrag Pejković
Agata, bivša artistkinja: Isidora Rajković
Jovan Gaćeša, bivši glumac: Milić Jovanović
Mustafa, bivši student: Nikola Milojević
Katarina, svira i peva u Titaniku: Jasmina Dimitrijević
Katarina II: Marina Perić Stojanović
Nail, ciganin: Dragan Stokić
Gost: Vladan Živković
Ansambl: Čedomir Štajn, Ana Todorović Dialo, Nenad Vulević, Ivan Vidosavljević, Aleksandar Milojević

Inspicijent: Aleksandar Miloradović / Nikola Stevović
Sufler: Rada Jovanović
Ton: Ivan Filipović
Svetlo: Nikola Manić
Tehnička podrška: Knjaževsko-srpski teatar

Nebojša Bradić, biografija
Rođen je 3. avgusta 1956. godine u Trsteniku. Diplomirao je pozorišnu i radio režiju na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Od 1981. do 1996. radio je kao reditelj, umetnički direktor i upravnik Kruševačkog pozorišta. U sezoni 1996/97. godine bio je upravnik pozorišta Atelje 212. Od 1997. do 1999. upravnik je Narodnog pozorišta u Beogradu. Upravnik je i umetnički direktor Beogradskog dramskog pozorišta od 2000 - 2008. godine. Ministar kulture i informisanja u Vladi Republike Srbije od 7. jula 2008. do 14.marta 2011. Režirao je više 80 predstava u srpskim, hrvatskim, bosanskim i grčkim teatrima, sa posebnim afinitetom za savremenu domaću literaturu i dramatizaciju (Prokleta avlija, Derviš i smrt, Zlatno runo, Koreni, Tvrđava, Poslednja plovidba...). Režirao je opere i mjuzikle. Osnivač je Beogradskog festivala igre i Dunavfesta. Autor je drama: Moj brat (Narodno pozorište Republike Srpske 2010.) i Noć u kafani Titanik (Knjaževsko-srpski teatar, 2011.). Autor je brojnih eseja o pozorištu i literaturi. Profesor je glume na Akademiji lepih umetnosti u Beogradu. Predstave Nebojše Bradića igrane su u pozorištima bivših jugoslovenskih republika, u Italiji, Austriji, Mađarskoj, Engleskoj, SAD, Češkoj, Švajcarskoj, Ukrajini, Rusiji, Grčkoj, Albaniji, Turskoj.
Dobitnik je značajnih domaćih i stranih pozorišnih nagrada. Prvi je dobitnik Nagrade Nikola Peca Petrović za najboljeg jugoslovenskog pozorišnog menadžera. Na Susretima pozorišta Srbije Joakim Vujić dobio je devet nagrada za režiju. Nagrađen je Sterijinim nagradama za najbolju savremenu scensku adaptaciju, dramatizaciju i režiju. Dobitnik je nagrada za režiju i dramatizaciju na pozorišnim festivalima u BiH (Brčko, Zenica, Doboj). Dobitnik je nagrada za najbolju režiju na JoakimInterfestu i Međunarodnom festivalu klasike Vršac. Dobitnik je nagrade Prsten sa likom Joakima Vujića za izuzetan doprinos razvoju Knjaževsko-srpskog teatra i afirmaciji njegovog ugleda u zemlji i inostranstvu. U Moskvi je dobio nagradu Zlatni vitez za režiju predstave Zlatno runo Borislava Pekića, u Istanbulu je dobio nagradu za dramatizaciju predstave Derviš i smrt Meše Selimovića.
Fotografija Nebojše Bradića

Ne postoji moć van nas samih koja može da nam sudi i da nas kažnjava za ono što činimo. Ne postoji hegelijanski duh istorije koji vodi našu sudbinu – istorija je tek način na koji dišemo, ona broji naše uzdahe. Mi moramo da zamenimo ideju nemilosrdnog marša istorije sa logikom ljudskosti. Mi smo ljudi zbog puke slučajnosti. Ljudskost se ne otkriva, ona se stvara. Mi je stvaramo tako što tragamo za njom. Mi nasledjujemo svoju ljudskost u jednom obliku -jednoj realnosti- a zatim moramo da ponovo stvaramo realnost za naša sopstvena vremena koja se menjaju.
Drama je jedino sredstvo koje um ima kako bi ovo uradio: mi smo dramatična vrsta. Tokom istorije smo se suočavali sa haosom mogućnosti koje stvaramo putem svog sopstvenog nemira. Drama kombinuje taj haos sa urodjenim imperativom da budemo ljudi. Drama stoji na ivici ovog ambisa.
Za ljudskost treba da se borimo. Mi je stvaramo, a to predstavlja neumoljivi teret tragedije. Ukoliko ovu slučajnost pretvorimo u katastrofu, onda naši životi i smrti predstavljaju kazne koje smo propisali samima sebi. Neron je želeo da Rimljani imaju jedan vrat, kako bi mogao da ga preseče jednim udarcem mačem. Posledice kapitalizma su mnogo dalekosežnije, one uništavaju ideju ljudskosti, a samim tim i sredstvo pomoću kojeg stvaramo ljudsku realnost. To bi bilo konačno rešenje kapitalizma, holokaust koji je jednim udarcem uništio čitavo čovečanstvo.

Nebojša Bradić

Bradićeva Noć u kafani Titanik, razrađujući i dopunjavajući postojeće i nove likove, prati upravo spadanje maski kroz fantazmagorični, makabrični ples. On spaja, tako, Andrićeve motive iz ranih, istorijski utemeljenih pripovedaka i kasnijeg opusa koji se bavi stvarnošću prolaznog i prolaznošću stvarnosti njemu savremenog trenutka – mistična, verska predubedjenja i realistično oslikane likove i situacije. Bradić, na taj način, ostvaruje novu, drugačiju strukturu, koja omogućava transfer Andriću karakterističnog nihilizma i pesimizma, egzistencijalne slabosti i nemoći pred sudbinom, opačinom, zapravo – ogoljenim, parališućim strahom pred zlom. Takvo, gotovo ezoterično zlo – pojavljuje se nezvano, uzima obličje Jednog, Nepoznatog – koristi sve ljudske slabosti, mane, očajanja, nedoumice; najzad se - hraneći se tipičnim odustajanjem, predavanjem, pristajanjem, poput lika u paralelnim ogledalima - umnožava do univerzalnog zla, od kakvog niti jedan bog ne pruža zaštitu. 
Maša Stokić

Nagrade
Na 48. Festivalu profesionalnih pozorišta Srbije Joakim Vujić ( Pirot od 12 do 19 maja 2012. godine) dodeljena je nagrada Dragoslavu Tanaskoviću Trndi za najbolju, originalnu muziku.

Plakat Fotografija Fotografija
Fotografija Fotografija Fotografija
Pres kliping

ĐAVO I MALA GOSPOĐA

Premijera: 15. februar 2011. godine


Autor: Đorđe Milosavljević
Đavo i mala gospođa
Reditelj: Žanko Tomić



Uloge:
Jeremija, mlađi bedelus u kragujevačkom Liceju – Miloš Krstović
Dragoman, Leontije Žarković – Miodrag Pejković
Antonije, rabadžija Arnautin – Aleksandar Milojević
Stranac, Hans Kristijan Andersen – Nikola Milojević
Jelenka Herbez, nekadašnja kučuk-kadima knjaza Miloša – Isidora Rajković
Psoglavi, prvi hajduk – Dušan Stanikić
Ećim Zoja – Vladan Živković
Aleksandar Sekulić – učitelj borački, Gica hajduk – Zdravko Maletić
Radisav – crnomanjast momak,  Knjaz Miloš – Dragan Stokić
Kumrija – Ana Todorović – Dialo
Rumeni momak, Milenko Stojković – Đorđe Đoković
Prvi Borčanin, Avram Stojković,  Arsa Protić – Čedomir Štajn
Prvi Borčanin, Kapetan broda, Dobrnjac, Teodor Herbez – Ivan Vidosavljević
Drugi Borčanin, Nikola Dani, drugi hajduk – Nenad Vulević

Adaptacija: Žanko Tomić i Đorđe Milosavljević
Asistent režije: Dragan Stokić
Scenski pokret: Ivan Klemenc
Dramaturg: Marija Soldatović
Kostimograf: Snežana Kovačević
Scenograf: Milivoje Štulović
Kompozitor: Dragoslav Tanasković
Lektor: Radovan Knežević
Svetlo: Nikola Manić
Sufler: Rada Jovanović
Inspicijent: Gordana Stevović

Đorđe Milosavljević
Đorđe Milosavljević (6. maj 1969, Ivanjica), pisac i reditelj, docent Fakulteta dramskih umetnosti u Beogradu.
Profesionalno se bavi filmom (Točkovi, Nebeska udica, Mehanizam, Apsolutnih sto, Neprijatelj), pozorištem (Gola Vera, Parče noći, Porfirogeneza, Kontumac, Instant seksualno vaspitanje, Igra u tami) i televizijom (serije Jesen stiže, Dunjo moja, Sva ta ravnica, Miris kiše na Balkanu).
Dobitnik Joakimove nagrade za najbolji savremeni dramski tekst 2010, za dramu Kontumac, i književne nagrade Isidora Sekulić za najbolju knjigu objavljenu 2010. godine, za roman Đavo i mala gospođa.

Tamo gde je stao Kontumac, nastavlja se Đavo i mala gospođa - prvo roman, a sada i predstava. Ovo se može shvatiti i doslovno. Kontumac se završava, a Đavo i mala gospođa počinje dolaskom danskog bajkopisca, Hansa Kristijana Andersena u Srbiju.
Ustvari, radeći tokom 2004. na drami Kontumac došao sam do priče o Psoglavom, Jeremiji, bedelusu kragujevačkog liceja, i Jelenki Herbez, nekadašnjoj maloj gospođi knjaza Miloša Obrenovića... Kada sam završio dramu, započeo sam rad na romanu – odatle je proistekla i maločas pomenuta narativna veza između ova dva teksta.
Kao samizdat, roman je u prvom izdanju izašao početkom 2009. godine, a krajem iste godine i u drugom Laguninom izdanju. Od tada je dobio nagradu Isidora Sekulić za najbolju knjigu 2009. godine, i još dva izdanja... a sad izlazi i na scenu Knjaževsko-srpskog teatra, gde je, kako sam napisao, i počeo da nastaje.
Đavo i mala gospođa priča je o dve avanture – jedna je istorijska i tiče se Srbije, druga je lična i tiče se Psoglavog, Jeremije i Jelenke Herbez... Kako je već dobro poznato, avanture nema bez vere u njen srećan rasplet. Stoga je pojava ove priče na pozorišnim daskama Knjaževsko-srpskog teatra za mene srećan rasplet jedne davno započete duhovne avanture.

Đorđe Milosavljević, u Zemunu, 27. januara 2011. godine
Fotografija

Žanko Tomić
Rođen 1970. godine u Skoplju, diplomirao Srpski jezik i književnost na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu 1995. godine, a potom i Pozorišnu i radio režiju na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu 1997. godine. Pored režije bavi se i prevodilačkim radom i esejima iz oblasti pozorišta. Među najznačajnije režije ubrajaju se: u Srpskom Narodnom pozorištu u Novom Sadu, Nemam da platim, neću da platim, Daria Foa, Pešice, Slavomira Mrožeka; Galeb, A. P. Čehova; Oslobađanje Skoplja, Dušana Jovanovića; Piloumen, Martina Mekdonea. Zatim u Beogradskom dramskom pozorištu Let iznad kukavičijeg gnezda, Dejl Vasermana, Evropejci, Hauarda Bejkera u Narodnom pozorištu u Subotici, Kontumac, Đorđa Milosavljevića u Knjaževsko-srpskom teatru u Kragujevcu, Overlapping i Knknpnkn na BELEF-u. Ostvario je i jednu režiju u Spingold Theatre Centre u Bostonu i to Kraljevski put, Tennessee Williams-a. Urednik časopisa TFT, radi u BITEF-u.
Fotografija

Ivan Klemenc
Klemenc Ivan rođen u Novom Sadu od svoje druge godine živi u Zemunu. Diplomirao glumu na FDU u Beogradu u klasi Ognjenke Milićević. Za proteklih 33 godina od diplomiranja, bavio se pozorišnom, filmskom i TV umetnošću iz raznih uglova.
Pantomimu izvodio na svim bitnijim scenama Jugoslavije i desetak zemalja Evrope. Nagrađivan u pozorištu. Dvadeset devet puta potpisao režiju (Beograd, Zrenjanin, Tuzla, Kragujevac, Novi Sad...), kao saradnik za scenski pokret ostvario 360 premijera.
Od filma Okupacija u 26 slika igrao u još 28 filmova,
Na televiziji u dramskoj, muzičkoj a pogotovo dečjoj redakciji, kao glumac saradnik za pokret ostvario 500 emisija. Predavao na svim dramskim akademijama, a bio gostujući professor na akademijama u Budimpešti, Pertu, Sidneju. U radnom odnosu je kao redovan professor na Akademiji umetnosti u Novom Sadu. Predaje scenski pokret, mačevanje i komediju del arte.
Šesnaest godina radio sa gluvonemom decom i proizvodio predstave koje su pobeđivale na nacionalnom festivalu, a zapažene su i nagrađivane van naših granica. Selektor za pantomimu Međunarodnog festivala monodrame i pantomime, a umetnički direktor letnjeg festivala Gardoš u Zemunu.
Fotografija

Plakat Fotografija Fotografija
Fotografija Fotografija Fotografija

KLUB NOVI SVETSKI POREDAK

Premijera: 27. jun 2009. godine


Produkcija
Knjaževsko-srpski teatar, Dragan Jakovljević, direktor i Theatre Kolectiv, Dr Aleksandar Dunđerović, direktor.
Po motivima tekstova:
Harold Pinter, Vreme zabave, Novi svetski poredak, Gorštački jezik, Još jedno za usput i Ratne poezije,
Hainer Muller, Hamletmašina,
Platon, Odbrana Sokratova.
Režija, adaptacija i scenska vizija Aleksandar Dunđerović.
Asistent režije: Dragan Stokić
Kostimograf: Jelena Jovanović
Interaktivna instalacija: Rodrigo Garcez
Video instalacija i montaža: Mateja Ristić i Dušan Jevremović
Audio instalacije: Dr. DB i Bling Studio
Muzički urednik: Dragoslav Tanasković Trnda

Klub dobre zabave
MC englski: Maureen Brayan  k. g.
MC srpsko-nemački: Marina Perić Stojanović
Gavin: Saša Pilipović
Teri: Aleksandar Milojević
Dasti: Nevena Ljubić
Fred: Milić Jovanović
Liz: Katarina Mitrović
Melisa: Slavica Stojanov
Douglas: Nikola Milojević
Šarlota: Sanja Matejić
Ema: Svetlana Milenković
Wavy Davi: Čedomir Štajn
Policajac: Aleksandar Miloradović
Sara: Aleksandra Todorović
Hostese Novog svetskog poretka: Tijana Janković, Kristina Knežević, Snežana Kojić, Marija Pantović
Tri istovremena događaja
Suđenje Sokratu
Sokrat: Mirko Babić
Sudija: Milic Jovanović
Hamletove kosti
Hamlet: Slavica Stojanov
Ofelija: Aleksandar Milojević
Novi svetski poredak
Des: Dušan Stanikić
Lionel: Čedomir Štajn
Čovek sa kapuljačom: Nikola Milojević
Planinski Jezik
Oficir: Dragan Stokić
Narednik: Dušan Stanikić
Mlada Žena:Sanja Matejić
Starica: Marina Perić Stojanović
Stražar: Čedomir Štajn
Čovek sa kapuljačom: Nikola Milojević
Vojnici: Ivan Vidosavljević, Dragoslav Tanasković Trnda, Ivan Filipović, Goran Nikolić
Jedna za usput
Nikolas: Miloš Krstović
Viktor: Vladan Živković
Oficir: Dragan Stokić
Džila: Nevena Ljubić
Niki dete (glas): Miloš Dunjić
Ispovest
Jimmy: Ivan Vidosavljević
Pinterova savest: Nadežda Jakovljević

Inspicijenti: Nadežda Mišković, Rada Jovanović, Aleksandar Miloradović
Svetlo: Nikola Manić, Petar Manić
Ton i video: Ivan Filipović, Bogoljub Nikolić, Dragaslav Tanasković Trnda
Slikar izvođač: Milivoje Štulović
Šminka: Jovica Ristić

Posebno su nam pomogli: Univerzitet Mančester - Odsek Drama, Miodrag Stojilović, Jovana Pavićević, Jovan Gligorijević, Ružica Andrejević i tehnika pozorišta.

Reč reditelja
Predstava Klub Novi svetski poredak je zasnovana na interdisciplinarnom i dvojezičnom, englesko-srpskom performansu Suđenje Haroldu Pinteru koji je 2006. izveden na Međunarodnom pozorišnom festivalu malih scena, JoakimInterFestu u Kragujevcu. Ovaj projekat je bio saradnja između Džon Tou Pozorišta Univeziteta u Mančesteru i Knjaževsko-srpskog teatra. Kao centralno mesto dešavanja korišćene su bombardovane hale Zastave u NATO agresiji na Srbiju 1999. u kojima je predstava igrana. Korišćena je kombinacija vizuelne umetnosti, multi medija, simultane akcije, video i audio instalacije, fizički teatar, uz učešće publike koja je vođena kroz različite lokacije.
Klub Novi svetski poredak je novi kreativni ciklus koji kao kontrapunkt Pinterovim jednočinkama iz ciklusa Novi svetski poredak (Vreme Zabave, Planinski Jezik, Jedna za usput, Novi svetski poredak  i Ratne poezije) koristi vizuelne i audio instalacije koje se odnose na bombardovanje Srbije, Avganistana i Iraka. Ova predstava je eklektični mix, kolaž Pinterovih tekstova sa fragmentima iz Odbrane Sokratove Platona i Hamletmašine Hajnera Milera, vizuelne umetnosti Marine Abramović, video posmatranje iz Velikog brata, americke muzike pedesetih i axe bubnjeva iz Salvadora. Naša nova lokacija je cela zgrada pozorišta kroz koju se publika vodi, celo pozorište postaje mesto za Klub gde priče iz Novog svetskog poretka vrebaju da iznenade publiku. Želeli smo da komuniciramo sa publikom ne samo kroz sadržaj tekstova već kroz totalno pozorište, kroz formu u kojoj je zapravo sadržaj predstave i različite interkulturalne reference ovog novog doba.
Ovo je prva kooprodukcija između institucionalnog pozorišta u Srbiji i engleske pozorišne trupe. Ideja je da predstava ostane na repertorau kragujevačkog pozorišta. U predstavi učestvuje engleska glumica Morin Brajan koja će glumiti zajedno sa srpskim ansamblom u prvih nekoliko predstava. Posle Srbije planirano je da ovaj projekat gostuje u Mančesteru i Liverpulu, na prolece iduće godine. Takođe bih želeo da odvedem ovu predstavu u Kanadu i Ameriku. Mislim da postoji interes za srpsko viđenje (kao prve žrtve) ovog ludog novog sveta, uspostavljenog od Američkog Novog Imperijalizma koji je sve nas ugrozio bez obzira da li je neko hrišćanin ili musliman, beo ili crn. Promena režima u Americi i nada koju nam svima daje predsednik Obama je nešto što bi svi trebali da prihvatimo i pridružimo se naporima da zaustavimo nasilje u svetu i da pokušamo da bolje razumemo jedni druge. Smatram da je pozorište za takvu misiju pravo mesto.
Ovu predstavu posvećujem glumici Vuki Dunđerović, prvakinji drame Narodnog pozorišta, Beograd, koja je preminula 1. Maja 1999 za vreama NATO agresije i bombardovanje Srbije.
Before and After thought
The theatre production Club New World Order is based on 2006 interdisciplinary, bi lingual (Serbian and English) site specific promenade performance The Trial of Harold Pinter. The project, presented at the International Festival of Experimental and Studio Theatre - JakimInterfest, 7–15 October 2006, Kragujevac, Serbia. This was collaboration between John Thaw Studio Theatre, Drama, University of Manchester and Theatre Joakim Vujic, Kragujevac. The site for the performance was;the former automobile and military industrial complex Zastava (Flag) in Kragujevac, which was destroyed by NATO’s bombing of Serbia in 1999. This was truly a performance art using multi media, with simultaneous action in a real site, with audio and video installations, dance and engaging audience participation taken on promenade.
Club The New World Order is the new creative cycle, that is juxtaposing to Pinter’s one act plays from The New World Order Cycle (Party Time, Mountain Language, One for the road and The New World Order) visual installation referring; to bombing of Serbia, Afghanistan and Iraq. This performance is an eclectic mix, a collage of Pinter’s texts with fragments from Plato’s Socrates Trial’ and Hainer Muller Hamletmashine, Marina Abramovic’s visual art, Big brother video surveillance, 50s Rat Pack music and live Axe drumming from Salvador, Brazil. Our new site is the theatre building which as a whole becomes a location for the Club  where stories from new world order are hidden and awaiting to capture audience on a promenade through underworld of this 19th century building. I wanted to talk to audience not only through content but through total theatre, through form which embodies content representing  various influences of plurality of intercultural references of this new order.
This performance is a first co-produciton between Serbian institutional theatre and English theatre group. It is  made with acting ensemble of Knjazevsko Srpski Teatre with intention to stay on the repertoire. Maureen Brayan, actor from Kolekttive theatre will perform with Serbian actors. After Serbia we will co me to UK and perform in Manchester and Liverpool in 2010. I would also like to take this production to Canada and United States. I think there is lots of interest in Serbian vision (as the first victim) of the mad new world that American New Imperialism has inflicted upon all of us, regardless if you are Christina or Muslim, black or white. The change of government in USA and hope that President Obama gave to the world is something that we should all rejoice, and join in the effort to stop the world hostilities and try to understand each other. What a better place to do this then in theatre.
I dedicate this production to actress Vuka Dundjerovic, Dame of National Theatre, Belgrade, who died on 1 of May 1999 during NATO aggression and bombing of Serbia.

Harold Pinter
rođen 10. oktobra 1930 u Hakniju, London. Pohađao Kraljevsku akademiju dramskih umetnosti i Centralnu školu za govor i dramu.
Njegove drame uključuju Soba 1957, Rođendan 1958, Nastojnik 1960, Ljubavnik 1962, Povratak kući 1965, Ničija zemlja 1975, Planinski jezik, 1988, Mesečina 1993, i Proslava 2000. Adaptirao je mnogobrojne pozorišne komande za radio i televiziju, napisao nekoliko filmskih scenarija. Režirao je i glumeo u svojim dramama  kao i dramama James Joyce, Noel Coward, Tennessee Williams, David Mamet i Simon Gray. Dodeljena mu je CBE 1966. Postao je počasni doktor nauka izmedju ostalih na univerzitetima Reading, Glasgow, East Anglia i  Bristol.
Oženjen je sa Ledi Antonia Freser. U 2005 dobio je Nobelovu nagradu za književnost.
Umro je u Decembru 2008.
Playwright Harold Pinter was born in Hackney, London, on 10 October 1930. He was educated at Hackney Downs Grammar School and trained at the Royal Academy of Dramatic Art and Central School of Speech and Drama.
His plays include The Room (1957), The Birthday Party (1958), The Dumb Waiter (1959), The Caretaker (1960), The Lover (1962), The Homecoming (1965), No Man's Land (1975), Mountain Language (1988), Moonlight (1993), and Celebration (2000), first performed with The Room at the Almeida Theatre in London. He adapted many of his stage plays for radio and television and he wrote the screenplays to a number of films He directed many productions of his own plays as well as plays by other writers, including James Joyce, Noel Coward, Tennessee Williams, David Mamet and Simon Gray, and acted on stage, film, television and radio.
He was awarded a CBE in 1966. He held honorary degrees from the Universities of Reading, Glasgow, East Anglia and Bristol, among others. In 2001 he was awarded the S.T. War (2003), is a collection of eight poems and one speech inspired by the subject of conflict.
Harold Pinter was married to the writer Lady Antonia Fraser and lived in London. In 2005, he was awarded the Nobel Prize for Literature. He died in December 2008.
Fotografija

Dr Aleksandar Dunđerović
je rođen u Beogradu, preslio se u Kanadu početkom devedesetih. Pozorišni reditelj koji je u poslednjih 20 godina radio u bivšoj Jugoslaviji, Americi, Kanadi, Velkikoj Britaniji, Kolumbiji, Braziu i Iranu. Njegov predstave uključuju: Čežnju pod Brestivima (1992), Faust Montaza (1993), Hamletmašina (1994), Novogodišnja Bajka (1997), Kabare Evropa (2000,2005), Ibi Rekonstrukcija (2002) Suđenje Haroldu Pinteru ( 2006), Višnjik (2008). 1995 se preselio u Englesku gde je učio kod profesora Dejvida Bredbija i doktorirao na Royal Holloway, Univerzitet u Londonu. Osnovao je Theatre Kolectiv 2000. u Engleskoj.
Dr Dunđerović je stariji predavač savremenog pozorišta Univerziteta u Mančesteru, Velika Britanija. Njegov istraživački rad je iz oblasti interdisciplinarnog performansa, režije, devizinga, političkog pozorišta, Latino Amričkog pozorišta, i multi medijskog povezivanja filma i pozorišta. On je autor brojnih knjiga i eseja o savremenom pozorištu i filmu. Njegove knjige uključuju: The Cinema of Robert Lepage (Wallflower Press, 2003), The Theatricality of Robert Lepage (McGill-Queen University Press, 2007) and Robert Lepage – Routledge Performance Practitioners (London/New York: Routledge, 2009). Bio je gostujući profesor na Univerzitetu Sao Paulo 2007 godine. U akademskoj godini 2008-09. dobio je prestižnu (Leverhulme Research Award) nagradu da istražuje i piše knjigu o Brazilskom savremenom pozorištu. On je autor Contemporary Performance (Savremeno pozorište), dela antologije The Routledge Drama Anthology and Sourcebook  koja izlazi 2010 godine.
Živi u Liverpulu.
Dr Aleksandar Dundjerovic was born in Belgrade and moved to Canada in early 90s. He is a theatre director who worked in the past 20 years in ex Yugoslavia (Serbia), USA, Canada, UK, Colombia, Brazil and Iran. His productions include Desire Under the Elms (1992), Faust Montage (1993), Hamletmachine (1994), Christmas Carol re mix (1997), Cabaret Europe (2000, 2005), Ubu Reconstructed ( 2002), The Trial of Harold Pinter (2006), The Cherry Orchard (2008). From 1995 he moved to UK where he studied with Professor David Bradby and obtained PhD. in Theatre Studies from Royal Holloway, University of London. In 2000 he founded Theatre Kolectiv in England.
Dr Dundjerovic is a senior lecturer in theatre performance at The University of Manchester, UK His research focuses on contemporary theatre performance (interdisciplinary performance, directing and devising), political theatre, Latin American Theatre, and the cross-overs between film and theatre. He is an author of number of books and articles on theatre and film directing and producing. His books include:  Theatre Management (Menadzment u Pozoristu, 1993) The Cinema of Robert Lepage (Wallflower Press, 2003), The Theatricality of Robert Lepage (McGill-Queen University Press, 2007) and Robert Lepage – Routledge Performance Practitioners (London/New York: Routledge, 2009). He was visiting professor at Theatre Postgraduate Program at University of Sao Paulo in 2007. In 2008-9 he received prestigious Leverhulme Research Award to do a research on the Brazilian Contemporary Theatre. He is a contributor to upcoming The Routledge Drama Anthology and Sourcebook on Contemporary Performance expected in 2010.
He lives in Liverpool.
Fotografija

Nagrade
Davila StudioInterFest 2009
Nagrada za najbolju predstavu na Međunarodnom pozorišnom festivalu u Piteštiju, Rumunija
Fotografija

JoakimiInterFest 2009
Joakimova glumačka nagrada dodeljena ansamblu predstave
Nagrada publike

PlakatFotografija
FotografijaFotografija
Fotografija Fotografija
Pres kliping

PIONIRI U INGOLŠTATU

Premijera: 15. februar 2009. godine


Autor: Marilujze Flajser
Pioniri u Ingolštatu
Reditelj, scenograf i izbor muzike: Ivana Vujić



Uloge:
Alma: Isidora Rajković
Berta: Katarina Mitrović
Fabijan: Čedomir Štajn
Cek: Ivan Vidosavljević
Bibrih: Dušan Stanikić
Unertl: Vladan Živković
Korl Letner: Miodrag Pejković
Minsterer: Nenad Vulević
Jeger: Nikola Milojević
Bani: Dragan Stokić
Narednik: Mirko Babić
Vodnik: Bratislav Slavković
Fotograf: Aleksandar Milojević
Devojke: Sanja Matejić, Nada Jurišić, Vladanka Pavlović, Slavica Stojanov
Vojska: Dejan Tošović, Damir Nedić, Dule Jovanović

Reditelj, scenograf i izbor muzike: Ivana Vujić
Dramaturg: Marija Soldatović, Slavenka Milovanović
Prevod sa nemačkog: Jelena Kostić
Pomoćnik scenografa: Milivoje Štulović
Kostimograf: Jelena Jovanović
Video rad: Svetlana Volic
Lektor: Ljiljana Mrkić - Popović
Scenski pokret: Pjer Rajković
Inspicijent: Rada Jovanović
Sufler: Nada Mišković
Svetlo: Nikola Manić, Petar Manić
Ton: Ivan Filipović
Video: Bogoljub Nikolić

Marilujze Flajser Marieluise Fleisser
rođena 23. novembra,1901.u Ingolštatu
umrla 1. februara,1974. u Ingolštatu
U vremenu kontraverznog prelaza između tradicionalne i moderne uloge žene, Marilujze Flajser se borila da izgradi svoj identitet kao žena-pisac. Tako je gorko doživela položaj dvostrukog autsajdera, otuđena od svoje prorodice iz srednje klase i bavarskog katoličkog rodnog mesta, istovremeno marginalizovana u urbanom književnom establišmentu u kome su dominirali muškarci. Situaciju je još više otežavala represija Trećeg Rajha. Snovi Flajserove o slobodi i stvaralačkom životu dobili su negativan oblik u njenoj prozi (kratkim pričama i romanu) i dramama: njena rendgenska vizija prodire u društvene i psihološke odnose između polova kako bi otkrila sile koje najčešće dovode do nastanka žene-žrtve. Moć koju su muškarci imali u njenom vlastitom životu bila je sudbonosna.
Marilujze Flajser je bila treće dete Hajnriha i Ane Flajser koji su su se nadali dečaku. Ipak, bila je miljenica svoga oca, vlasnika radnje sa metalnom robom u provincijskom gradu Ingolšatu, i imala je donekle privilegovano mesto u porodici – oslobođena tipično ženskih obaveza. Išla je u školu u Regensburgu kako bi se pripremila za fakultet. Iskustvo u internatu prikazano je u njenoj priči iz ranog perioda Jadna Lujza, kasnije preimenovanoj u Balada o mladoj dami iz Katoličke škole gde Flajserova izjavljuje: Sve što sam tamo naučila loše je za moj život. Vaspitana sam da budem poslušna i učili su me da nikada ne otkrijem šta osećam ili želim (EPO, 99). 
1919.godine,počela je da studira pozorišnu umetnost, nemačku književnost i filozofiju u Minhenu. Uskoro je napustila katoličku spavaonicu, zamenivši je nameštenom sobom u Švabingu, zbog čega je jedva imala novaca za hranu. Tu je imala i prvu ozbiljnu ljubavnu vezu (sa nesposobnjakovićem iz Luksemburaga koji ju je napustio i pobegao za Pariz 1922).
U to vreme bila je pod uticajem dvojice romanopisca Liona Fojhtvangera i mladog Bertolda Brehta koji su pratili njenu novoizabranu profesiju pisca podstičući je da piše novim književnim stilom – Nova objektivnost. Počele su da se objavljuju njene priče o mladim ljudima u malom provincijskom miljeu, i ona u tajnosti piše dramu. Međutim, morala je da se vrati u Ingolštat krajem 1924. godine jer je otac bio ljut što nije izabrala put uglednog buržujskog profesora kako je on želeo. Breht je u njenom životu ostao glavni pokretač i lični i umetnički: pomagao joj je oko ugovora za izdavanje knjiga i izvođenja prva dva komada, ali je istovremeno i manipulisao njenim pisanjem i ljubavlju u sopstvenu korist, što je imalo katastrofalne posledice. Njen drugi komad, Pioniri u Ingolštatu, koji je kritikovao vrednosti i vojske i opisanog provincijskog grada nastao je na Brehtovo insistiranje. Breht ga je preradio za izvođenje u Berlinu (1929) kako bi isprovocirao policiju i cenzuru. Tako je došlo do skandala zbog koga je Flajserova morala da raskine sa Brehtom i izgubi svako razumevanje u svom rodnom gradu, naročito među desničarskimn nacionalistima. Otac joj zabranjuje da se vrati kući.
Pomalo ironično, Flajserova je potražila sigurnost u vezi sa konzervativnim novinarem i pesnikom Helmutom Draus-Tiksenom, što se pokazalo još štetnijim. Usamljena i maltertirana Drausovim besom i zahtevima otkrila je da joj je čak teže da finansijski izađe na kraj i izgubila poverenje u sebe kao pisca: Ne piše ni jedan komad, naterana je da se oseća potpuno nesigurnom u sebe kao umetnika (autobiografski detalj). Posle pokušaja samoubistva, Flajserova se vratila u Ingolštat 1932. godine, gde je bila izopštena od porodice i društva, a nacistički režim joj praktično zabranjuje da piše 1935. (dopuštono joj je da objavi samo 6 feljtona godišnje).
U očajanju, pristala je da se uda za trgovca duvanom i plivača Jozefa (Bep) Hajndla sa kojim je ranije raskinula veridbu. Suprotno ranijem obećanju, Hajndl je naterao svoju ženu da radi u prodavnici duvana i uz to obavlja sav kućni posao, tako da nije imala prilike da piše. 1938. doživela je halucinacije i nervni slom, na kratko vreme otišla u bolnicu, ali se vratila, odlučna u nameri da piše i preživi. Neprekidne oskudice u toku rata  kasnije otežavale su njeno pisanje, mada je uspela da pripremi dve drame i pregršt kratkih priča tokom četrdesetih. U ranim pedesetim brak je postao toliko nepodnošljiv da se bavila mišlju da pređe u Istočni Berlin, gde joj je Breht nudio pomoć. Ipak, nije mogla da napusti bolesnog muža, a posle njegove smrti i svog srčanog udara 1958. konačno počinje iznova da gradi svoju karijeru i ponovo uz pomoć poznatijih muškaraca Rajnera Vernera Fasbindera, Martina Špera i Franca Ksavera Kreca, doživevši tako neku vrstu renesanse početkom sedamdesetih.
Fotografija

O REDITELJU PREDSTAVE
Ivana Vujić
Rođena u Beogradu. Osnovnu školu i gimnaziju kao i Fakultet dramskih umetnosti završila u Beogradu. Postdiplomske studije  pohađala na Sorboni, Pariz, Francuska – Institut za pozorišna istraživanja i u Njujorku – Tish School of Arts Njujork, SAD. 
Kao pozorišni reditelj postavila 78 predstava najčešće ili klasičnih autora ili savremenih evropskih pisaca među kojima izdvajamo: Euripid, Šekspir, Vebster, Žan Pol Sartr, O. Vajld, L. Kerol, Jonesko, Beket, J.S. Popović, A. Popović, V. V. Janković, R. Šimelfenig, B. Koltes, Bertold Breht i mnogi drugi. Njen pozorišni izraz karakteriše stalno istraživanje kao i različita upotreba ambijentalnih karakteristika.
Bila je umetnički direktor BITEF teatra, umetnički direktor Festivala Fiat, Podgorica, Crna Gora, selektor Beogradskog letnjeg festivala BELEF, osnovala je više novih scena u Beogradu a to su: Večernja scena Radović, Narodno pozorište peti sprat, Beton hala teatar. Direktor je i umetnički direktor Beton hala teatra. Režirala je u Italiji, Nemačkoj, Francuskoj i SAD i Sloveniji. Predstave su joj gostovale na pozorišnim festivalima u  Francuskoj, Italiji, Holandiji, Grčkoj, Engleskoj, SAD, Nemačkoj, Rumuniji, Sloveniji, Hrvatskoj, Makedoniji, Crnoj Gori.
Dobitnik je više nagrada za režiju a njene predstave su takođe birane često za najbolje predstave.
Na Fakultetu dramskih umetnosti stekla je zvanje od asistenta pripravnika do redovnog profesora. Trenutno je redovni profesor Fakulteta dramskih umetnosti kao i prorektor Univerziteta umetnosti u Beogradu.
Fotografija

Pres kliping - Ingolštat, novembar 2009.
Plakat Fotografija
Fotografija Fotografija

GOSPOĐA MINISTARKA

Premijera: 17. decembar 2008. godine


Autor: Branislav Nušić
Gospođa ministarka
Reditelj: Jovan Grujić

Uloge:
Živka: Marina Perić - Stojanović
Čeda: Miloš Krstović
Dara: Sanja Matejić / Jasmina Dimitrijević
Anka: Darija Nešić / Ana Todorović Dialo
Raka: Čedomir Štajn
Pera pisar: Milić Jovanović
Ujka Vasa: Bratislav Slavković
Ninković: Nikola Milojević
Rista Todorović: Aleksandar Milojević
Pera Kalenić: Petar Lukić
Tetka Slavka: Nada Jurišić
Tetka Daca: Danica Krljar / Slavica Stojanov
Soja: Isidora Rajković
Nata: Vladanka Pavlović
Jova Pop - Arsin: Ivan Vidosavljević
Teča Panta: Vladan Živković
Teča Jakov: Dragan Stokić
Ministar Popović: Saša Pilipović
Momak iz ministarstva: Dušan Stanikić

Režija i adaptacija: Jovan Grujić
Scenograf: Janja Valjarević
Kostimograf: Jelena Jovanović
Kompozitor: Rambo Amadeus
Lektor: Radovan Knežević

Inspicijent: Nada Mišković
Sufler: Rada Jovanović
Svetlo: Nikola Manić, Petar Manić
Ton: Ivan Filipović

O SMEHU
Ono što je niklo iz prvog moga osmeha prošlo je kroz život sa osmehom na usnama, gledajući oko sebe vedrim pogledom i vedre duše. Ono se smejalo slabostima kao i vrlinama, jer su ljudske vrline često veće slabosti od njihovih mana. Ono se smejalo uzvišenome kao i uniženome, jer uzvišeni je često manje duše od onoga koga on sa visine pogleda. Ono se smejalo ludosti kao i mudrosti, jer mudrost je ljudska često puta zbir ljudskih ludosti. Ono se smejalo nepravdi kao i pravdi, jer pravda je često puta teža ljudima od nepravde. Ono se smejalo istini kao i zabludi, jer istina je često puta nepostojanija od zablude. Ono se smejalo ljubavi kao i mržnji, jer ljubav je često puta sebičnija od mržnje. Ono se smejalo tuzi kao i radosti, jer tuga često puta ume biti lažna, dok je radost retko kad. Ono se smejalo sreći kao i nesreći, jer sreća je gotovo uvek varljiva, a nevolja ne. Ono se smejalo slobodi kao i tiraniji, jer sloboda je često fraza, a tiranija uvek istina. Ono se smejalo znanju kao i neznanju, jer znanje ima granica, dok neznanje ih nema. Ono se smejalo svemu, smejalo se svačemu, smejalo se, smejalo se, smejalo...
Branislav Nušić (iz autobiografije)

Gospođa ministarka,  reče Nušić, događa se u doba susreta prošloga i sadašnjeg veka. Kada bismo mogli da mu postavimo pitanje da li je očekivao da će njegovi komadi  doživeti da se izvode i na susretu narednih vekova, a i na osnovu onoga što imamo prilike da spoznamo kroz ministarku baveći se ovim tekstom, gotovo sam siguran da bi se nasmejao i sa sigurnošću potvrdio da se ništa neće promeniti i da će njegov tekst biti aktuelan. Paralele su gotovo neverovatne, rečenice koje izgovaraju junaci ove tragikomične satire su zapanjujuće slične onima koje čujemo svakoga dana oko nas, ali i opominjuće, jer zaista malo šta se promenilo. Virus vlasti koji zahvata sve junake ove priče je tako omamljujući da se čini da još uvek vlada tu među nama i da ga je nemoguće iskoreniti. Taj svet proseka koji teži da se na svoj način uzdigne i obračuna sa svim onim što ga tišti i pritiska, bez imalo obraza, bez obzira, bez samokritičnosti jasno govori o tome da i posle gotovo celih sto godina gospođe ministarke i dalje žive među nama i kroje nam sudbinu na svoj način uzimajući stvari u svoje ruke. Vlastoljublje, samoljublje, nedostatak samokritičnosti, podvođenje, špijuniranje, spletkarenje, podmetačina, inat, iznuđivanja, korupcija, sitne i krupne krađe, zelenašenje, nemoral, podsmeh, povodljivost, nerazumevanje za bližnjeg svog, to je atmosfera u kojoj se događa ova komedija, a to je atmosfera u kojoj mi i junaci koje pratimo na sceni živimo, i bez koje izgleda i ne možemo da dišemo. Pa kad već nismo uspeli da se promenimo za sve ove godine od kad nas je Nušić opomenuo, hajde da se onda čudimo i podsmehnemo sebi samima. I tako u krug. Do nekog boljeg sutra, ako nas izdrži ova zemlja koju gazimo i nebo iznad nas... 
Jovan Grujić, reditelj

O REDITELJU PREDSTAVE
Jovan Grujić, rođen 8.11.1972. godine, Kovin. Pozorišnu režiju upisao 2000. godine i završio na Akademiji umetnosti Braća Karić u klasi prof. Nikite Milivojevića i prof. Anite Mančić.
Tokom 2006. režirao je predstavu Ivona, kneginja burgundska Vitolda Gombroviča – Bitef teatar (diplomska predstava) i Otelo Viljema Šekspira  pozorište Boško Buha Beograd. 2008. godine režirao predstavu Rozenkranci i Gildenstern su mrtvi Toma Stoparda koprodukcija Bitef teatar, Pozorište mladih NS i Kulturni centar Inđija. U više navrata bio asistent reditelju Nikiti Milivojeviću, tokom 2005. godine na predstavi Tesla Miloša Crnjanskog, a 2007. godine na predstavi Nenagrađeni ljubavni trud Viljema Šekspira, Kući Ljudmila Razumovska, Sluga dvaju gospodara Karlo Goldoni.
Od 2005. godine razvija pozorišni život u rodnom Kovinu redeći sa decom srednjoškolskog uzrasta i glumcima tamošnjeg pozorišta.
Nakon Kragujevca nastavlja rad na nekoliko različitih pozorišnih projekata...

Plakat
Fotografija
Fotografija
Fotografija

TEZA / THESIS

Premijera: 20. mart 2008. godine


TEZA / THESIS
Gerry Dukes, Paul Meade, David Parnell
Geri Djuks, Pol Mid, Dejvid Parnel
Reditelj: Dan Tudor
Knjaževsko-srpski teatar & The Ireland Literature Exchange





Scenograf i kostimograf: Doru Zanfir
Scenski pokret: Pastorel Jonesku
Kompozitor: Dan Tudor
Prevodilac: Bojana Srećković
Inspicijent: Nada Mišković
Sufler: Rada Jovanović
Ton: Bogoljub Nikolić
Svetlo: Nikola Manić
Uloge:
Stiven - Petar Lukić
Peni - Isidora Rajković
Bojl - Vladan Živković
Marta - Katarina Mitrović
Elena, konobarica - Sanja Matejić
Hejns, taksista - Dragan Stokić
Abraham - Mirko Babić
Pijanica, pijanista - Aleksandar Milojević
Stjuard - Ivan Vidosavljević
Službenik sa šaltera - Dušan Stanikić


Paul Meade (Pol Mid) poreklom iz Limerika, je dramski pisac, reditelj i umetnički direktor trupe Guna Nua teatra. Obučavao se na Triniti koledžu, Samjuel Beket centru i diplomirao modernu dramu na U. C. D.
Kao reditelj nagradjen je za Scenes From a Water Cooler (sa Dejvidom Parnelom), kao i Taste, The Real Thing i Trousers za Guna Nua teatar.
Kao pisac, pored komada Thesis (Teza) koji je u režiji Dana Tudora na sceni Knjaževsko-srpskog teatra ostvario je brojne druge komade na scenama Guna Nua. Nagrađen je 2007. od strane Irskog saveta za dramu Bioethics.
Kao glumac ostvario je brojne uloge u pozorištu, na televiziji i filmu.
DAVID PARNELL (Dejvid Parnel)
Umetnički direktor Guna Nua teatra, kao i bivši direktor Abbey teatra. On je i pisac, reditelj i glumac. Obrazovan je na Triniti koledžu u Dablinu. Radio je u okviru pozorišnih radionica širom Irske kao Abbey Theatre Outreach i Education Department.
Kao reditelj i pisac ostvario je u saradnji sa Paulom Meade komade Trousers, Scenes From a Water Cooler, kao i Thesis (uključujući i Gerry Dukes), kao i brojne druge komade za teatar Guna Nua i druge.
Ostvario je i brojne pozorišne, televizijske i filmske uloge.
GERRY DUKES(Geri Djuks) rodjen je u Dablinu 1946. Posle svršenog koledža University College u Dablinu 1970, izučavao je književnu kritiku u Dablinu, Belfastu Limeriku. Držao je predavanja o Semjuelu Beketu mnogo godina i bio direktor Belltable Beckett seminara u Limeriku od 1983 do 1984.
Gari Djuks je predavač na univerzitetu u Limeriku. On je predavao Beketa u Londonu, na Oksfordu, u Njujorku i Berlinu. Pisao je i programe za festivale u Dablinu, Njujorku i Londonu.

- Thesis govori o Stivenovom životu i njegovoj nemogućnosti da
- voli
- uči
- prilagodi se

- Thesis govori o ljubavi i mržnji

- Thesis govori o nama - o tome kako pokušavamo da budemo po malo od svačega i ne uspevamo
...i posebno

Thesis govori o našem susretu - Srba i Rumuna - i pokušaju da razumemo i proživimo svu tu tugu i radost jedne irske priče.

Thesis je priča u kojoj se igramo sa Stivenovim životom.

Dragi prijatelji Srbi,
uživajte u predstavi
Dan Tudor, reditelj

DAN TUDOR - glumac i reditelj
Diplomirao na Akademiji za pozorišnu i filmsku umetnost, oba odseka istovremeno.
Trenutno angažovan u Narodnom pozorištu u Bukureštu sa kojim ima doživotni ugovor.
Kao glumac, igrao u više od 60 pozorišnih i filmskih ostvarenja.
Pohađao mnoge kurseve i radionice režije u Londonu, Dablinu i Bukureštu.
Režirao preko 30 predstava u mnogim pozorištima Rumunije i Velike Britanije i Irske, sa kojima ima stalnu saradnju poslednje 2 godine. Upravo ta saradnja je i omogućila ovaj susret i postavljanje irskog teksta trojice autora na scenu Knjaževsko-srpskog teatra.
Mnogo puta nagrađivan, kako za odigrane uloge, tako i za rediteljska ostvarenja.
Fotografija
PASTOREL JONESKU - koreograf
Na svet došao davno, još 1942. godine, ali zadržao mlad duh zahvaljujući profesiji kojom se bavi i nada se da će još dugo mlad i ostati.
Sarađivao u relizaciji mnogih predstava - opera, opereta, zabavnih programa, pozorišnih komada.
I nada se da će vam se ovo što sada radi uvući pravo u dušu.
Fotografija
DORU ZANFIR - scenograf, kostimograf
Rođen iz obaveze, kao posledica dekreta o zabrani abortusa, upravo u godini kada je dekret i izdat. Zalutao i neprilagođen u svetu u kome se našao, uplašio je roditelje jer nisu znali šta sa njim da rade. Jednog dana, po povratku kući, jako su se naljutili zatekavši ga kako crta po zidovima. Ali im se već sledećeg trenutka veoma dopalo to što su videli, ohrabrivši ga time da i on počne nešto da radi na ovom svetu.
Zatim je morao da studira umetnost. To je završio, pa dobio nekoliko nagrada, a onda su ga one potstakle da počne da pravi gluposti.
Ne zna kako je uspeo da prevari Dana da urade 10 predstava zajedno.
Fotografija

Plakat predstave
Fotografija Fotografija
Fotografija Fotografija

KONAK U KRAGUJEVCU

Premijera: 15. februar 2008. godine


Danko Popović Konak u Kragujevcu
Režija: Vladimir Lazić




Dramaturška adaptacija: Željko Mijanović
Kostimograf: Jelena Jovanović
Scenograf: Janja Valjarević
Scenski pokret: Ivan Klemenc
Izbor muzike: Snežana Maš
Saradnik pri izboru muzike: Bogoljub Nikolić
Snimatelj i montažer video materijala: Dragan Vučković
Postavka maski i vlasuljarski radovi: Aleksandra Jablanović
Asistent šminker: Jovica Ristić

Uloge
Knez Miloš Obrenović: Vladan Živković
Prota Mateja Nenadović: Mirko Babić
Dimitrije Davidović: Miloš Krstović
Vuk Karadžić: Milić Jovanović
Sima Milosavljević-Amidža: Miodrag Pejković
Milosav Lapovac: Bratislav Slavković
Đorđe Popović-Đeleš: Aleksandar Milojević
Mladen Milanović: Saša Pilipović
Dr Stejić: Nikola Milojević
Franc, Nemac: Čedomir Štajn
Bosanac: Petar Lukić
Kaluđer: Petar Lukić
Nićifor: Ivan Vidosavljević
Šarengaća: Dušan Stanikić
Osuđenik: Petar Lukić
Ljubica: Isidora Rajković
Jelenka: Katarina Mitrović
Stana: Marina Stojanović
Bagza: Vladanka Pavlović
Rosa: Sanja Matejić
Sofija Davidović: Jasmina Dimitrijević
Suđaje: Danica Krljar, Vladanka Pavlović, Marina Stojanović
Starica: Danica Krljar

Inspicijent: Rada Jovanović
Sufler: Nada Mišković
Svetlo: Nikola Manić
Ton: Bogoljub Nikolić

Beleška o piscu
DANKO POPOVIĆ je rođen 1928. god. u Aranđelovcu. Osnovnu školu i gimnaziju završio u rodnom mestu, a diplomirao na Pravnom fakultetu u Beogradu.
Objavio je knjige Svečanosti i Kukurek i kost, romane Čarapići, Kuća Lukića, Gospodari, Konak u Kragujevcu, Knjiga o Milutinu, Svinjski ujed, Udovice. Široku popularnost stekao je 1985. god. Knjigom o Milutinu, koja je ispričana jezikom običnog srpskog seljaka o čijem životu svedoči. Objavljivao je i esejistiku i publicistiku Vreme laži, Događanja i priviđenja, Nespokojni, Seobe stare i nove, Božuri i trnje.
Autor je više scenarija i drame Čaj od lipovog drveta, kao i TV-drame Karađorđeva smrt, radio drama i mnogih novinskih članaka.
Živi i radi u Beogradu. 
Marija Soldatović

VLADIMIR LAZIĆ, reditelj KONAKA U KRAGUJEVCU, diplomirao režiju na beogradskom Fakultetu dramskih umetnosti u klasi profesora Dimitrija Đurkovića i Slavenka Saletovića.
Ostvario je oko 90 pozorišnih režija, 3 TV serije i oko 200 različitih scenskih inscenacija. Dobitnik 20 priznanja za režiju.
Predstavom Klaustrofobična komedija Dušana Kovačevića prvi put se predstavio Kragujevcu 1988.

ŽELJKO MIJANOVIĆ (1960, Vrbas), filmski i TV scenarista, dramski pisac i pesnik. Široj publici poznat je po scenarijima za igrane filmove od kojih je najgledaniji TRI KARTE ZA HOLIVUD (Centar Film, 1993, režija: Božidar Nikolić), TV filmu POSLEDNJI DOČEK (RTS, 2002, režija: Srđan Golubović) i pozorišnim komadima: CRNOGORSKA VEZA (SKC, 1994, režija: Slobodan Ćustić), POMOZI MI (Narodno Pozorište Beograd, 1995, režija: Vladimir Lazić), VITORIO JES BIO MALI ALI JE BIO DOBAR ČOVEK (Pozorište Slavija, 2005, režija: Slavenko Saletović) MAESTRO (Pozorište Slavija, 2007, režija: Slavenko Saletović)...  Član je Udruženja Filmskih Umetnika Srbije. Nagrađivan je. Živi i radi u Beogradu.
Spremajući se da uzbudljivo i intrigantno štivo pretočim u dramski tekst, setio sam se onih teoretičara koji tvrde da je najbolje poći od sinipsisa koji se sastoji iz svega jedne rečenice iz koje se, kao iz nekog DNK uzorka, može (re)konstruisati njegov celokupni habitus, njegova tema i suština, njegov raison d'etre... Tu rečenicu pronašao sam u Popovićevom romanu. Na jednom mestu on kaže: Miloš zna da sa Vukom unosi klicu sopstvenog uništenja, ali on isto tako zna da bez tog uništenja za Srbiju nema budućnosti.
Tiranin koji sumnja u vlastiti metod, razapet između lične samovolje i iskušenja koje mu nameće istorija! Vladar koji zna da se, prihvatajući pismenost i knjižestvo, opredeljuje za svoje buduće neprijatelje! Čovek u kome sazreva uverenje da svoj narod može izvesti iz mraka samo tako što će ukinuti sebe! Nije li to ljudska drama dostojna pozorišnih dasaka?
Željko Mijanović, dramaturg

Fotografija Fotografija
Fotografija Fotografija

GUSARI

Premijera: 9. novembar 2007. godine


Miloš Janoušek: Gusari
Režija: Jan Čani




Prevod sa slovačkog: Samuel Boldocki
Dramaturg: Marija Soldatović
Songove napisali : Gvido Tartalja, Duško Radović i Ljubivoje Ršumović
Scenografija: Milivoje Štulović
Kostimograf: Jelena Jovanović
Kompozitor: Dragan Urošević - Uroš
Koreograf: Danijela Sagić
Mačevanje: Andraš Štajn
Inspicijent: Rada Jovanović
Sufler: Nada Mišković
Svetlo: Nikola Manić
Ton: Bogoljub Nikolić

Uloge
Paća:  Jasmina Dimitrijević
Bartolomeo: Miloš Krstović
Crna brada: Aleksandar Milojević
Pogo:  Čedomir Štajn

Miloš Janoušek, rođen 1952. godine u Bratislavi. Pisao je songove, basne, televiziske scenarije, novinarske članke, još za vreme školskih i studenskih dana. Prva knjiga Panoptikum (1993), potom Rolan Retro (1996), Biografija neobjavljene knjige (1997) i druge.
Prva pozorišna iskustva stiče u pozorištu Filoksera koje je osnovao kao student. Počinje da se bavi pozorištem i profesionalno, ali radi i za radio, kao muzičar, tako da su poznati i njegovi mjuzikli Živeo u šumi jedan mlinar, Lola Blau, za Slovačko narodno pozorište u Bratislavi obradio je Alisu u zemlji čuda, kao i Žuti autobus komad o Bitlsima, najpoznatijoj rok grupi šezdesetih godina.
Gusari su njegov komad iz ciklusa od pet drama za bratislavsko pozorište Divadlo a.ha. Kao dečiji pisac stekao je reputaciju diljem Evrope. Osim toga peva u grupi Jednofaznovrenje.

Jan Čani, rođen 1971. godine u Bačkom Petrovcu, završio je doktorske studije na Visokoj školi VŠMU u Bratislavi sa tezom Svet igara, tako da se pre svega bavio dečijim pozorištem. Zapošljen je na Televiziji Vojvodine u Novom Sadu. Između ostalog režirao je Bajkajmo bajku o Ivici i Marici, Murlin Murlo, Oni niotkuda kao gost u našem teatru, zatim Priču punu duhova , Bartolomej Kolumbus u Erdeviku i druge.

Ko su gusari
Gusari (engleski corasairs ili privateers) za razliku od pirata koji su bili obični pljačkaši koji vrše razbojništva bili su pljačkaši koji su bili u službi države koji su harali morima sa naoružanim brodovima kojima su napadali trgovačke i ratne brodove neke zemlje koja je trenutno u ratu sa zemljom koja je izdala takozvano Gusarsko pismo, koje im je jamčilo da u slučaju zarobljavanja neće biti obešeni kao pirati i da će deo plena koji budu posedovali predati zemlji koja ih zarobi. To su uglavnom bili Englezi.
Iz gusarskog kodeksa
Svaki čovek, učestvuje u rešavanju trenutnih problema; svaki čovek ima pravo na namirnice i žestoka pića. Sve sveće na brodu moraju da se gase u osam uveče. Kome se pije posle tog vremena mora piti na palubi ispod otvorenog neba. Nijedan član posade ne sme dovesti suprugu ili neku žensku osobu na brod. Svaki obračun na brodu je zabranjen. Sve svađe i razmirice rešavaju se na kopnu. Niko ne sme da napusti posadu dok ne stekne hiljadu funti.
Edvard Tič
Poznati kao Crnobradi (1680-1718) jedan je od najpoznatijih kapetana u istoriji gusara. Harao je morima Kariba, imao izuzetnu karijeru i stekao slavu pljačkajući velike trgovačke brodove. Ubijen je kod obale Virdžinije, ali je zato bio slavan sa obe strane Atlantika. Navodno, imao je 14 žena i opljačkao 40 brodova.
Bartolomej Roberts
(1682-1722) Velški gusar koji je pljačkao obale Amerike i Zapadne Afrike. Bio je najuspešniji tokom Zlatnog doba gusara zato što je zarobio mnogo gusarskih brodova i neke od najpoznatijih kapetana kao što su Crnobradi i Kid. Pretpostavlja se da je zarobio 470 brodova i danas je poznat kao Crni Bart kako ga nisu zvali za života.
Marija Soldatović

Fotografija Fotografija
Fotografija Fotografija

SEOBE

Premijera: 14. maj 2007. godine


Miloš Crnjanski: Seobe
Prema scenariju TV serije Aleksandra Petrovića
Pozorišna adaptacija: Đorđe Lazin i Aleksandar Petrović
Režija: Pierre Walter Politz


Asistent režije: Milica Šutić
Scenografija: Dejan Pantelić
Slikarski radovi: Milivoje Štulović
Kostimi: Jelena Jovanović
Muzika: Miroljub Aranđelović Rasinski
Scenski pokret: Ivan Klemenc
Lektor: Radovan Knežević
Muzički dramaturg: Bogoljub Nikolić
Dramaturg: Marija Soldatović, John Murdock
Svetlo: Nikola Manić
Ton: Bogoljub Nikolić
Sufler: Rada Jovanović
Inspicijent: Nada Mišković
Šminker vlasuljar: Aleksandra Jablanović

Uloge
Pavle Isaković: Miodrag Pejković
Đurđe Isaković: Miloš Krstović
Trifun Isaković: Nenad Vulević
Petar Isaković: Nikola Milojević
Varvara Striceski: Jasmina Dimitrijević
Ana Isaković: Dubravka Đorđević
Engelshofen: Mirko Babić
Senator Striceski: Zdravko Maletić
General Kostjudin: Zdravko Maletić
Grof  Kajzerling: Aleksandar Milojević
Brigadir Vitković: Aleksandar Milojević
Sekund sekretar Volkov: Marina Perić Stojanović
Lažna carica: Marina Perić Stojanović
Garsuli: Dragan Stokić
Lažni Volkov: Dragan Stokić
Agagijan: Čedomir Štajn
Pukovnik Višnjevski: Milić Jovanović
Julijana Višnjevski: Vladanka Pavlović
Major Božić: Vladan Živković
Evdokija Božić: Slavica Stojanov
Tekla Božić: Sanja Matejić
Sekula: Ivan Vidosavljević
Kapetan Mišković: Ivan Vidosavljević
Živan Šević: Saša Pilipović, Đorđe Đoković
Ladjević: Dušan Stanikić
Sluga: Dušan Stanikić
Filipović: Mladen Knežević
Lakej: Mladen Knežević
Katinka: Marija Rakočević
Sluškinja I: Marija Rakočević
Sluškinja II: Dragana Bojović
Stražar I: Aleksandar Miloradović
Stražar II: Đorđe Đoković

Nagrade
JoakimFest 2007
Nagrada za najbolju predstavu
Nagrade za najbolja glumačka ostvarenja: Mirko Babić za ulogu Engelshofen i Miodrag Pejković za ulogu Pavla Isakovića
Fotografija
Fotografija
Nagrada za najbolju režiju Pierre Walter Politz
Fotografija
Nagrada za najbolju kostimografiju Jeleni Jovanović
Fotografija
Diploma za glumačko ostvarenje Aleksandru Milojeviću za ulogu Grofa Kajzerlinga i ulogu Brigadira Vitkovića
Fotografija

Biografija Pierre Walter Politz
1960 - Rođen u Bad Harcburgu u Nemačkoj
1989 - Nagrada za scensku umetnost grada Minhena
1990 - 1994 - Režiser, upravnik i direktor Studija za novu pozorišnu literaturu
1994 - 1998 - Reditelj i direktor glumačkog studija Pozorišta grada Lajpciga
Od 2000 - Stalni reditelj u Ingolštatu. Honorarni reditelj i direktor Vorkšopa za režiju i novu dramatiku (nove pozorišne komade) u Erfurtu, Londonu, Torontu i Parizu.
Profesor glume i režije na Fakultetu za muziku i pozorište u Lajpcigu, pozorišnoj akademiji u Minhenu, Akademiji za film i televiziju u Minhenu.
2004 - Nagrada Joakim Vujić za režiju predstave Romeo i Julija.
2005 - Prsten sa likom Joakima Vujića.
Od 2006 - Scenograf i reditelj u saradnji sa Kurtom Jumom Nemački film u Berlinu.

MILOŠ CRNJANSKI - hronologija života
1893. rodjen 26. oktobra u Čongradu. Otac Toma, službenik, majka Marija rodjena Vujić.
1896. Prelaze da žive u Temišvaru, gde uči osnovnu školu i gimnaziju.
1908 - 1911. U somborskom listu Golub objavljuje prve književne radove.
1912. U Bosanskoj vili objavljuje svoju pesmu U početku beše sjaj. Upisuje se na Eksportnu akademiju na Rijeci.
1913. Odlazi u Beč gde upisuje studije medicine, koje će ubrzo napustiti.
1914 - 1918. Kao student u Beču biva mobilisan u austro-ugarsku vojsku. Rat ga odvodi na front u Galiciju. U tom vremenskom periodu, kao i Ivo Andrić, biva u uredništvu Književnog juga, a u zagrebačkom Savremeniku objavljuje svoje pesme. Primljen je u Hrvatsko društvo književnika.
1919. Odlazi u Beograd gde upisuje studije književnosti na Univerzitetu, uredjuje list Dan, objavljuje svoje radove.
1920. Upoznaje se sa Vidom Ružić i iste godine odlazi u Pariz.
1921. Putuje po Italiji i po povratku u Beograd ženi se Vidom Ružić, sa kojom će ostati do kraja života.
1922. Nastavnik je u pančevačkoj gimnaziji, fiskulture. Diplomira na Filozofskom fakultetu u Beogradu.
1923 - 1926. Profesor je književnosti u gimnaziji u Beogradu i saradjuje u listu Politika. Novinar je u listu Vreme. Izdaje u svom prevodu Antologiju kineske lirike.
1927. Prvi nastavci njegovog romana Seobe izlaze u časopisu Srpski književni glasnik
1928 - 1929. Kao ataše za štampu odlazi u Berlin. U njegovom prevodu izlazi izbor pesama u Beogradu Pesme starog Japana.
1930 - 1933. Za roman Seobe i Dnevnik o Čarnojeviću dobija nagradu Kraljevske akademije nauka i umetnosti Srbije. Putuje brodom po Sredozemlju i u listu Vreme objavljuje seriju reportaža sa puta po Španiji.
1934. Pokreće list Ideje, koji posle godinu dana 1935. prestaje da izlazi.
1935 - 1941. U diplomatskoj službi u Rimu. Boravi u Španiji i putuje po Švajcarskoj. Po izbijanju II svetskog rata, odlazi iz Rima, preko Madrida i Lisabona u London. U ovom gradu do 1944. radi u Odelenju za štampu jugoslovenske emigrantske vlade i poslanstva.
1945 - 1949. Donosi odluku da ostane u egzilu - izgnanstvu u Londonu i da pokuša da živi od sopstvenog rada u Engleskoj. Prihvata se raznih poslova, radeći kao knjigovodja obućarske radnje, kaoraznosač knjiga po Londonu i slično. Vida Ružić zaradjuje tako što izradjuje haljinice za lutke firme Harrods. U isto vreme Crnjanski pohadja predavanja na Londonskom univerzitetu i stiče: Diplomu za Medjunarodne poslove, Diplomu za hotelijerstvo sa menadžmentom i dobija Diplomu londonskog književnog instituta za slavističke studije.
1950. Otpočinje saradnju kao dopisnik iz Londona lista El Economista iz Buenos Ajresa, koji uredjuje i suvlasnik je Milan Stojadinović. Ali, preko suda mora da ostvari svoje zaradjene honorare, za više od hiljadu članaka koje je u roku slao ovom listu.
1951. Uzima britansko državljanstvo. Član je udruženja srpskih pisaca u Londonu.
1952. Sa delegacijom britanskih pisaca učestvuje u radu Medjunarodnog PEN kluba u Nici.
1953. Napušta udruženje srpskih pisaca u Londonu.
1956. Umalom mestu na obali okeana, u blizini Londona, u Kudn Biču piše svoju oproštajnu, poslednju pesmu, Lament nad Beogradom.
1958 - 1959. Narodno pozorište u Beogradu, dok je on u egzilu, izvodi njegovu dramu Konak. Saradjuje u književnom časopisu Reality, koji izlazi u Johanesburgu a uredjivao ga je Dragoslav Aćimović.
1965. Odlučije da se vrati u Beograd, u domovinu. Tada vraća svoje britansko državljanstvo. 1966. Narodno pozorište u Beogradu izvodi njegovu dramu Tesla.
1967 - 1968. Objavljuje delove svojih političkih memoara Embahade, odlomke Romana o Londonu i Knjige o Mikelandjelu u beogradskim književnim časopisima.
1971 - 1975. Dobija nagradu Udruženja književnika Srbije za životno delo, NIN-ovu nagradu za Roman godine i Nagradu Narodne biblioteke Srbije za najčitaniju knjigu, za Roman o Londonu. Odbija kandidaturu za dopisnog člana SANU.
1976. Radi na završavanju rukopisa Knjige o Mikelandjelu, koju priprema za štampu.
1977. Pošto se oseća sve slabije, odbija da prima hranu i lekove, u tišini svoje odluke da mirno napusti ovaj svet, 30. novembra u 84, godini umire u Beogradu, gde je sahranjen na Novom groblju.
Bibliografija prvih izdanja knjige SEOBE
SEOBE, Beograd 1929.
SEOBE , Subotica 1956.
SEOBE i DRUGA KNJIGA SEOBA, Beograd 1962.
Zadužbina Miloša Crnjanskog

Familija Isakovič, a naročito Pavle, iako su i onakve, nemecke, knjige sricali, voleli su sve što je sveto, nadzemaljsko, čudnovato. A čuda najviše. Iako je Pavle bio uzeo trideset i osmu, stasit, rmpalija, on je, kao i njegovi bratenci, bio detinjast, nežan prema ženama, a željan nekog lepšeg života, nego što su ga imali. Radoznalost, za čuda, i svetitelje, za sve što je natprirodno, mešala se u tih grubih, jedva pismenih, oholih, oficira, u svakidašnjem životu, kao što se u njih, u pravoslavlje, sujeverje mešalo. Verovali su da se mati, kad ugleda mrtve sinove, može, od bola, raspući. Iako je taj svet iza ambara svršavao nuždu - i žene - svi su oni bili željni nekih, dirljivih, ljubavi, dobrote kod ljudi, a kad su voleli, voleli su i u grobu. Kao što su, za lepu burmuticu, u emalju, ili lepa dugmeta, za lep, vijenski kamuzil, za neki pojas od srebra i sedefa, za bečke, mirisave, sapune, davali, sve, iz džepa, tako su i za ljubljenu ženu, kad bi se zaneli, bili gotovi da život dadu.

( SEOBE Miloš Crnjanski)

Fotografija Fotografija
Fotografija Fotografija
Fotografija
Plakat
Pres kliping - premijera u Beogradu

ČUDO PO JOAKIMU

Premijera: 15. februar 2007. godine



Autor: Radoslav Zlatan Dorić
Reditelj: Slavenko Saletović


Na Sretenje 15. februara 2007. godine, za Dan Teatra, premijerno izvedena predstava Čudo po Joakimu.


Lica:
Joakim Vujić - Mirko Babić
Ištvan Balog - Vladan Živković
Julijana Balog - Katarina Mitrović
Toma Fehir - Bratislav Slavković
Otac Lazar - Aleksandar Mihailović
Milovan Vidaković - Milić Jovanović
Gospođa Katalin - Nada Jurišić
Ekatarina Davidović - Ana Todorović
Janoš - Miodrag Pejković
Petar Trifić - Nenad Vulević
Jeftimir Stojadinović - Čeda Štajn
Stefan Dilber - Nikola Milojević
Scenograf Vesna Radović Dorić, kostimograf Jelena Jovanović, kompozitor Miroljub Aranđelović Rasinski, lektor za mađarski Andraš Štajn, sufler Nada Mišković, inspicijent Rada Jovanović, scenski pokret Petar Rajković, maska Dragoljub Jeremić, svetlo Nikola Manić, ton Bogoljub Nikolić i Ivan Filipović.
Radoslav Zlatan Dorić rođen 29. februara 1940. godine u Bačkom Gradištu u Vojvodini. Gimnaziju završio u Bečeju, a Akademiju za pozorište, film, radio i televiziju-odsek režije, u klasi profesora dr Huga Klajna, u Beogradu 1964. godine. Kao stalni pozorišni reditelj živeo i radio u Nišu, Mostaru, Sarajevu, Beogradu, Novom Sadu... Trajnije bio vezan za Narodno pozorište u Somboru, Narodno pozorište u Beogradu i Novosadsko mađarsko pozorište. Kao dramski pisac javio se komadom Sarajevski atentat koji je 1967-68. igran u Sarajevu, Nišu, Beogradu... U izdanju beogradske Prosvete objavio Vojvođansku dramsku trilogiju 1997. godine, a u izdanju Interprinta Novu dramsku trilogiju 2002. godine. Komadi su mu izvođeni u Novom Sadu, Beogradu, Nišu, Somboru, Zaječaru, Kikindi, Budimpešti, Novoj Gorici... Radio je kao umetnički direktor, reditelj, profesor... Po teatrografskim izvorima kritičara Dejana Pejčića Poljanskog, Dorić je danas, srpski reditelj sa najvećim brojem ostvarenih režija.

Nagrade:
Mostarska liska 2008
Malu mostarsku lisku, nagradu za glumca večeri, dobio je glumac Aleksandar Mihailović za ulogu Oca Lazara u predstavi ČUDO PO JOAKIMU Radoslava Zlatana Dorića u režiji Slavenka Saletovića.

Fotografija Fotografija
Pres kliping
Pres kliping Mostarska liska 2008

PISATI SKALPELOM

Premijera: 27. decembar 2006. godine


Pisati skalpelom
Autor Petar Mihajlović
Rediteljka Ivana Koraksić



Lica:
Milan - Ivan Vidosavljević
Jelena - Katarina Mitrović
Ćani - Mirko Babić
Plavi - Nikola Milojević
Crni - Nenad Vulević
Doktor - Bratislav Slavković
Cvetić - Vladan Živković
Dečak - Mirko Marić
Scenograf Milivoje Štulović, kostimograf Jelena Jovanović, izbor muzike Ivana Koraksić, inspicijent i sufler Nada Mišković, svetlo Nikola Manić, ton Bogoljub Nikolić.

Petar Mihajlović je rođen 1979. u Kragujevcu gde je završio Prvu kragujevačku gimnaziju. Kada je 2000. godine izdao zbirku kratkih priča Serijski samoubica (Jefimija) konačno mu je postalo jasno da bi trebalo da se posveti pisanju tako da, posle kratkotrajnog boravka na medicini i dvogodišnjeg studiranja prava, upisuje Fakultet dramskih umetnosti u Beogradu, odsek dramaturgija. Do sada je po njegovim tekstovima realizovano nekoliko radio drama, studentskih filmova i predstava Gavran u izvođenju pozorišta Dadov u Beogradu. Pisati skalpelom je njegov prvi tekst u realizaciji profesionalnog pozorišta.

Dramski pisac je jedan loš čovek. On, poput patologa, čoveka secira do najsitnijih detalja tražeći za uzvrat veliku lovu i razna priznanja. U redu, možda je njegov posao "čistiji" od onog koji obavlja patolog. Mislim, on je skalpel, rukavice, krv, jetru i creva i vagu za merenje, zamenio mašinom za kucanje, naracijom, rečima, emocijama i međuljudskim odnosima, ali ipak on ima to "zadovoljstvo" da barata pretežno živim ljudima čije živote može da iskomplikuje do krajnjih granica što ga čini školskim primerom sadističke spodobe, dok patolog samo "udara" epilog celoj stvari. "Pisati skalpelom" je tekst kojim sam pokušao da, kao jedna potencijalna (ako već i nisam) sadistička spodoba, napravim kompromis: ako se već koristim "dramaturškom obdukcionom tehnikom", iskoristiću to pišući upravo o jednom najobičnijem dramskom piscu...
Petar Mihajlović

Fotografija

KARNEVALSKI PRIZORI

Premijera: 23. decembar 2006. godine


Karnevalski prizori
Autor Ion Luca Caragiale
Reditelj Matei Varodi




Lica:
Naje - Saša Pilipović
Jordake - Miloš Krstović
Pompon - Miodrag Pejković
Krakanel - Dragan Stokić
Kandidat - Milić Jovanović
Mica - Sanja Matejić
Didina - Ana Todorović
Policajac - Aleksandar Milojević
Kelner - Čeda Štajn
Devojka sa maskom - Jasmina Živanović
Žandar - Aleksandar Miloradović
Pomoćnik reditelja i prevod sa rumunskog: Bojana Srećković.
Scenograf Milivoje Štulović, kostimograf Jelena Jovanović, kompozitor Marko Matović, inspicijent i sufler Rada Jovanović, svetlo Nikola Manić, ton Ivan Filipović.

Jon Luka Karađale (1852-1912)
Ja pišem samo o našem životu i za naš život, jer drugi niti poznajem, niti me interesuje.

Prvi rumunski objektivni pisac, najistaknutiji rumunski dramaturg, kreator tipova i životnih scena, potiče iz porodice čiju tradiciju predstavljaju ljubav i interesovanje za teatar. Kako se Hajmanale, selo u kome je 1852. godine došao na svet, nalazi u blizini Ploještija, pohađa školu u ovom gradu, ali zbog materijalne situacije prinuđen je da je napusti na neko vreme. Priključuje se pozorišnoj trupi koju vode braća njegovog oca, Luka, Kostake i Jorgu, inače poznati po izuzetno nadahnutim aktivnostima vezanim za stvaranje rumunskog teatra i nacionalnog repertoara. Polazeći od rumunske stvarnosti, Karađale pravi univerzalne vrednosti. Svojim originalnim, sažetim stilom i klasičnom formom, opisuje ambiciju i taštinu različitih slojeva društva, gledajući na svet sa humorom i optimizmom. Njegove najpoznatije komedije: Urnebesna noć, Izgubljeno pismo i Karnevalski prizori, kao i drama Napast nastaju između 1878. i 1890. godine... Koristeći ironiju kao oružje, u kritici upućenoj ovome svetu, Karađale zapisuje:
Ugursuze ništa neće više opeći do sam smeh.

Karnevalski prizori je farsa o malim ljudima sa periferije koji pokušavaju da imitiraju fini svet. Posledice su komične: ljudi sa periferije kopiraju samo površinske elemente ljudi koji su iznad njih. Iz žurbe da se postane moderan proizilazi apsurd.
Naime, komad govori o opasnosti ubrzanog procesa civilizacije putem imitacije.
Bojana Srećković, pomoćnik reditelja

Nagrade:
Rumunski festival komedije - festCO
Nagrada za scenografiju - Milivoje Štulović

Fotografija Fotografija
Pres kliping
Pres kliping

DNEVNIK JEDNOG LUDAKA

Premijera: 2. decembar 2006. godine


Dnevnik jednog ludaka, autor N. V. Gogolj
Režija: Dušan Stanikić
Monodrama, glumi Ivan Vidosavljević
Konsultacije: Predrag Ejdus, Mirko Babić i Dragan Jakovljević

Scenski pokret - Dušan Stanikić; kostim - Jelena Jovanović; scenografija - Dušan Stanikić i Ivan Vidosavljević; akrobatika - Stevica Jovanović; dizajn svetla - Nikola Manić; marketing - Zoran Miljković; oslikavanje dekora - Milivoje Štulović; stolarski radovi - Zoran Jokanović; dekorateri - Saša Đorđević, Ljubiša Zirojević, Milorad Maksimović; fotografije - Dragan Vučković; šminka - Aleksandra Jablanović; grafički dizajn - Stanko Aksentijević; video dizajn - Mladen Knežević; dizajn zvuka - Andra; izbor muzike i zvučni efekti - Igor Nikolić.

Gogoljeva pripovetka Dnevnik jednog ludaka uticala je na gotovo sve pisce Evrope tog vremena. Između ostalih, Dostojevski je prema njoj napisao svoje Zapise iz podzemlja.
U predstavi Knjaževsko-srpskog teatra reč je o ispovesti mentalno obolelog činovnika koji, shvativši da se nalazi u ludnici, pokušava da pronađe rešenje u bezizlaznoj situaciji.
Zanimljivo je da je sličnu sudbinu doživeo i sam Gogolj, jedan od najznačajnijih ruskih pisaca 19. veka.

Nikolay Gogol's short story A diary of a Madman influenced almost every writer in Europe of the time. Among others, Dostojevsky was inspired by it when he wrote Notes from Underground.
Accordingly, the performance of the Knjaževsko-srpski theater shows a confession of mentally disabled civil servant who found himself in the asylum trying resolve the situation that seems to have no way out.
What is particularly interesting is that Gogol, one of the most remarkable Russian writers of the 19th century, experienced the similar destiny.

Nagrade:
– 16. aprila 2009. godine, dve nagrade na Međunarodnom festivalu monodrame Gala Star u Bakau, Rumunija.
Odlukom stručnog žirija Ivanu Vidosavljeviću je dodeljena nagrada za najboljeg glumca, One Man Show.
Odlukom žirija mladih Ivanu Vidosavljeviću je dodeljena nagrada za najboljeg glumca, Štefan Jordake.
– Maja 2011. godine Ivan Vidosavljević osvoja Nagradu za najbolju mušku ulogu na Međunarodnom festivalu nove pozorišne akcije NETA u gradu Vraca u Bugarskoj.
– Decembra 2011. godine Ivanu Vidosavljeviću je dodeljena Nagrada za najboljeg glumca na Međunarodnom festivalu monodrame ALBAMONO u gradu Korča u Albaniji. Predstava Dnevnik jednog ludaka je dobila Nagradu za najbolju predstavu festivala.

Dnevnik jednog ludaka - Video klip
Pres kliping, maj 2011. godine
Fotografija Fotografija
Fotografija Fotografija Albamono 2011

POVRATAK KNEŽEVOG SOKOLA

Premijera: 7. septembar 2006. godine


Pozorišna sezona 2006/2007 zvanično počinje premijerom predstave Povratak kneževog sokola autora Aleksandra Đaje, reditelja Boška Dimitrijevića. Premijera 07.09. u 20.30h, prva repriza 8. septembra u 20.30h na Maloj sceni Teatra Joakim Vujić.
Uloge:
Kneginja Milica : Nada Jurišić
Despotica Jefimija: Danica Krljar
Princeza Olivera: Katarina Mitrović
scenograf: Milivoje Štulović, lektor: Andrijana Videnović, kostimograf: Jelena Jovanović, inspicijent: Aleksandar Miloradović, glasovi žena: Sanja Matejić, Marina Perić-Stojanović, Darija Nešić.

O PREDSTAVI
Osnovna tema koja nas je interesovala u ovoj predstavi je zapravo sudbina žena, njihov usud i njihova patnja u vremenima u kojima caruje muški princip, u kojima ratnici, heroji i izdajice na ratištu bitkom lome zglob istorije.
Stilizovana svedenost na krst, klaustofobičnost prostora u kojoj je bitka na Kosovu, na Vidovdan, agnus dei svedemo pozorišnim jezikom, koji je i epski i lirski, dodirnemo tako velike teme kao što su istorija, država, narod, vera, sudbina i da otvorimo hodnike vremena i kapije astralnih svetova u kojima se možda susreću naša prošlost, sadašnjost i budućnost.
Učesnici predstave,
7. septembra AGNUS DEI 2006.

Plakat predstave Fotografija
Pres kliping
Povratak kneževog sokola - Aleksandar Đaja (tekst u PDF)
Povratak kneževog sokola - Video klip

SLUŠKINJE

Premijera: 29. jun 2006. godine


Pozorišna sezona 2005/2006 se zvanično završava premijerom predstave Sluškinje autor Žan Žene, reditelj Ivona Šijaković. Premijera 29.6. u 20h, prva repriza 30.6. u 20h na Velikoj sceni Teatra Joakim Vujić.

Uloge:
Gospođa: Gorica Popović
Claire: Darija Nešić
Solange: Nevena Brzaković
scenografija: Lana Prolić, kostim: Žana Glušica, muzika: Marjan Babić, inspicijent: Rada Jovanović, izrada scene: Zoran Jokanović, majstor tona: Ivan Filipivić, majstor svetla: Nikola Manić, garderober: Mirjana Todorović.

Les jeu est dangereux - komad je opasan
Iz dna duše mrzim ovo društvo u kome sam ugledao svetlost dana. Uvek sam ga mrzeo, a i dan-danas mi je zbog njega muka. Pre svega, zato što je prema meni postupilo surovo i dušmanski, i to od prvog trenutka života.
Moji romani su satkani od mesa i krvi hiljada pogaženih i oskrnavljenih srca. Ako je ta krv korozivna, utoliko gore po vas. Nasilje koje je prisutno u mojim knjigama i moja smelost u njima samo, u stvari, skrivaju čednost koju vi, ljudi od reda i razuma, niste u stanju da shvatite. Monumentalno pozorište - čiji stil treba otkriti - mora imati onoliko značaja koliko i palata pravde, spomenik mrtvima, katedrala, skupštinska sala, ratna škola, sedište vlade, skrovita mesta krijumčarenja ili droge, opservatorijum - i njegova funkcija jeste da sve to bude u isti mah.
Jean Genet

Fotografija

POSLEDNJE MENE

Premijera: 23. jun 2006. godine


Projekat je realizovan od strane Emilia Romagna Teatro Fondazione i predstavlja deo aktivnosti vezanih za saradnju koje podržava Ministarstvo spoljnih poslova Italije i Regija Emilija Romanja. Želja je da se ujedini umeće italijanskog režisera Masima Lukonija, već naviknutog na susrete sa raznim kulturama, sa umećem glumaca i tehničara Teatra Joakim Vujić.

La cooperazione diventa uno spettacolo
Debutta il 23 giugno a Kragujevac uno spettacolo teatrale frutto di un progetto promosso dalla Regione Emilia Romagna.
Emilia Romagna Teatro Fondazione (Italia) e il Teatro Joakim Vujic di Kragujevac (Serbia) siglano con Le ultime lune di Furio Bordon una collaborazione nata nel 2001 in Albania, che ha abbracciato in un secondo momento anche la Serbia. Lo spettacolo, realizzato nell'ambito delle attivita di Cooperazione promosse dal Ministero degli Affari Esteri e dalla Regione Emilia-Romagna, debutta il 23 giugno al Teatro di Kragujevac e unisce la firma registica di Massimo Luconi alle attitudini attoriali e tecniche dello staff del Teatar Joakim Vujic, testimoniando una cooperazione culturale prolungata e non occasionale, disposta a investire in attivita di formazione in cui non si esportino modelli ma si condividano esperienze comuni.
Una complicita che non si limita quindi allo scambio artistico tra attori e registi di due paesi diversi, ma che abbraccia laboratori, seminari, conferenze e aggiornamenti del personale dei teatri sia dal punto di vista tecnico che organizzativo e che, nella coproduzione di spettacoli vede dar forma al piacere della relazione, dell'espressione e della comunicazione che il teatro come forma d'arte vuole. Le ultime lune e adatto, con l'universalita del tema e il successo internazionale riscosso, a parlare a tutti. Il testo, che la celebre interpretazione di Marcello Mastroianni porto al successo, fa permeare i lati comici, rabbiosi e teneri della vecchiaia rivelando e denunciando aspetti per nulla edulcorati di una condizione capace di commuovere e impaurire.

Autor: Furio Bordon
Režija i scenografija: Massimo Luconi
Uloge:
Mirko Babić - otac
Marina Perić Stojanović - majka
Miodrag Pejković - sin
kostimograf: Jelena Jovanović; asistent scenografa: Milivoje Stulović; svetlo: Nikola Manić; ton: Ivan Filipović; asistent režije: Jelena Zivić; saradnik u nacrtu scenografije: Kijara Guidi; realizacija u Srbiji: Adele Mazzola; organizacija: Luiđi Pedroni, Diulia Musumeći; prevela sa italijaskog: Aleksandra Jovićević.

U novijoj istoriji italijanskog pozorišta ovaj tekst ostao je upamćen pre svega zbog izvanredne interpretacije Marčela Mastrojanija koji je zajedno sa ovom predstavom čudesno priveo kraju svoj životni i glumački put, kao i zbog novije ali ne manje važne interpretacije drugog velikog starca kao što je Danriko Tedeski. Kada mi je predloženo da iznesem na scenu Poslednje mene bio sam zabrinut zbog toga što sam morao da računam na grupu glumaca koji nisu samo tehnički nadareni već su i snažnog senzibiliteta, sposobni da pristupe sa dubinom i jednostavnošću jednom teškom tekstu, koji u nekim delovima deluje kao prava muzička partitura; tolika je preciznost koju zahteva tako precizan i složen dramaturški mehanizam. Moja logična zabrinutost kao režisera prijatno se razrešila u susretu sa glumcima Teatra u Kragujevcu koji su pristupili sa entuzijazmom pozorišnom projektu koji zahteva rad na rigoroznom iskazivanju emocija a da se pri tom ne ode u minimalizam, i koji teži da se uhvati u koštac sa dramatičnom temom kao što je kraj jednog životnog puta koristeći naizgled tihe tonove, ali pogađajući pravo u srce gledaoca.

Massimo Luconi

Premijera predstave Poslednje mene 23. jun 2006. godine na Velikoj sceni Teatra Joakim Vujić u 20h; prva repriza 24. juna u 20h. Premijerno izvođenje predstave u Beogradu, Beogradsko dramsko pozorište, 26. jun 2006. godine u 20h.

Nagrade:
Nagrada za vizuelnost predstave - JoakimInterFest 2006

Beogradsko dramsko pozorište
Italijanski institut za kulturu
Portal za kulturu jugoistočne Evrope

Plakat predstave Fotografija
Pres kliping Pres kliping

LAŽA I PARALAŽA

Premijera: 27. mart 2006. godine


Ponedeljak 20 časova, Velika scena, premijerno izvođenje predstave
Jovana Sterije Popovića.
Reditelj i scenograf Dragan Jakovljević, kostimograf Jelena Jovanović, scenski pokreti Ivan Klemenc, kompozitor Marko Matović, specijalni efekti Radoslav Rmuš, sufler Rada Jovanović, inspicijent Nada Mišković.

Lica:
Marko Vujić - Vladan Živković
Jelica - Sanja Matejić
Batić - Nikola Milojević
Aleksa - Miloš Krstović
Mita - Slavoljub Matić
Marija - Katarina Mitrović

O TEATRU I
TEATRALNIM DELIMA
...Ako je kakvo zavedenije za izobraženije napredak naroda, to zaista teatar kod nas treba da bude. ...Teatar je lek za bolesti moralne, svaki narod ima svoje bolesti, i teško i lekaru i bolesniku kad se na ovo ne pazi, nego se propisuje lek jedinstveno zato što je u knjigama poznat kao celitelan.
...Sve što nema veću cel nego smeh podizati, treba da se iz teatra našeg protera. Neka drugi, izobraženiji od nas, nađu u tom uveselenija, mi koji najviše očekujemo od teatra, upravljamo se po nuždi i po potrebi našoj.

Jovan Sterija Popović (1806-1856)
Srpske novine, Beograd br. 52 iz 1852. godine.

Nagrade:
Balkan teatar fest, Dimitrovgrad
19. novembra 2007. Knjaževsko-srpski teatar učestvovao na Festivalu u Dimitrovgradu (predstava J. S. Popovića Laža i paralaža reditelja Dragana Jakovljevića). Nagrada za glumca večeri dodeljena Sanji Matejić za ulogu Jelice.
Internacionalni festival komedije - Mostarska liska 2007
Velika mostarska liska za najbolju predstavu u celini
Mala mostarska liska za glumicu večeri Sanji Matejić
JoakimFest 2006
Nagradu za efektivno, jednostavno i znakovito rešenje scenskog prostora koji je odredio rediteljsku koncepciju i glumačku igru dobio je većinom glasova Dragan Jakovljević za scenografiju predstave Laža i paralaža koju je i režirao a koju su izveli glumci Teatra Joakim Vujić iz Kragujevca.

Pres kliping

Fotografija Fotografija
Plakat predstave

PINOKIO

Premijera: 10. februar 2006. godine


Dragi sugrađani, vaš Teatar je pripremio dečiju predstavu, Pinokio (Pinocchio, Carlo Collodi) u režiji Dušana Bajina, čija će premijera biti na Velikoj sceni 10. februara 2006. godine u 18.00h (repriza 16. februara 2006. u 18.00h). Na repertoaru nije bilo dečijih predstava ali eto sada Pinokio je tu!
U 17.50h uoči same premijere prisustvovaćete vatrometu!

Pinokio italijanskog autora Carla Collodia spada u red najpoznatijih i najpopularnijih priča za decu. Dramatizacija poljske režiserke Kristine Jakobczik smešta radnju ove poučne bajke upravo u pozorište, gde lutke uz pomoć pozorišne muze pretvaraju zlog dečaka u drvenog pajaca da bi sam na svojoj koži osetio koliko je težak život obične marionete.
Bogate koreografije Danijele Sagić, kao i pevljivi i lako zapamtljivi songovi predstave, kragujevačkog Teatra Joakim Vujić, predstavljaju pravi poziv na pozorišni pir. Draga deco i roditelji, pokušali smo da za vas napravimo bogat umetnički doživljaj i zato, uživajte...

Glumački ansambl kragujevačkog Teatra Joakim Vujić i reditelj Dušan Bajin

Dramatizacija Krystina Jakobczyk, prevod Dušan Bajin, tekst songova Michl Babiak.
Režija i scenografija Dušan Bajin, kostimi Jelena Jovanović, design scene Milivoje Štulović, koreograf Danijela Sagić, inspicijent- sufler Nada Mišković, ton majstor Ivan Filipović.
Lica:
Pinocchio (dečak) - Čeda Štajn
Dr Sova - Vladan Živković
Mister Pikolo - Aleksandar Milojević
Dr Detlić - Bratislav Slavković
Nevaljalac 1 - Nikola Milojević
Razbojnik 2 - Marina Stojanović
Cvrčak Sanja Matejić
Nevaljalac 2 - Vulević Nenad
Pozorišna muza - Slavica Stojanov
Muzine pomoćnice - Rakočević Marija, Milenković Milica, Đorđević Dubravka.

Nagrade:
23. novembra 2007. godine Knjaževsko-srpski teatar učestvovao na XIII Festivalu pozorišnih predstava za decu FESTIĆ (Carlo Collodi Pinokio reditelja Dušana Bajina). Nagrada za kostim dodeljena Jeleni Jovanović.

Fotografija Fotografija
Plakat predstave

SEDAM

Premijera: 26. decembar 2005. godine


Eshil, najstariji od trojice velikih tragičara rodio se oko 525. godine pre n. e. u Eleusini, nedaleko od Atine. Bio je veoma plodan i raznovrstan pesnik: pisao je elegije, epigrame, tragedije i satirske drame. Rano se pojavio na sceni sa svojim prvim komadom (oko 500. godine), ali je prvu nagradu dobio kao već zreo čovek, 485. godine. Napisao je, čini se, 90 drama-70 tragedija i 20 satirskih drama-od kojih se sačuvalo samo sedam tragedija: Hiketide, Persijanci, Okovani Prometej, Sedmorica protiv Tebe, Agamemnon, Hoefore i Eumenide. Poslednje tri tragedije predstavljaju organsku trilogiju, i to jedinu koja nam se uopšte sačuvala.
Drama Sedmorica protiv Tebe pripadala je onoj tetralogiji s kojom je Eshil 467. godine odneo prvu pobedu. Tetralogiju su sačinjavale još i drame Laj i Edip i satirska igra Sfinga.

Predstava Sedam je rađena u koprodukciji Akademskog kamernog hora Liceum i ansambla Teatra Joakim Vujić po Eshilovoj drami Sedmorica protiv Tebe.

Reditelj predstave je Uroš Jovanović, dramaturg Filip Vujošević a dirigent Miloje Nikolić.
U predstavi igraju: Sanja Matejić, Katarina Mitrović, Ana Todorović, Dragan Stokić, Ivan Vidosavljević i AKH Liceum.
Kostimograf: Jelena Jovanović; pomoćnik scenografa i dizajner scene: Milivoje Štulović; inspicijent: Aleksandar Miloradović; majstor svetla: Nikola Manić.

Clanovi Akademskog kamernog hora Liceum
Sopran: Ljubica Gašparović, Milica Gašparović, Jelena Đerasimović, Vesna Jevtić, Branka Jerkov, Marija Jovanović, Marija Kojadinović, Danijela Matić-Brašanac, Verica Nerić, Marjana Novaković, Nevena Pavlović, Milena Protulipac, Zona Srećković, Ljubica Stokić, Milica Šutić.
Alt: Vesna Vujović, Jovana Drinčić, Aleksandra Živojinović, Hristina Krčmar, Jasmina Nikolić, Tanja Obradović, Katarina Podgorac, Ana Ćosić.
Tenor: Bojan Bulatović, Ivan marković, Nenad Milanović, Srđan Radanović, Vladislav Sretenović, Adam Srećković, Marko Stevanović.
Bas: Marko Asanović, Miloš Đurđević, Marko Živković, Aleksandar Nestorović, Milivoje Popadić, Radomir Simović, Nikola Stanojević, Nino Turčinović, Đorđe Catić.

Horske obrade crnačkih duhovnih pesama (poznatijih pod zbirnim nazivom Negro spirituel) veoma su popularne, kako kod najšire publike, tako i kod samih horskih izvođača pa su postale i gotovo nezaobilazni deo standardnog repertoara svih horova u celom svetu. Njihove melodije, folklornog porekla (u osnovi afričkog), plemenite jednostavnosti, obogaćene su bojama i dinamizmom afričke, pre svega džez harmonije.
Milica Milojević, Miloje Nikolić

Fotografija
Fotografija

KONTUMAC

Premijera: 15. decembar 2005. godine


Predstava Kontumac ili Berman i Jelena je rađena po tekstu Đorđa Milosavljevića, namenski za Teatar Joakim Vujić. Reditelj i scenograf je Žanko Tomić, asistent na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu.


Lica:
Adolf Berman - Miloš Krstović
Jelena Vukotić - Sanja Matejić
Stojan Vukotić - Mirko Babić
Jakov Jakšić - Aleksandar Milojević
Sima Milosavljević Paštrmac - Amidža - Vladan Živković
Dimitrije Davidović - Saša Pilipović
Prvi Jovan - Dragan Stokić
Drugi Jovan - Nikola Milojević
Veštica ili Žena manita - Marina Perić Stojanović
Joakim Vujić - Milić Jovanović
Knjaz Miloš Obrenović - Miodrag Pejković
Hans Kristijan Anderson - Nenad Vulović
Carinik - Ivan Vidosavljević
U ostalim ulogama - Čeda Štajn, Dušan Stanikić
Kompozitor - Marko Matović, kostimograf - Jelena Jovanović, scenograf - Žanko Tomić, pomoćnik scenografa - Milivoje Štulović, lektor - Radovan Knežević, inspicijent - Aleksandar Miloradović, sufler - Rada Jovanović.

I u Zemunu, tamo gde je nekad bio kontumac, i u Kragujevcu, na prostoru nekadašnjeg prestoničkog konaka-danas su smešteni parkovi. Dva parka, na prostoru koji je ključao događajima, kao da otkrivaju našu potajnu želju da istoriju učinimo svetlom, shvatljivom i uređenom. A ona je bila, kako verujem, istovetna našoj sadašnjici-mračna, nerazumljiva i haotična. I ispunjena strahom-strahom koji je podizao kontumce prema zaostalom "ejalatu Serb", i ako je kolera 1832. izbila negde u Evropi. Kontumac nastaje iz želje da se istovremeno progovori o našoj prošlosti i našoj sadašnjosti, sa verom da kako je napisao Žak Delimo, "istorija ima smisla, a čovek budućnost".
–orđe Milosavljević

Nagrade:
Joakimova nagrada za najbolji savremeni dramski tekst, Đorđe Milosavljević za tekst Kontumac i Joakimova glumačka nagrada Vladanu Živkoviću za ulogu Sime Milosavljevića Paštrmca – Amidže, JoakimFest 2010.

Fotografija Fotografija
Fotografija

DEZMOND

Premijera: 1. decembar 2005. godine


Na Maloj sceni Teatra Joakim Vujić premijerno je izvedena monodrama Dezmond autora Džona Mortimera (John Mortimer), glumi Slavica Stojanov ( Ema Grant).
Režija, scenografija, izbor muzike - Slavica Stojanov, kostim - Jelena Jovanović, slikar izvođač - Milivoje Štulović.

U tekstu "Dezmond" kroz borbu Eme Grant, sa samom sobom, govori se o krizi srednjih godina. O prioritetima, željama, žrtvama... O "gladi" za svim onim što nam je na dohvat ruke, a tako daleko, jer nemamo hrabrosti da se suočimo sa činjenicom da je "to vreme" pred nama. Da li se opustiti i uživati u blagodetima tog istog ili trpeti i biti rob glamura, izveštačene ljubaznosti i zamorne, ali ipak ljubavi? -reči glumice Slavice Stojanov.

Plakat predstave
Teatar

DOKTOR STRAP

Premijera: 1. novembar 2005. godine


Na Maloj sceni Teatra Joakim Vujić premijerno je izvedena predstrava Doktor Stap autor i režiser John Murdoch.
Lica:
Doktor Strap - Mirko Babić
Margareta - Katarina Mitrović
Mefistofel - Marina Perić Stojanović.
Milivoje Štulović (scenograf), Jelena Jovanović (kostimograf), Ivan Filipović i Džon Merdok (muzika), Danica Krstić i Ana Popović (pevaju), Marija Soldatović (dramaturg), Nikola Manić (svetlo), Rada Jovanović (inspicijent sufler).

Predstava Doktor Strap će vas možda iznenaditi. Videćete kako jedan tipičmi engleski džentlmen vidi i shvata dogovor sa đavolom. San o ženi, njenoj lepoti i zadovoljstvu koje taj porok, po muškarcima pruža. San o seksu sa nevinom devojkom, večita i nezasita zadovoljstva. Toplina i meko žensko telo puno požude.
Sva grubost i ograničenost orgijaškog muškog sveta kao da imaju za predmet samo jednu stranu. Kako razbuktati maštu starog i već usahlog intelektualca kome je Đavo uvek za petama. Đavo sadašnjice i onaj iz davnina, koji se naslađuje Strapovim jadima i patnjama onda kada izgubi vitalnost i izdahne. Pandemonijum muškog stradanja jednog sedamdesetogodišnjaka za svežinom duše i tela sedamnaestogodišnje devojke.
Džon Merdok, pisac i reditelj ove predstave, bavi se neograničenim poljem erotike muškarca i žene. To nemilosrdno obilje seksa zbog koga se sve prodaje pod stare dane, a pre svega duša. Lepa naga deva iz snova, trijumf čistote i nevinosti, bojazan da je svaka žena možda proračunata, hladna prostitutka. Da li muškarci razumeju žene, šta žena očekuje od muškarca, i to onda kada je mlada i nedostižna. Velika tema obrađena na engleski način - pornografski, duhovito i uvrnuto.

Marija Soldatović

Plakat
Fotografija
Fotografija

AUDIJENCIJA

Premijera: 1. septembar 2005. godine


Premijerno izvođenje predstrave Vaclava Havela Audijencija u režiji Vojina Vasovića.

Lica:
Sladek - Đorđe Đoković
Vanjek - Nikola Milojević

Scenografija: Vojina Vasovića
Kostim: Snežana Kovačević
Muzika: Jelena Savković
Inspicijent: Rada Jovanović
Ton: Ivan Filipović
Svetlo: Nikola Manić

Vaclav Havel (1936-2009)
Dobitnik Fulbrajtove nagrade za književnost, radnik u pozorišnoj radionici scenskog nameštaja, radnik u pivari i zatvorenik, postao je predsednik nakon uporne borbe za ljudska prava koja mu je donela veliki ugled kako među svojim sunarodnicima tako i u svetu. Od 1989-1992. Havel je bio deveti predsednik Čehoslovačke. Nakon osamostaljenja 1993, Vaclav Havel je izabran za predsednika Češke u dva mandata (1993-2003). Proslavio se dramom Prosijačka opera, kao i svojevrsnom trilogijom koju pored Audijencije čine Vernisaž i Protest.
U svojim dramama koristim materiju koju najbolje poznajem, situacije koje se odnose na mene ili na ponašanje prijatelja ili na stanovišta koja oni zauzimaju. U njoj, mi se ne pojavljujemo, niti su to dokumenti koji registruju naše konkretne doživljaje. Moja namera uopšte je da uzimam opšte-ljudske teme, da bi me razumeli na Islandu ili u Africi, kao što me razumete vi ovde...

Reč reditelja
Kako smo se našli na zvaničnom prijemu kod Vaclava Havela? U njegovom prikazu nemarnog, brljivog i opuštenog naličja totalitarizma, u piscu i pivaru, istovremenim nosiocima radnje i žrtve? Poniženi i kompromitovani pojedinci u društvu punom nejednakosti, podsećaju nas, zatečene i zagubljene životom koji se dešava negde drugde. Nelogična pitanja, nejednakost i privilegije, ponos i samosažaljenje, gledajte kako vam drago kao satiru ili tragikomediju. Probajte da gurate burad, a da ne okusite pivo u njima. Ili uživajte, uzmite sve pivo ovoga sveta, ali ga popijte sami...
Ili jednostavno: Uđite. Sedite... I ne budite tužni!

Plakat
Audijencija - Video klip

BAJKA O MRTVOJ CAREVOJ KĆERI

Premijera: 22. april 2005. godine


Na Maloj sceni Teatra Joakim Vujić premijerno je izvedena predstrava Bajka o mrtvoj carevoj kćeri autor Nikolaj Koljada, režija Boško Dimitrijević.

Lica:
Rima - Sanja Matejić
Maksim - Nenad Vulević
Vitalij - Dušan Stanikić
Nina - Ana Todorović Diallo
Milivoje Štulović (scenograf), Snežana Kovačević (kostimograf), Aleksandar Miloradović (inspicijent i sufler), Nikola Manić (svetlo).

Koljadin teatar je ogledalo odvažno da odrazi karakterističnu težnju ka stvarnosti koja odbacuje svaku stilizaciju i sve duhovne činioce. On svet čulnih pojava shvata kao svet sa stanovišta prirodnih pojava: nasleđa, sredine, istorijske situacije. Njegov metod eksperimenta dovodi instikte, navike i ponašanja likova poput klasifikacija iz prirodnih nauka. "Umetnost je deo prirode viđen kroz nečiji temperament". Jedna evolucija ljudske sudbine u veku prevrata i "konačnih odluka". Koljadino utočište u svetu naturalizma, višestruko je žestoko i bolno. Bez klišea on dovodi svoje likove do ivice samoubilačkih tendencija dozvoljavajući da se pretope iz hladne i surove realnosti u šizofreni iskrivljeni svet mrtvozvanika koji postoje samo dati u određenom natprirodnom svetu bola, razočarenja i otpadništva. On taj svet bez ozarenja ljudske dobrote vidi kao tamničenje ružno, prljavo i zlo dovođenje u stanje surove realnosti koja zablista u bajku. "Kada čitalac uzme u ruku ovu dramu, čija je radnja smeštena u prljavo veterinarsko odeljenje za prekraćivanje muka osakaćenim domaćim mezimcima i nesrećno ružnoj Rimi, mora da se zapita kako će dramski pisac uspeti da se uznese do bajke". Tužna bajka Rime, Nine, Maksima i Vitalija zida svoju građevinu na antropološkom zlu u čoveku, kolektivnom iskustvu koje iz kovitlaca Oktobra vodi ka ljudskoj težnji ka lepom, dobrom i pametnom kroz ovo bajkovito pozorišno štivo koje nam u jednom dahu predaje svu gorčinu i zagađenost ljudske duše da bi je dovelo kroz tegobne trenutke u stanje kojim se uzdiže do neba i zvezda bez premca.
Marija Soldatović

Nagrade:
Međunarodni festival malih scena DavilaStudioInterFest Pitešti, Rumunija.
Nagradu publike je dobila Sanja Matejić za ulogu Rime u predstavi Nikolaja Koljade BAJKA O MRTVOJ CAREVOJ KĆERI.
XXI Međunarodni pozorišni festival malih scena Vraca, Bugarska.
Nagradu za najbolju žensku ulogu dobila je Sanja Matejić za ulogu Rime u predstavi Nikolaja Koljade BAJKA O MRTVOJ CAREVOJ KĆERI.

Fotografija Fotografija
Fotografija Fotografija